IV SA/Wa 1086/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów pomiarów poziomu hałasu emitowanego do środowiska - oddala skargę - IV SA/Wa 1086/11 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. ustalił dla P. w W. wysokość kosztów wykonania pomiarów poziomu hałasu emitowanego do środowiska z toru [...], na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, na kwotę 4.152 zł, w tym na kwotę 2.400,19 zł za wykonanie pomiaru w dniu 25 września 2010 r. i na kwotę 1.751,49 zł za wykonanie pomiaru w dniu 26 września 2010 r. P. w W. wniósł odwołanie od powyżej decyzji, w którym zaznaczył, że już pierwszy pomiar wykonany w dniu 25 września 2010 r. wykazał przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, stąd nieuzasadnione było wykonanie ponownego pomiaru w dniu 26 września 2010 r. i obciążenie odwołującego się kosztami jego wykonania. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] ostateczną decyzją z dnia [...] października 2010 r. ustalił dla P. w W. za przekroczenie w porze dziennej dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z toru [...]: od dnia 25 września 2010 r. wymiar kary biegnącej w wysokości 363,64 zł/dobę za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone w dniu 25 września 2010 r., od dnia 26 września 2010 r. wymiar kary biegnącej w wysokości 168,46 zł/dobę za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone w dniu 26 września 2010 r. Zdaniem organu odwoławczego koszty wykonania pomiarów zostały ustalone prawidłowo. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. j.: Dz. U. z 2007 r. nr 44, poz. 287 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o inspekcji ochrony środowiska", koszty pobierania próbek oraz wykonywania pomiarów i analiz, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą jednostki organizacyjne lub osoby fizyczne, których działalność jest źródłem naruszania tych wymagań. Pomiary kontrolne hałasu emitowanego do środowiska z toru [...] podczas treningów i kwalifikacji do zawodów samochodowych w driftingu, wykonane w dniu 25 września 2010 r. w porze dnia wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. Przekroczenie w punkcie pomiarowym nr 1 zlokalizowanym przed elewacją budynku przy ul. [...] od strony wschodniej wynosiło 9,6 dB, w punkcie pomiarowym nr 2 zlokalizowanym na balkonie mieszkania przy ul. [...] w świetle okna od strony wschodniej wynosiło 14,8 dB, natomiast w punkcie pomiarowym nr 3 zlokalizowanym na balkonie mieszkania przy ul. [...] w świetle okna od strony zachodniej wynosiło 6,9 dB. Pomiary kontrolne hałasu emitowanego do środowiska z toru [...] podczas treningów zawodników i zawodów samochodowych w driftingu, wykonane w dniu 26 września 2010 r. w porze dnia również wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. Przekroczenie w punkcie pomiarowym nr 1 zlokalizowanym przed elewacją budynku przy ul. [...] od strony wschodniej wynosiło 8,4 dB, a w punkcie pomiarowym nr 2 zlokalizowanym na balkonie mieszkania przy ul. [...] wynosiło 9,8 dB. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu zostało potwierdzone decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] października 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ podniósł, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 kwietnia 2006 r. w sprawie warunków i sposobu ustalania kosztów kontroli (Dz. U. nr 71, poz. 495), zwanego dalej "rozporządzeniem", koszty ponoszone w związku z prowadzeniem kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska ustala się jako sumę kosztów pobierania próbek, wykonywania pomiarów i analiz, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska. Organ uznał, że wielkość współczynników za czynności związane z przeprowadzonymi pomiarami hałasu przyjęto zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia podstawę obliczenia kosztów ponoszonych w związku z prowadzeniem kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska stanowi stawka jednostkowa, będąca równowartością 2 % przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za IV kwartał roku poprzedzającego dzień pobrania próbek lub wykonania pomiarów ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów wydanych dla celów ustalenia rewaloryzacji emerytur i rent. Przedmiotowe pomiary hałasu zostały przeprowadzone w dniach 25 i 26 września 2010 r., zatem organ prawidłowo ustalił stawkę jednostkową przyjmując 2 % przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za IV kwartał roku 2009 ogłoszonego w Komunikacie Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2009 r. (M. P. z 2010 r. nr 7, poz 69). Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż stanowisko skarżącego, iż wykonanie pomiarów hałasu w dniu 26 września 2010 r. było niecelowe, gdyż pomiary hałasu w dniu 25 września 2010 r. wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu jest niesłuszne, gdyż pomiary te dotyczyły dwóch różnych sytuacji akustycznych. Zgodnie z protokołem z kontroli w dniu 25 września 2010 r. odbywały się treningi i kwalifikacje do zawodów samochodowych w driftingu, natomiast w dniu 26 września 2010 r. odbywały się treningi zawodników i zawody samochodowe w driftingu. Jak podano wyżej największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone w dniu 25 września 2010 r. wynosiło 14,8 dB natomiast w dniu 26 września 2010 r. największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wynosiło 9,8 dB. W skardze do Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia. Skarżący podtrzymał tezę, że wykonanie ponownego pomiaru w dniu 26 września 2010 r. było niepotrzebne z uwagi na wykazanie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu juz pierwszy pomiar wykonany w dniu 25 września 2010 r. oraz wykonanie drugiego pomiaru w takiej samej sytuacji akustycznej jak pomiaru pierwszego. Koszty drugiego pomiaru nie powinny więc obciążać skarżącego. Ponadto wskazano, że do wykazania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu pierwszy pomiar wykonany w dniu 25 września 2010 r. nie musiał mieć aż trzech punktów akustycznych, a wystarczające były tylko dwa. Koszty związane z trzecim punktem akustycznym pierwszego pomiaru nie powinny więc obciążać skarżącego. Skarżący wskazał, że organ nie odniósł się do tej kwestii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że skarżący w trakcie postępowania nie podnosił kwestii liczby punktów pomiarowych niezbędnych do wykazania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Zdaniem organu art. 18 ust. 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska nie uzależnia obciążenia kosztami wykonania pomiaru od celowości jego dokonania, lecz przyjmuje, że kosztami obciąża się kontrolowanego w zakresie wszystkich punktów, w których stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska zgodnie z którymdyspozycją, kt koszty wykonywania pomiarów, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą jednostki organizacyjne, których działalność jest źródłem naruszania tych wymagań. Stosownie zaś do § 2 ust. 1 rozporządzenia koszty ponoszone w związku z prowadzeniem kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska ustala się jako sumę kosztów wykonywania pomiarów, na podstawie których stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia podstawę obliczenia kosztów ponoszonych w związku z prowadzeniem kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska stanowią: 1) stawka jednostkowa, będąca równowartością 2 % przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za IV kwartał roku poprzedzającego dzień wykonania pomiarów ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów wydawanych dla celów ustalania rewaloryzacji emerytur i rent; 2) współczynnik odpowiadający poszczególnej czynności związanej z wykonywaniem pomiarów. Skarżący zakwestionował obciążenie go kosztami trzeciego punktu pomiarowego w ramach pierwszego pomiaru wykonanego w dniu 25 września 2010 r. Okoliczności tej nie podniósł w odwołaniu, stąd nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że nie odniósł się do tej kwestii w zaskarżonej decyzji. Natomiast jeżeli chodzi o meritum stanowiska skarżącego, to Sąd nie podziela go z tego względu, że przytoczone wyżej przepisy nie odnoszą się do metodyki sporządzenia pomiaru, w tym do liczby punktów niezbędnych do wykazania przekroczenia dopuszczalnego poziomu niekorzystnego czynnika (np. hałasu). W świetle art. 18 ust. 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska jedyną przesłanką obciążenia jednostki organizacyjnej, której działalność jest źródłem naruszenia wymagań ochrony środowiska jest fakt wykonania pomiaru, na podstawie którego stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska. Kwestia liczby punktów pomiarowych nie jest uregulowana przez obowiązujące przepisy. Jeżeli natomiast chodzi o konieczność wykonania ponownego pomiaru hałasu w dniu 26 września 2010 r. Sąd uznał, że było ono zasadne, ponieważ -wbrew stanowisku skarżącego - nie było ono wykonywane w takich samych warunkach akustycznych. Jak wynika bowiem ze sporządzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w dniu 25 września 2010 r. na torze odbywały się treningi i kwalifikacje do zawodów samochodowych w driftingu, w których uczestniczyło 31 zawodników w klasie FAN i 52 zawodników w klasie PRO, przy czym na torze poruszało się jednocześnie od 3 do 5 samochodów, a w trakcie jednego przejazdu samochodu po torze - z wyłączeniem odcinka toru od strony osiedla mieszkaniowego - wykonywano od 3 do 4 kontrolowanych poślizgów pojazdem techniką jazdy zwaną driftem. Natomiast w dniu 26 września 2010 r. odbywały się treningi zawodników, a później zawody i finały driftingu, przy czym zawodnicy klasy FAN jeździli pojedynczo, a klasy PRO - parami. Zauważyć należy, iż w świetle art. 18 ust. 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska przesłanką obciążenia jednostki organizacyjnej, której działalność jest źródłem naruszenia wymagań ochrony środowiska jest fakt wykonania pomiaru, na podstawie którego stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska i decyzja o nałożeniu obowiązku poniesienia kosztów działań inspekcji ochrony środowiska ma bezpośredni związek z zastosowaniem określonej ustawą sankcji za naruszenie ochrony środowiska w postaci przekroczenia ustalonych norm hałasu należy uznać za w pełni słuszne i prawidłowe. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem również wyniki pomiaru hałasu dokonanego w dniu 26 września 2010 r. stanowiły podstawę do ustalenia wysokości kary biegnącej począwszy od tej daty. Zaznaczyć przy tym należy, iż pod względem ekonomicznym wykonanie drugiego pomiaru okazało się korzystne dla strony, ponieważ wykazał on mniejsze przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porównaniu do wyników pomiaru w dniu 25 września 2010 r., co wpłynęło na ustalenie kary biegnącej w niższej wysokości (por. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] października 2010 r.). Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutów skargi ani żadnych innych naruszeń prawa dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.