IV SA/Wa 1086/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak,, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady W. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. w rejonie ulicy [...] - część II w części obszaru oznaczonego symbolem przeznaczenia [...]. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła istotne naruszenie zasad i trybu sporządzenia planu miejscowego poprzez naruszenie: 1) art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 u.p.z.p. oraz art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione, naruszające zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne, zróżnicowanie sytuacji prawnej właścicieli podobnych nieruchomości poprzez odmowę uwzględnienia wniosków skarżącej dotyczącej parametrów możliwej zabudowy na działkach stanowiących jej własność o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...] obręb [...] istniejących się w obszarze ww. planu, m.in. powierzchni zabudowy, współczynnika zabudowy, wysokości zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej oraz ustalenie tych parametrów w sposób dowolny dla działek skarżącej, podczas gdy dla działki sąsiadującej o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] (położonej w odległości 15 m od nieruchomości skarżącej) organ ustalił ww. parametry w sposób znacząco przekraczający wnioskowane przez skarżącą wielkości parametrów, przy braku istnienia uzasadnienia merytorycznego, planistycznego oraz urbanistycznego dla zróżnicowania możliwej zabudowy dla nieruchomości sąsiadujących ze sobą, wskutek czego organ naruszył konstytucyjną zasadę równości wobec prawa wszystkich obywateli oraz równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne oraz konstytucyjną zasadę równego dla wszystkich korzystania z ochrony prawa własności oraz przekroczył granice władztwa planistycznego; 2) art 153 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") poprzez bezprawne odstąpienie przez organ od związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny) z dnia 17 listopada 2010 r., wydanego w sprawie o sygn. akt. IV SA/Wa 860/10, w którym sąd unieważnił część uchwały Nr [...] Rady W. zatwierdzającej plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru S.- rejon ulicy [...] nakazując organowi rozważenie, czy przyjęcie wysokości elewacji frontowej powyżej 8 m jest zasadne przy istniejącej zabudowie w obszarze 12.2, mając na uwadze zapewnienie ładu przestrzennego również w kontekście ustalonych zasad zagospodarowania innych przyległych terenów objętych planem oraz powtórzenie procedury planistycznej w niezbędnym zakresie, podczas gdy organ wprowadził istotne zmiany w treści planu zagospodarowania wykraczające poza ramy wskazane przez Sąd oraz przeprowadził procedurę planistyczną nad nowym projektem planu, o rażąco innych założeniach planistycznych (m.in. podział obszaru planu na dwa różne obszary część 12.2 a MN-W i 12.2 b - U, zmiana funkcji, znacząca zmiana wielkości współczynników, itp.) w ramach zakresu czynności określonych w art. 19 ust. 1 u.p.z.p - (czyli powtórzenia czynności w niezbędnych zakresie i przeprowadzenie jedynie części czynności), a w istocie organ uchwalił nowy plan zagospodarowania przestrzennego z pominięciem pełnej procedury planistycznej tj. począwszy od analizy dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowując materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustalenia niezbędnego zakresu prac planistycznych, podjęcia uchwały inicjującej procedurę planistyczną oraz kolejno spełnienia wymogów art. 15 i 17 u.p.z.p., co doprowadziło do obejścia przepisów prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jako istotne naruszenie trybu procedury planistycznej stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały; 3) art. 17 u.p.z.p. poprzez istotne naruszenia trybu sporządzenia planu zagospodarowania polegające na pominięciu powtórzenia wszystkich czynności procedury planistycznej, niezbędnych z punktu widzenia wprowadzenia istotnych zmian w treści planu oraz brak zachowania wymogów procedury planistycznej co stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności oraz nieuwzględnienie treści opinii w projekcie planu przed jego wyłożeniem, co stanowi naruszenie art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w szczególności: a) art. 17 pkt 6 u.p.z.p. poprzez pominięcie uzyskania opinii organów m.in. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Inspektora Sanitarnego, Zarządu Dróg Miejskich, Konserwatora Zabytków itp.; b) art. 17 pkt 6 u.p.z.p. tj. poprzez uzyskanie opinii [...] Rady W. wydanej pod wpływem błędu tj. w oparciu o niezgodne z rzeczywistym stanem oświadczeniem urzędnika publicznego co do zgodności procedury planistycznej z ustawą oraz uzyskaniu aktualnych wymaganych prawem opinii i zezwoleń, a także pomimo braku możliwości przedstawienia członkom [...] pełnej informacji o brakach proceduralnych przez przedstawiciela skarżącej w osobie M. G.- członka zarządu spółki; c) art. 17 pkt 4 u.p.z.p. poprzez brak aktualnej prognozy środowiskowej oraz brak strategicznej oceny oddziaływania na środowisko uwzględniającej m.in. zalecenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz wytycznych środowiskowych przyjętych w aktualnych programach ochrony środowiska, przyjętych dla W. oraz Województwa [...], a także uwzględniających zmieniające się otoczenie obszaru objętego planem (w tym nowe inwestycje, rozbudowy dróg); d) art. 17 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przygotowanie prognozy skutków finansowych w sposób niezgodny z zasadami ustawy o zamówieniach publicznych oraz zlecenie wykonania aktualnej na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały pracowni projektowej zamiast rzeczoznawcy majątkowemu wyłonionemu w trybie ustawy o zamówieniach publicznych, co stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej a w konsekwencji stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały; 4) art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wewnętrzną sprzeczność w treści planu zagospodarowania przestrzennego w części oznaczenia funkcji terenu, polegającego na wskazaniu, że dla całego terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego obowiązuje oznaczenie symbolem 12.2 MN-W (§1 ust. 1 uchwały), który to symbol oznacza zabudowę jednorodzinną i małe domy jednorodzinne z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, podczas gdy część terenu objętego planem tj. 12.2 b - U (§6 uchwały) została przeznaczona pod usługi nieuciążliwe z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej oraz z wykluczeniem zabudowy jednorodzinnej, co prowadzi do niedającej się usunąć wewnętrznej sprzeczności zapisów planu oraz braku możliwości jednoznacznego ustalenia, jaka funkcja zabudowy jest obowiązująca dla konkretnej części planu zagospodarowania przestrzennego (usługowa czy mieszkaniowa); 5) niezgodność zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego zaskarżoną uchwałą ze Studium Uwarunkowań w zakresie w jakim plan ustala dla części terenu funkcję usług nieuciążliwych z wyłączeniem zabudowy jednorodzinnej oraz oznaczenie symbolem części terenu symbolem U oraz podczas gdy Studium Uwarunkowań dopuszcza na całym terenie możliwość zabudowy jednorodzinnej oraz usług nieuciążliwych o symbolu 12.2 MN-W; 6) art. 15 ust. 2 pkt 3 i 3a u.p.z.p. poprzez brak kompleksowego rozstrzygnięcia planu w zakresie ochrony środowiska, przyrody oraz krajobrazu kulturowego co do terenu 12.2 MN-W (§ 9 uchwały) przy jednoczesnym stawianiu wymogów w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego jedynie dla części planu objętej symbolem 12.2a MN-W oraz ustaleniu restryktywnego dla tej części planu nakazu w zakresie ochrony przed hałasem traktowania terenu jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" zgodnie z przepisami odrębnymi (§ 9 ust. 1 pkt 2 uchwały) przy jednoczesnym braku dodatkowych wymogów w zakresie ochrony przed hałasem dla części terenu objętego planem oznaczonego symbolem 12.2 b - U, który to teren znajduje się także w obszarze obowiązywania przeznaczenia terenu 12.2 MN-W oraz który to teren jest bardziej uciążliwy z uwagi na przeznaczenie podstawowe pod usługi nieuciążliwe, zatem wymagający zwiększonej ochrony przed hałasem, co w konsekwencji prowadzi do braku spójności zapisów planu oraz braku zapewnienia właściwej ochrony od hałasu dla obszaru 12.2 MN-W; a także pominięcie wskazania zasad kształtowania krajobrazu, który jest obligatoryjnym elementem planu zagospodarowania przestrzennego; 7) art. 15 ust 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez zaniechanie określenia minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, który jest obligatoryjnym elementem planu przestrzennego; a także bezzasadne ustanowienie dla całego obszaru objętego planem dla terenu 12.2a MN-W maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy na poziomie 0,7 podczas gdy w Studium Uwarunkowań wskaźnik intensywności ustalono na poziomie 1, wskutek czego zapisy planu stoją w rażącej sprzeczności z zapisami Studium Uwarunkowań, a także w sposób ponadnormatywny ograniczają prawo własności, co stanowi nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności nieruchomości objętych planem, dla których ustalono w sposób niekorzystny parametry zabudowy (które wraz z przyjętym współczynnikiem maksymalnej powierzchni zabudowy 35% sprawia, że korzystanie z nieruchomości w sposób przewidziany planem staje się praktycznie niemożliwe), a w konsekwencji naruszające istotę prawa własności; 8) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez zaniechanie wskazania minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji, co stanowi obligatoryjny element planu zagospodarowania przestrzennego; 9) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez zaniechanie wskazania gabarytów obiektów, co stanowi obligatoryjny element planu zagospodarowania przestrzennego; 10) poprzez wprowadzenie w treści planu definicji "małego domu wielorodzinnego", która to definicja jest niezgodna z zapisami studium zagospodarowania przestrzennego oraz wprowadza definicję legalną, która została uznana za niedozwoloną w przepisach planistycznych. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., że legitymuje się interesem prawnym, który uprawniał ją do wywiedzenia niniejszej skargi. Skarżąca jest wyłącznym właścicielem działek o numerach ewidencyjnych [...],[...] oraz [...] z obrębu [...], o łącznej powierzchni 1172 m2, dla których Sąd Rejonowy dla W. prowadzi księgi wieczyste o numerach kolejno [...],[...],[...]. Działki te łącznie stanowią nieruchomość skarżącej, położoną w W. -, przy ul. [...], oraz które objęte są postanowieniami planu miejscowego ustanowionego zaskarżoną uchwałą. Interes prawny skarżącej wynika z potrzeby ochrony prawa własności tj. art. 140 kodeksu cywilnego, przedmiotowej nieruchomości gruntowej, które zostało naruszone przepisami zaskarżonej uchwały. Następnie skarżąca uzasadniając zarzuty skargi wyjaśniła, iż nabyła nieruchomość, objętą zaskarżoną uchwałą w 2005 r. w celu zrealizowania zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku wielorodzinnego/apartamentowca o określonych parametrach zabudowy oraz, że wnioskowała o przyznanie jej analogicznych parametrów zabudowy, jak ustalono dla działki [...] obręb , jednak jej uwagi organ rozpatrzył negatywnie. W jej ocenie, nie istnieje żadne planistyczne, urbanistyczne bądź faktyczne uzasadnienie dla dyskryminowania sytuacji prawnej skarżącej w stosunku do sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości podobnych (sąsiednich) objętych planem. Podniosła, że organ nie wskazał merytorycznych argumentów, mających zakotwiczenie w ładzie przestrzennym, dla kreowania w sposób wybiórczy oraz dowolny zapisów planu przestrzennego dla poszczególnych nieruchomości, drastycznie ograniczając możliwości zabudowy dla nieruchomość skarżącej. W szczególności, jej zdaniem, nie może zostać uznany za takie uzasadnienie fakt, że na działce nr [...] jest rozpoczęta budowa budynku, co do której uchylone zostało pozwolenie na budowę, co miałoby stanowić konieczność dostosowania zapisów planu do rozpoczętej zabudowy. O dowolności zastosowanych przez organ rozstrzygnięć świadczy nadto ustalanie dla działki nr [...] wskaźnika intensywności zabudowy o różnych wielkościach. Jak wynika, z załączonych do uchwały planu wykazu niezałatwionych uwag, wskaźnik ten był ustalany w różny sposób (od 1,2 do 1,8). W niniejszym przypadku doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego, co stanowi złamanie konstytucyjnych zasad równości wobec prawa, zasadę równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne oraz konstytucyjną zasadę równego dla wszystkich korzystania z ochrony prawa własności. Skarżący podkreśliła, że Rada, w związku z wyrokiem z 17 listopada 2010 r. IV SA/Wa 860/10, miała obowiązek uzupełnić zapis planu o parametr elewacji frontowej i w tym zakresie powtórzyć niezbędną procedurę. Organ uprawniony był zatem do skorzystania z "uproszczonej" procedury planistycznej, a więc wąskiego uzupełnienia planu zagospodarowania przestrzennego, tylko w zakresie wskazanym przez sąd. Wyjście poza zakres zaskarżenia i uchwalanie innych, niewskazanych przez sąd parametrów nie upoważnia organu do upraszczania procedury, gdyż nie następuje w wyniku wykonania wyroku i prowadzi do obejścia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej, w niniejszym przypadku dokonano zmian na tyle istotnych (oraz rażąco wykraczających poza zakres wskazany w rozstrzygnięciu sądu), że procedura planistyczna winna być przeprowadzona od początku oraz w pełnym zakresie, a nie w niezbędnym zakresie. Skarżąca wskazała na następujące różnice świadczące o wprowadzeniu nowych rozwiązań planistycznych, nie stanowiących kontynuacji poprzedniej procedury planistycznej tj.: 1) podziału obszaru planu na dwa obszary 12.2a MN-W oraz 12.2b U - podczas gdy pierwotny plan przewidywał tylko jeden obszar; 2) zmiana funkcji obszaru - z funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej na funkcję usługową dla obszaru 12.2b -U; 3) rażąca zmiana parametrów zabudowy w obszarze 12.2b dopuszczono parametry zabudowy rażąco większe niż w obszarze 12.2a. Zdaniem Spółki dopuszczenie parametrów niemal dwukrotnie większych jest w sposób oczywisty niezgodne z dotychczasowym i założeniami planistycznymi, z kolei dopuszczenie innej funkcji, podział terenu na dwie części stanowi istotne zmiany planistyczne, świadczące o braku kontynuacji poprzedniej procedury planistycznej. Nowych propozycji planistycznych, nie wolno "przemycać" do planu w trybie uproszczonym. Brak przeprowadzenia przez organ pełnej procedury stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzące do stwierdzenia jego nieważności. W dalszej części uzasadnienia, skarżąca podniosła, iż organ nie dochował wymogów ustawy oraz pominął czynności polegające na uzyskaniu stosownych uzgodnień, zezwoleń i opinii w przepisie art. 17 pkt 6-14 u.p.z.p. Pominięto uzgodnienie projektu np. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, czy Inspektora Sanitarnego powołując się na fakt uzyskania ich przy poprzednich wyłożeniach. Tymczasem opinie te straciły swoją aktualność, gdyż opinie i uzgodnienia organ uzyskał jeszcze na etapie procedowania planu zagospodarowania przestrzennego, co do którego w części została stwierdzona nieważność. Brak aktualnych opinii należy w takiej sytuacji uznać za istotne naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania skutkujące nieważnością. Następnie Spółka wskazała, iż w trakcie procedowania planu organ dopuścił się także naruszenia art. 17 ust. 4 u.p.z.p poprzez braki w aktualizowaniu prognozy oddziaływania na środowisko, (ostatnia aktualizacja prognozy środowiskowej pochodzi z 2016 r.) Podstawowym zarzutem jest brak uzgodnienia tej prognozy z organami wskazanymi w ustawie. Organ nie uzgodnił prognozy (do czego był zobowiązany, jak wyżej wykazano) zarówno z Inspektorem Sanitarnym jak i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Brak wyżej wskazanych uzgodnień dyskwalifikuje legalność prognozy środowiskowej. Nadto, prognoza nie uwzględnia aktualnych zmian w programach środowiskowych, stanowiących podstawę prognozy m.in. "Programu ochrony środowiska dla W. na lata 2017-2020 z perspektywą do 2023 roku" oraz "Programu ochrony środowiska dla Województwa [...] do roku 2022" ([...]) wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Jednocześnie aktualność prognozy jest zdyskwalifikowana poprzez brak uwzględnienia bieżącej sytuacji faktycznej. Brak wymaganej strategicznej oceny oddziaływania na środowisko i niezaopiniowanie projektu planu przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do naruszenia art. 4 ust. 1 u.p.z.p., skarżąca zauważyła, że oznaczenie funkcji dla całego terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego wskazano jako symbol 12.2 MN-W (§1 ust. 1 uchwały), który to symbol oznacza zabudowę jednorodzinną i małe domy jednorodzinne z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Tymczasem część terenu objętego planem tj. 12.2 b - U (§6 uchwały) została przeznaczona pod usługi nieuciążliwe z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej oraz z wykluczeniem zabudowy jednorodzinnej. Prowadzi to do niedającej się usunąć wewnętrznej sprzeczności zapisów planu oraz braku możliwości jednoznacznego ustalenia, jaka funkcja zabudowy jest obowiązująca dla konkretnej części planu zagospodarowania przestrzennego (usługowa czy mieszkaniowa). Ta wewnętrzna sprzeczność jest więc istotnym naruszeniem art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Dalej podniesiono, że zaskarżony plan jest sprzeczny ze Studium, w zakresie w jakim dla części terenu ustala funkcję usług nieuciążliwych z wyłączeniem zabudowy jednorodzinnej co zostało oznaczenie symbolem "U". Wymaga podkreślenia, że Studium dopuszcza na całym terenie możliwość zabudowy jednorodzinnej oraz usług nieuciążliwych. Sprzeczne jest także ustanowienie dla całego obszaru objętego planem dla terenu 12.2a MN-W maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy na poziomie 0,7 podczas gdy w Studium Uwarunkowań wskaźnik intensywności ustalono na poziomie 1. Skarżąca podkreśliła, iż zaskarżony plan nie rozstrzyga kompleksowo w zakresie ochrony środowiska, przyrody oraz krajobrazu kulturowego co do terenu 12.2 MN-W (§9 uchwały). Plan stawia wymogi w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego jedynie dla części planu objętej symbolem 12.2a MN-W, w szczególności