IV SA/Wa 1088/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego D. K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza nieważność decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2016 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] zaliczającego małoletniego [...] K. do osób niepełnosprawnych z powodu przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem [...] na okres do [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Wojewódzki Zespół w Województwie [...] prawidłowo stwierdził nieważność orzeczenia o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. (znak: [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Zespół w Województwie [...] opierając się na przepisach ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046, ze zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki. Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1110, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia (Dz. U. z 2002 r. Nr 17, poz. 162. ze zm.) wyjaśnił, na czym polegało naruszenie przepisów postępowania orzeczniczego w przedmiocie zaliczenia do osób niepełnosprawnych małoletniego [...] K., uznane przez Wojewódzki Zespól za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dokonując w trybie nadzoru analizy ocen członków Powiatowego Zespołu w [...] powołanych do składu orzekającego w przedmiocie wydania orzeczenia o niepełnosprawności małoletniego [...] K. tj. oceny stanu zdrowia dziecka wystawionej przez lekarza przewodniczącego składu orzekającego sporządzonej przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego oraz oceny pedagogicznej dla potrzeb postępowania o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności osób realizujących obowiązek szkolny sporządzonej przez drugiego specjalistę wyznaczonego do składu orzekającego Wojewódzki Zespół ustalił, że lekarz nie określił należycie faktów, które uznał za istotne w sprawie i udowodnione. