IV SA/Wa 1088/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z [...] marca 2016 r. na podstawie art. 104 i 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "K.p.a." po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez H.W. i M.M. od decyzji z [...] listopada 2015 r. nr [...] wydanej przez Wójta Gminy M., którą ustalono warunki zabudowy na działkach o nr. ew. [...] i części działek o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości N. g. M. dla inwestycji polegającej na budowie fermy drobiu nośnego o łącznej obsadzie docelowej 144 DJP (tj. 36000 stanowisk dla kur) w skład której wchodzą 4 budynki inwentarskie, budynek gospodarczy z częścią na agregat i rozdzielnię SN oraz dwa bezodpływowe zbiorniki na ścieki technologiczne o poj. do 10 m2. każdy, dwa zbiorniki naziemne na gaz płynny o łącznej poj. poniżej 10 m2 i osiem silosów na zboże i pasze o poj. po 17 t, każdy, dalej "planowana inwestycja", utrzymał ją w mocy. Decyzja zawierała następujące ustalenia. - funkcja zabudowy – specjalistyczne gospodarstwo hodowlane /ferma drobiu/; -powierzchnia biologicznie czynna - min 40 % powierzchni terenu inwestycji; -wielkość powierzchni zabudowy – wskaźnik max 30 % powierzchni terenu inwestycji; -linia zabudowy – nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 20m od zewnętrznej jezdni drogi powiatowej; -budynek inwentarski parterowy z pomieszczeniem socjalnym, szt. 4; -szerokość elewacji frontowej – od 12 do 18 m każdy; -wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki -od 3 do 7 m. każdy, -geometria dachu - dach dwuspadkowy Ponadto ustalono: • budowę infrastruktury technicznej, usytuowany główną kalenicą prostopadle do elewacji frontowej, kąt nachylenia połaci dachowych od 15 do 45 st., wysokość dachu od 5 m do 7 m każdy; -budynek gospodarczy parterowy z częścią na agregat i rozdzielnię SN; -szerokość elewacji frontowej od 8 do 12 m -wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 2,5 m do 6 m; -geometria dachu – dach dwuspadowy lub wielospadowy z dopuszczeniem płaskiego usytuowany główną kalenicą równolegle lub prostopadle do elewacji frontowej kąt nachylenia połaci dachowych od 8 st. do 45 .st. -wysokość głównej kalenicy dachu od 3 do 6 m. - budowle, które nie wymagają określenia parametrów takich jak dla budynków: dwa bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe o poj. do 10 m3, dwa naziemne zbiorniki na gaz płynny o łącznej pojemności poniżej 10 m3 i osiem silosów na zboże i pasze o poj. po 17 t. każdy. Nadto ustalono warunki wynikające z przepisów szczególnych, warunki ochrony środowiska i zdrowia oraz dziedzictwa kulturowego oraz zabytków, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazano, że przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zakończone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia nr [...] z [...] maja 2011 r. w której nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej i konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie nałożono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania i obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja została uzgodniona z wymaganymi prawem organami. W wyniku złożonego przez H.W. i M.M. odwołania SKO w S., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdziło, że: 1. wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony 30 czerwca 2011r. przez J.L. Wydano decyzję nr [...] z [...] listopada 2011 r o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy, która decyzją SKO w S. z [...] stycznia 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem WSA w Warszawie z 17 maja 2012 r., sygn. akt 532/12 uchylono obie decyzje. Decyzją z dnia [...] listopada 2012r., nr [...] ponownie odmówiono ustalenia warunków zabudowy. Decyzją SKO w S. z [...] stycznia 2012 r. uchylono decyzję organu I instancji. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2013 r. Wójt Gminy M. odmówił wydania warunków zabudowy. Decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji. Kolejną decyzją Wójta Gminy M. [...] z [...] września 2013 r. odmówiono wydania warunków zabudowy. SKO w S. decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 marca 2014r., sygn. akt IV SA/WA 2931/13 uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że organy nie zrealizowały wytycznych zawartych w poprzednim wyroku WSA i nie wyjaśniły kwestii związanych z zastosowaniem w sprawie przepisu art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją Wójta Gminy M. z [...] czerwca 2014 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] SKO w S. uchyliło tę decyzję wskazując na nie wykonanie wytycznych sądu. Decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] Wójt Gminy ponownie odmówił wydania pozytywnej decyzji. Decyzją SKO w S. z [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylono decyzję organu I instancji wskazując na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Decyzją Wójta Gminy M. nr [...] z [...] czerwca 2015 r. odmówiono wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. SKO w S. decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchyliło tę decyzję. Decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy zgodnie z parametrami opisanym na wstępie uzasadnienia. W odwołaniu od tej decyzji H.W., P.L., M.M. Wskazali na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na mieszkańców wsi N. Zanegowali wykładnię art. 61 ust. 4 p.z.p. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzenie analizy funkcji z pominięciem wcześniejszych ustaleń organów w sytuacji gdy analiza została sporządzona przez tę samą osobę co poprzednio. SKO ponownie rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności podkreśliło związanie organów z mocy art. 153 P.p.s.a., wytycznymi sądów rozpoznających sprawę z mocy art. 153 P.p.s.a. – wyroki w sprawach o sygn. akt IV Sa/Wa 513/12 i 2931/13. Organ II instancji wskazał, że stosownie do brzmienia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego, w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. Zgodnie art. 60 ust. 1 cyt. ustawy decyzje o warunkach zabudowy, wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (o ile istnieje taki obowiązek) i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 61 ust. 1 p.z.p. wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełniania następujących warunków: 1. Co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. Teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. Istniejące lub projektowane uzbrojenie, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów; 5. Decyzja jest zgoda z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy reguluje Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej zwanego "Rozporządzeniem". SKO stwierdziło, że z wniosku J.L. wynika, że domaga się ona wydania decyzji dla inwestycji w zabudowie zagrodowej. Z przedłożonych przez nią dokumentów wynika, że posiada na terenie gminy M. gospodarstwo rolne o pow. 5,97 ha. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie tej gminy wynosi 5,91 ha (pkt 5 analizy). W związku z tym w tej sprawie ma zastosowane art. 61 ust. 4 p.z.p. Zgodnie z jego brzmieniem warunkiem do jego zastosowania jest ustalenie że inwestor planuje zabudowę zagrodową, że prowadzi gospodarstwo rolne o określonej powierzchni tj. takie które jest większe niż średnie gospodarstwo w gminie. Inwestorka posiada więc na terenie gminy gospodarstwo o pow. przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. W skład tego gospodarstwa wchodzą posadowione kurniki użytkowane przez nią a znajdujące się na działkach o nr [...] i [...] w N. Oceniając czy proponowana przez inwestorkę zabudowa ma charakter zabudowy zagrodowej organ miał na uwadze treść wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt IV Sa/Wa 523/12, w którym określono, że pod tym pojęciem należy rozumieć łączne zainwestowanie domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarskimi dla danego gospodarstwa rolnego składającego się z szeregu nieruchomości położonych w różnych miejscach z ograniczeniem ich do terytorium jednej gminy. Gdy te okoliczności zostaną wykazane nie będzie przeszkód do zastosowania art. 61 ust. 4 p.z.p. W drugim z wyroków WSA nakazał przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia statusu budynku znajdującego się na nieruchomości inwestorki, jego charakteru tj. wyjaśnienia czy jest to budynek mieszkalny i jakie są podstawy jego użytkowania w takim charakterze. Decyzją z [...] maja 2015 r., znak [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie pobudowanych budynków: kurnika z częścią mieszkalną oraz budynku gospodarczo-garażowego na działkach o nr ew. [...] i [...] w N. stanowiących własność inwestorki. Ustalił bowiem, że zostały one pobudowane na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] i użytkowane są zgodnie z przeznaczeniem. Powyższe wskazuje, że Inwestorka ma na terenie gminy legalnie wzniesiony budynek z częścią mieszkalną /kurniki w tym jeden z częścią mieszkalną oraz inne budynki/, który jest elementem składowym zabudowy zagrodowej. Ponadto inwestorka jest tym budynku zameldowana. Pozwala to na zastosowanie w tej sprawie art. 61 ust. 4 p.z.p. Fermowa hodowla i chów drobiu zalicza się do działu specjalnego produkcji rolnej i nieruchomość przeznaczona do takiej produkcji nie zmienia w analizowanym obszarze funkcji rolniczej a planowane zamierzenie nie jest sprzeczne z tą funkcją. Na terenie analizowanym występuje przede wszystkim zabudowa zagrodowa (np. młyn) i zabudowa jednorodzinna a więc zamierzenie inwestycyjne jest kontynuacją istniejącej na obszarze analizowanym funkcji. Zastosowany art. 61 ust. 4 p.z.p. zwalnia ze stosowania obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. (zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa). Co do parametrów inwestycji organ II instancji stwierdził że zostały one ustalone w tzw. "widełkach" czyli przedziałach, co jest dopuszczalne prawem tym bardziej, że ostateczne parametry zostaną ustalone w decyzji zezwalającej na budowę. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie określenia dostępu do drogi publicznej- drogi powiatowej o nr [...] W N., na podstawie decyzji Powiatu S. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] zezwalającej na lokalizację i budowę zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] O. – droga [...] do nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] w N. Teren jest uzbrojony w energię elektryczną, wodociąg, odprowadzanie ścieków socjalnych do projektowanych zbiorników bezodpływowych. Rolniczy charakter zabudowy wyklucza konieczność zmiany przeznaczenia gruntów. Decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami odrębnymi przepisami. Organ I instancji zwrócił się o dokonanie wymaganych prawem uzgodnień. W związku z tym, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana decyzja środowiskowa umorzono postępowanie uzgodnieniowe przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Podobnie umorzono postępowanie przed [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ponieważ inwestycja nie jest objęta żadną formą ochrony zabytków. Pozostałe organy uzgadniające w ustawowym terminie nie zajęły stanowiska w sprawie. Planowana inwestycja położona jest w obrębie [...] Obszaru chronionego krajobrazu i w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 Dyrektyw Ptasia Dolina [...] ([...]) a zatem na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ma do tych terenów zastosowanie Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. (D.Urz. Woj. [...]. [...]).w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia zabrania się na tym obszarze realizacji przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. Nr 199, poz. 1227), dalej zwaną "ustawą ocenową". Art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wskazuje jakie zakazy mogą być wprowadzone w obszarze chronionego krajobrazu. Art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody przewiduje że na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy ocenowej. Powyższe ograniczenia nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie ponieważ zgodnie z art. 24 ust 3 ustawy o ochronie przyrody, zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że nie przewiduje się uciążliwości poza granicami inwestycji. Poczynione przez organ I instancji ustalenia w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko są prawidłowe. Zarzuty odwołania dotyczące negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiedniej powinny być zgłaszane na etapie postępowania środowiskowego jako związane z negatywnym oddziaływaniem inwestycji na nieruchomości sąsiednie. To jednak postępowanie, zakończyło się wydaniem decyzji z [...] maja 2011. Rozstrzygnięcie jest ostatecznej i w z związku z tym SKO w S. w niniejszym postepowaniu nie może zajmować się oceną ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko zdrowie mieszańców, walory krajobrazowe danego obszaru na którym ma być ona zrealizowana. Nie podlega także ocenie materiał dowodowy zgromadzony w tamtym postępowaniu, w tym raport oddziaływania Zarzuty co do nierzetelności i niekompletności materiału dowodowego stanowiącego podstawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie uwarunkowań środowiskowych, powinny być zgłaszane w tamtym postępowaniu. Przyznały to również WSA w Warszawie w wyroku w sprawie o sygn. IV SA/WA 523/12 i organ z tym poglądem jest związany. SKO ani też organ I instancji nie był także zobowiązany do rozważania czy planowana inwestycja może w przyszłości z uwagi na immisję uciążliwego odoru rodzić roszczenia z art. 144 w zw. art. 222 kc. Kwestia ochrony interesu osób trzecich będzie badana w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Fakt, że wcześniej wydawane były liczne decyzje odmawiające nie stanowi przeszkody do wydania obecnie decyzji pozytywnej. Wskazał organ, że wcześniej wniosek inwestorki rozpoznawany był w kontekście spełnienie warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa". Przyjęcie, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową spowodowało, że tamte rozważania stały się bezprzedmiotowe. Taki tok rozumowania wskazał również WSA w poprzednio wskazanym wyroku. Nie ulega wątpliwości, że inwestorka posiada na terenie gminy grunty przewyższające średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego, prowadzi na terenie tej gminy gospodarstwo rolne w skład którego wchodzą miedzy innymi kurniki z których jeden posiada jedną funkcję mieszkalną, a budynki zostały wzniesione na podstawie pozwolenie na budowę. W związku z tym ustalone w trakcie postepowania okoliczności pozwalają przyjąć, że planowana inwestycja jest powiązana organizacyjnie i gospodarczo z posiadanym przez inwestorkę gospodarstwem rolnym i będzie stanowiła uzupełnienie już istniejącej zabudowy zagrodowej. Skargę do WSA wywiodła H.W. wnosząc o uchylenie decyzji w całości wraz z decyzja organu I instancji. Wskazała, że działka [...] nie stanowi własności inwestorki i gdyby ten fakt został uwzględniony to okazałoby się, że jest właścicielką gospodarstwa o powierzchni mniejszej niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie M. Skutkowałoby to niemożliwością wydania decyzji pozytywnej. Zakwestionowała, aby nieruchomości stanowiące własność inwestorki były użytkowane rolniczo. Są to odłogi bez żadnych roślin. Inwestorka nie prowadzi gospodarstwa rolnego ani kurników. Te wykorzystywane są przez jej ojca na prowadzenie własnej produkcji. Skarżąca nie zgadza się również z brakiem możliwości powoływania się na okoliczności dotyczące oddziaływania przedsięwzięcie na środowisko wskazując, że decyzja środowiskowa została wydana 5 lat temu w sprawie, w której nie brała udziału. Poza tym powoływanie się na "jakiś raport" który stwierdza, że nie będzie uciążliwości poza granicami zakładu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami doświadczenia życiowego i logiki w sytuacji w której takiego rodzaju inwestycji towarzyszy rozprzestrzenianie się odoru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Sąd, podobnie jak organ, z mocy art. 153 P.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną przez poprzednio rozpoznający sprawę sąd oraz wskazaniami co do dalszego toku postępowania. Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza ona prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nim w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją ogólną, która określa czy w danym miejscu może być prowadzona dana inwestycja. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tego postępowania jest ocena przez wyspecjalizowany organ czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna a jeżeli tak to na jakich warunkach. Organ ocena więc czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. Wydając decyzję organ działa w granicach uznania administracyjnego i tylko w sytuacji w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa ma obowiązek wydania decyzji negatywnej. Z art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w razie łącznego spełnienia następujących warunków: -co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania teren; -teren ma dostęp do drogi publicznej; -istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające do planowanego zamierzenia inwestycyjnego; -teren nie wymaga dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów; -decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W art. 61 ust. 4 p.z.p. ustawodawca zamieścił wyjątek od konieczności spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa odnosząc go do sytuacji w której planowana inwestycja wchodzi w skład zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Chodzi o zabudowę legalną – na co wskazał w swych rozważaniach WSA w wyroku z 13 marca 2014 r. Jak to wynika z zebranych dowodów i oceny organów toczyło się postępowanie w przedmiocie legalności budynków pobudowanych na działkach [...] i [...] w N. Ostatecznie organ umorzył to postępowanie stwierdzając, że zostały pobudowane na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] udzielonego S.G. w dniu [...] marca 1977 r. Dotyczyła ona 2 budynków: kurnika z częścią mieszkalną i budynku gospodarczego-garażowego. Organ stwierdził nadto, że budynki użytkowane są zgodnie z przeznaczeniem i że Inwestorka została w jednym z nich zameldowana. Także dokonane przez organ oględziny potwierdzają, że faktycznie jeden z budynków jest zamieszkiwany, jest umeblowany, znajdują się tam rzeczy codziennego użytku. Okoliczność przebywania w tym budynku jako miejscu zamieszkania potwierdza czynność zameldowania. W tych okolicznościach organ prawidłowo ustalił funkcję budynków jako funkcję mieszkalno – gospodarczą. Brak jest w ocenie sądu wystarczających dowodów aby stwierdzić, że Inwestorka nie prowadzi gospodarstwa rolnego. Podnoszone w skardze okoliczności związane z nieuprawianiem roli pozostają bez istotnego znaczenia dla oceny wypełnienia przesłanki z art. 61 ust. 4 p.z.p. W przepisie mowa jest ogólnie o zabudowie zagrodowej w powiązaniu z powierzchnią posiadanego gospodarstwa. Ustawodawca nie uzależnia tych kryteriów od tego czy gospodarstwo prawidłowo funkcjonuje. Z punktu widzenia ładu przestrzennego istotne jest przede wszystkim to czy planowana zabudowa będzie się harmonizowała z istniejącą już na terenie bliskim inwestycji zabudową i samej istniejącej już na nieruchomości przeznaczonej do zabudowy, zarówno co do parametrów inwestycji jak i funkcji. W związku z tym organ prawidłowo wykonał wytyczne zawarte w wyroku WSA, sygn. akt 2931/13 i ustalił legalność wybudowanych budynków, ich charakter i funkcję. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi dotyczącego stanu własności działki o nr. ew. [...] Sąd stwierdza, że skarżąca treścią księgi wieczystej nr [...], udowodniła swe prawo własności. Konsekwencją tego jest wejście tej działki do powierzchni jej gospodarstwa rolnego. Organ dokonał także prawidłowych ustaleń w zakresie w jakim był do tego zobowiązany wyrokiem WSA z 17 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 523/12. Sąd nakazał ustalenie czy w przypadku planowanej inwestycji mamy do czynienia z zabudową zagrodową definiując ją jako "łączne zainwestowanie domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarskimi dla danego gospodarstwa rolnego, składającego się z szeregu nieruchomości położonych w różnych miejscach" z ograniczeniem do terytorium jednej gminy. Jak w związku z tym wynika, z dokumentów znajdujących się w aktach tj. aktu notarialnego i wypisów z ksiąg wieczystych skarżąca jest właścicielką nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów nr: [...] o łącznej pow. 4, 3868 ha wg ewidencji 4, 41 ha, wg ksiąg wieczystych oraz działek [...] o pow. 2,41 ha a nadto ½ udziału w działce [...] o pow. 0,0423 ha (jej udział wynosi więc 0,02115 ha). Łącznie zatem inwestorce przysługuje tytuł prawny do nieruchomości o pow 6,85 ha a nie jak ustalił organ 5,97 ha. Różnica ta nie wpływa na prawidłowość ustaleń decyzji co do możliwości zastosowania art. 61 ust. 4 p.z.p. Powierzchnia ta przekracza powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, która wynosi 5,91 ha. Poza dwoma działkami na których znajduje się zabudowa wszystkie mają charakter rolniczy. Wszystkie położone są w jednej miejscowości. Oznacza to, że Inwestorka budując kurniki zamierza, zgodnie z wnioskiem uzupełnić istniejącą już zabudowę zagrodową. Sąd podziela także ustalenia organu co do prawidłowości zastosowanych parametrów inwestycji. Ustalenie tych parametrów nastąpiło na podstawie analizy stanowiącą załącznik nr 2 do projektu decyzji. Parametry inwestycji ustalone w formie "od –do" mieszą się w granicach o jakich mowa w rozporządzeniu. Jak słusznie wskazał organ, dopuszcza się ustalenie parametrów w taki właśnie sposób. Wbrew wywodom skargi nie było na tym etapie postępowania podstaw do powtórnej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Wydana bowiem została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w której nie stwierdzono aby planowana inwestycja miała negatywny wpływ na środowisko poza terenem inwestycji. Wynika to także z tego, że nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej i konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie nałożono także obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Kwestie tzw. odorów, wobec wydania tej decyzji nie mogą być przedmiotem ponownej oceny organu i to innego niż organ ochrony środowiska. Organ jest bowiem związany treścią decyzji środowiskowej. Co do zarzutu dotyczącego braku możliwości kwestionowania decyzji środowiskowej i raportu należy podzielić w pełni poglądu organu II instancji, co do braku podstaw kwestionowania ustaleń ostatecznej decyzji środowiskowej. Argumentów organu Sąd w tym miejscu nie będzie więc powtarzać. Można jedynie wskazać, że na gruncie przepisów kodeksu cywilnego - art. 144, istnieje obowiązek powstrzymywania się właściciela nieruchomości od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (zakaz immisji pośrednich). Jedną z form immisji są przykre zapachy. Z punktu widzenia oceny czy działanie przekracza przeciętną miarę nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że dokonana zabudowa odbywa się zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę (por. orzeczenie SN z 3 czerwca 1983, sygn. akt III CRN 100/83 w OSN 1984, Nr 1, poz. 10). Inwestycja ma także dostęp do drogi publicznej zapewniony drogi powiatowej nr [...] N. – K. Inwestorka uzyskała decyzję Zarządu Powiatu w S. z [...] maja 2011 r. zezwalając na lokalizację i budowę zjazdu z nieruchomości (działka [...]) do drogi nr [...], która łączy sią z drogą powiatową [...]. Został także spełniony warunek zaopatrzenia w energię elektryczną (umowa nr [...] zawarta z rejonem energetycznym oraz wodę - warunki techniczne nr [...] z [...] maja 2011 r. z zarządcą sieci wodociągowej. Sąd w pełni podziela ustalenia organu w zakresie w jaki organ ustalił położenie inwestycji w obrąbie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000. W związku z tym organ prawidłowo przyjął, że ograniczenia wynikające z faktu, iż planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu. Art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że zakaz realizacji tego rodzaju przedsięwzięć nie dotyczy sytuacji w których wydano decyzję środowiskową wykazując brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i krajobrazu. Z raportu, stanowiącego najważniejszy dowód w tego rodzaju postępowaniu, wynika jednie negatywne oddziaływania w granicach planowanej inwestycji. Sąd nie mógł przesłuchać zgłoszonych świadków z uwagi na fakt, że procedura obowiązująca przez sądem administracyjnym dopuszcza jedynie przeprowadzanie dowodów z dokumentów (art. 106 P.p.s.a.). Kwestia tytułu własności do działki [...] została wyjaśniona na rozprawie poprzez sięgnięcie do elektronicznej księgi wieczystej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270) skargę oddalił.