co do ochrony przed hałasem. Nadto plan nakazuje traktowanie terenu jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" zgodnie z przepisami odrębnymi (§9 ust. 1 pkt 2 uchwały). Jednocześnie, pomimo że teren objęty symbolem 12.2b - U stanowi przyległą wydzieloną z całości część obszaru, plan nie stawia dodatkowych wymogów w zakresie ochrony przed hałasem dla tej części, który to teren jest bardziej uciążliwy z uwagi na przeznaczenie podstawowe pod usługi nieuciążliwe, zatem wymagający zwiększonej ochrony przed hałasem, co w konsekwencji prowadzi do braku spójności zapisów planu oraz braku zapewnienia właściwej ochrony od hałasu dla obszaru 12.2 MN-W. Plan w tym zakresie pomija wskazania zasad kształtowania krajobrazu, co jest obligatoryjnym elementem planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej, zaniechanie określenia minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, należy uznać za uchybienie przepisom u.p.z.p. To samo dotyczy zaniechania wskazania minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji, co stanowi obligatoryjny element planu zagospodarowania przestrzennego. Nieuzasadnione jest także zaniechanie wskazania gabarytów obiektów, co także stanowi obligatoryjny element planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o odrzucenie skargi, w części w jakiej skarżąca nie wykazała interesu prawnego oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Organ zauważył, iż skarżąca w żaden sposób nie wykazała posiadania interesu prawnego w odniesieniu do nieruchomości znajdujących w granicach obszaru planu, których nie jest ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym. Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a nie tylko w zakresie działek ewidencyjnych nr [...],[...] oraz z obrębu [...], wyłącznie których jest właścicielem. Skarżąca dąży zatem do wyeliminowania z porządku prawnego zapisów planu, które nie odnoszą się do jej nieruchomości. Z uwagi na powyższe skarga w tym zakresie powinna zostać odrzucona. Organ wskazał, iż część z podniesionych przez skarżącą zarzutów odnoszących się już bezpośrednio do nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...],[...] oraz [...] z obrębu [...], których Skarżąca jest właścicielem nie mają charakteru naruszenia konkretnego i realnego. Nie można również dopatrzeć się naruszenia prawa ani nadużycia tego prawa przez radę gminy w zakresie przypisanych jej uprawnień określonych ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też jakichkolwiek innych uchybień, w tym naruszenia standardów stanowienia prawa miejscowego skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. W dalszej części Rada szczegółowo odniosła się do zarzutów skargi. Podniosła m.in., iż po przeanalizowaniu zagospodarowania terenów działek znajdujących się w obszarze planu, w tym działek skarżącej oraz działek sąsiadujących, a także uwzględniając interes społeczny, a nie interes jednego podmiotu, mając na uwadze zrównoważony ład przestrzenny, zdecydował o ustaleniu zróżnicowanego zagospodarowania nieruchomości na obszarze planu. Działka nr [...] została przeznaczona pod zabudowę usługową z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej, która mogła stanowić nie więcej niż 40% powierzchni użytkowej budynku usługowego, o wysokości 13 m i powierzchni zabudowy do 60%, minimalnym udziale powierzchni biologicznie czynnej 50%. Była to kontynuacja zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej (od strony południowej), a zarazem częściowe nawiązanie do istniejącego już zagospodarowania tej działki (co zostało wskazane już wcześniej). Pozostałe działki zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małe domy wielorodzinne do 6 lokali w budynku, o wysokości 12 m i powierzchni zabudowy do 35 %, minimalnym udziale powierzchni biologicznie czynnej 60%. Tym samym utrzymano istniejący charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach, na których taka zabudowa bądź już występowała, bądź działkach niezabudowanych znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie takiej zabudowy co było zgodne z przeważającą większością złożonych wniosków. Organ wyjaśnił, iż Prezydent W. zgodnie z wyrokiem sądu o sygn. IV SA/Wa 860/10 powtórzył procedurę planistyczną w niezbędnym zakresie. W pierwszej kolejności przygotował projekt uchwały poprzez usunięcie z niego zapisów uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. w rejonie ulicy [...] (uchwała nr [...] Rady W. z dnia [...] lutego 2009 r.), które nie dotyczyły unieważnionej części planu. Rozważono kwestie przyjęcia wysokości elewacji frontowej. Wskazał, iż uzyskane po tych czynnościach zapisy projektu planu dla terenu 12.2 MN-W były identyczne do tych ujętych w miejscowym planie, który był przedmiotem stwierdzonej nieważności. Projekt planu został przekazany do uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu. Wyłożony projekt obejmujący uchylony teren 12.2 MN-W nadal posiadał identyczne zapisy dla tego terenu, do tych zawartych w uchwale nr [...] Rady W. z dnia [...] lutego 2009 roku. A zatem sporządzający miejscowy plan nie wprowadził żadnych zmian w treści projektu planu wykraczające poza wskazania Sądu. Nadto organ na etapie ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie nie wprowadzał autorskich poprawek dotyczących rozwiązań funkcjonalno - przestrzennych. Zmiany dokonane w projekcie planu polegające na zmianie przeznaczenia części działek objętych planem, a także zmiany parametrów zabudowy, wynikały jedynie ze złożonych na etapie wyłożenia do publicznego wglądu uwag. W związku z powyższym procedura została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu. W związku z powyższym nie sposób uznać, aby zaskarżone rozstrzygnięcie planistyczne, mogło być kwalifikowane jako nadużycie władztwa planistycznego. Rada zauważyła także, iż projekt zaskarżonego planu został zaopiniowany i uzgodniony z podmiotami o których mowa w art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Uzyskano uzgodnienia i opinie m.in. z: U. ([...]); Zarządem Województwa [...] ([...].); Wojewodą [...] ([...]);[...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ([...]),[...] ([...]), Zarządem Dróg Miejskich ([...]); P. ([...]);[...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska ([...]); Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska ([...]); Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej ([...]). Pozostałe jednostki, o których mowa w art. 17 pkt 6 u.p.z.p., uzgodniły bądź zaopiniowały projekt ww. planu na podstawie art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Nadto organ zauważył, iż opinia [...] nie stanowi opinii, o której mowa w art. 17 u.p.z.p. Jednocześnie organ zauważył, iż zaskarżony plan miejscowy jest uzupełnieniem tej części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. w rejonie ul. [...], której nieważność stwierdził Sąd, i tym samym numeracja 12.2 wpisuje się w ciąg numeracji terenów występujących w tym planie. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżącej, w zaskarżonym planie miejscowym nie występuje rozbieżność, czy wewnętrzna sprzeczność w odniesieniu do określenia przeznaczenia terenów. Zaskarżona uchwała jest zgodna z uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2006r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. W obowiązującym Studium teren objęty planem znajduje się w jednostce funkcjonalno-przestrzennej M2.12 stanowiący teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy usługowej, z zaleceniem by udział funkcji usługowej kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Zaskarżony plan miejscowy posiada powierzchnię 2,12 ha, przy czym teren przeznaczony pod usługi zajmuje 0,2055 ha, co stanowi około 10 % terenu objętego planem, około 90% terenu planu została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Oceniając rozpoznawaną skargę z uwzględnieniem powyższych kryteriów sądowej kontroli aktów administracyjnych, należy stwierdzić że skarga jest niezasadna. Oceny, czy zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie: "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej określana jako CBOSA). Sąd rozpoznając niniejszą skargę dokonał przede wszystkim oceny dopuszczalności wniesienia przez skarżącą spółkę skargi w kontekście wniosku organu zawartego w odpowiedzi na skargę, który wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała posiadania interesu prawnego w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w granicach obszaru planu, których nie jest ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym. W odniesieniu do powyższego Sąd stwierdził , że w istocie kwestia ta została przesądzona w wyrokach tut. Sądu z dn. 17.11.2010r. sygn. IV SA/Wa 860/10 oraz NSA z dn. 14.04.2010r. sygn. II OSK 203/10, w których przedmiotem rozpoznania były skargi skarżącej spółki na poprzednią uchwałę Rady W. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. w rejonie ulicy [...]. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podtrzymuje stanowisko przyjęcia istnienia po stronie Spółki interesu prawnego wynikającego z art. 101 ust.1 u.s.g., a mającego swoje oparcie w prawie własności nieruchomości objętych kwestionowanym planem. Powyższe w ocenie Sądu uzasadnia interes prawny skarżącej Spółki w rozumieniu art. 101 ust.1 u.s.g. i stanowi podstawę do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia stanowiska o niezasadności rozpoznawanej skargi, należy przede wszystkim wskazać, że zarzuty skargi wniesionej przez Spółkę dotyczą dwóch zasadniczych zagadnień: 1/ naruszeń zasad uchwalania kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego 2/ naruszenia trybu, tj. przeprowadzonej procedury przy przyjmowaniu kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego Zanim zostaną przedstawione oceny i argumenty odnoszące się do poszczególnych sformułowanych w skardze zarzutów, Sąd uznaje za zasadne poczynić dygresję wskazującą na poglądy orzecznictwa sądowego w odniesieniu do rozumienia pojęcia władztwa planistycznego w kontekście prawa własności. Zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie stanowiskiem (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1498/07, LEX nr 464179) i z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II OSK 135/08, CBOSA "prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym z prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też art. 140 K.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Ochrona własności nie może być zatem rozumiana krańcowo, tj. że każda ingerencja w sferę tych praw stanowi naruszenie Konstytucji, jej ograniczenie powinno jednak spełniać standard wyznaczony przez art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Niewątpliwym jest fakt, iż tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać w granicach obowiązujących przepisów (wyrok NSA z 13 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 1678/98, publ. Lex nr 48263, wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1670/97, LEX nr 48758). Mając na względzie powyższe poglądy i wynikające z nich uwarunkowania, przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów skargi, Sąd przedstawia następująca argumentację: W odniesieniu do zarzutu nieuzasadnionego, naruszającego zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczną, zróżnicowania sytuacji prawnej właścicieli poprzez odmowę uwzględnienia wniosków Skarżącej dotyczących parametrów możliwej zabudowy na działkach stanowiących jej własność, Sąd uznał ten zarzut za niezasadny. Powyższy zarzut należy potraktować jako zarzut naruszenia zasad uchwalania m.p.z.p. W odniesieniu do tego rodzaju zarzutów, jak to już wyżej stwierdzono, pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, CBOSA). Jednym z przejawów naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego jest naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1- 12 u.p.z.p., które nie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Sąd podziela stanowisko organu, że twierdzenia Skarżącej o podobieństwie nieruchomości Skarżącej do nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] są błędne. Organ szczegółowo uzasadnił to twierdzenie wskazując na takie uwarunkowania jak powierzchnia ww. nieruchomości, dotychczasowy stan zagospodarowania, położenie w obszarze objętym planem, które w sposób istotny wskazują na odmienność nieruchomości Skarżącej i kwestionowanych ustaleń, w szczególności w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]. W ocenie Sądu powyższe ustalenia uprawniały organ planistyczny, mając na względzie zasadę zrównoważonego ładu przestrzennego, przyjęcie odmiennych ustaleń i parametrów dla nieruchomości stanowiących własność Skarżącej i nieruchomości oznaczonej jako działka ew. [...]. W tej sytuacji brak jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, aby kwestionowane ustalenia planistyczne mogły być kwalifikowane jako nadużycie władztwa planistycznego. Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela, nie musi stanowić przekroczenia władztwa planistycznego. W ocenie Sądu organ planistyczny w odniesieniu do nieruchomości Skarżącej powyższe w sposób przekonujący wykazał. Jako niezasadny został także uznany zarzut odstąpienia przez organ od związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania określonych w wyroku WSA z dn. 17.11.2010r. sygn. IV SA/Wa 860/10. Przedłożona dokumentacja planistyczna oraz odpowiedź organu na skargę w ocenie Sądu potwierdzają, że ponieważ ww. wyroku Sąd stwierdził nieważność poprzedniej uchwały w odniesieniu do całej jednostki terenowej oznaczonej symbolem 12.2 MN-W, a nie jedynie w zakresie wysokości elewacji frontowej potencjalnej zabudowy na nieruchomościach Skarżącej, niezbędny zakres ww. czynności dokonanych przez organ planistyczny był jak najbardziej prawidłowy i uzasadniony. Organ na etapie ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie, nie wprowadzał autorskich poprawek dotyczących rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych. Zmiany dokonane w projekcie planu polegające na przeznaczeniu części działek objętych planem ( obszar oznaczony symbolem 12.2 b.U), a także zmiany parametrów zabudowy wynikały jedynie ze złożonych na etapie wyłożenia do publicznego wglądu uwag. W związku z powyższym uzasadnione jest stanowisko, że procedura planistyczna w niniejszej sprawie została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z u.p.z.p. oraz wyrokiem WSA z dn. 17.11.2010r. sygn. IV SA/Wa 860/10. Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania m.p.z.p. Z powyższym zarzutem pozostaje w powiązaniu tematycznym zarzut wewnętrznej sprzeczności treści m.p.z.p. w zakresie oznaczenia funkcji terenu. Kwalifikując ten zarzut jako niezasadny Sąd podziela stanowisko organu planistycznego, że kwestionowany plan jest uzupełnieniem tej części m.p.z.p. obszaru S. w rejonie ulicy [...], której nieważność stwierdził Sąd i tym samym numeracja 12.2 wpisuje się w ciąg numeracji terenów występujących w tym planie. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom Skarżącej, w zaskarżonym planie nie występuje rozbieżność czy wewnętrzna sprzeczność w odniesieniu do określenia przeznaczenia terenów. Podobnie jako niezasadny został oceniony zarzut niezgodności zapisów kwestionowanego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznaje za zgodne z przepisami u.p.z.p. rozwiązania planistyczne określone uchwałą Rady W. z dn. [...] października 2006r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. z kontrolowaną uchwała z dn. [...] marca 2019r. w sprawie uchwalenia [...]. obszaru S, w rejonie ul. [...]. W odniesieniu do tego zarzutu należy podkreślić, że zapisy studium, w tym m.in. przeznaczenie terenu mają charakter ogólny, w ich uszczegółowienie następuje w zapisach [...]. W obowiązującym studium teren objęty planem znajduje się w jednostce funkcjonalno-przestrzennej M2.12 stanowiący teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy usługowej, z zaleceniem by udział funkcji kształtował się do 40 % powierzchni zabudowy. Powyższe przeznaczenie terenu i proporcje zostały zachowane w kwestionowanym planie, w związku z tym Sąd nie dostrzega zarzucanej sprzeczności. Sąd podziela stanowisko organu planistycznego odnośnie pozostałych zarzutów naruszenia zasad sporządzania m.p.zp., tj. -/ w zakresie braku podstaw prawnych do określenia minimalnej intensywności zabudowy z uwagi na fakt że przedmiotowa procedura planistyczna była prowadzona wg stanu prawnego w brzmieniu przed nowelizacją ustawy p.z.p. z dn. 25.06.2010r., która wprowadziła wskaźniki intensywności zabudowy -/ w zakresie zaniechania wskazania minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, również z powodu braku podstawy prawnej w dacie dokonywania czynności planistycznych -/ w zakresie zarzutu zaniechania wskazania gabarytów obiektów, z uwagi na fakt iż zaskarżony plan w ustaleniach szczegółowych zawiera parametry, które są wystarczające do ustalenia gabarytów głównej bryły budynków -/ w zakresie zarzutu wprowadzenia w treści planu definicji "małego domu wielorodzinnego" , z uwagi na dopuszczalność definiowania w m.p.z.p. nowych sformułowań, nie modyfikując przy tym definicji zawartych w aktach hierarchicznie wyższych Wreszcie odnosząc się do zarzutów istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego art. 17 u.p.z.p. przez zaniechanie określonych czynności, przeprowadzenie ich wadliwie, brak ponownego dokonania określonych czynności, Sąd podziela stanowisko organu planistycznego szczegółowo oraz wyczerpująco zawarte w odpowiedzi na skargę. Sąd nie uznaje za zasadne powtarzanie i szczegółowe przytaczanie poszczególnych czynności dokonanych przez organ planistyczny w ramach kontrolowanej procedury, gdyż powyższe jest zawarte o przedłożonych aktach administracyjnych, jak i odpowiedzi na skargę. Całokształt tych dokumentów pozwala na przyjęcie stanowiska, że procedura planistyczna w kontrolowanej sprawie została przeprowadzona prawidłowo, a zarzuty skargi są w tym zakresie polemiką wynikająca z subiektywnego pojmowania przepisu art. 17 u.p.z.p. W świetle poczynionych powyżej rozważań należy stwierdzić, że chociaż ustalenia planu naruszają interes prawny skarżącej spółki, jako właściciela nieruchomości, znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym planem, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organy gminy działały bowiem w granicach przyznanych im uprawnień i uprawnień tych nie nadużyły. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.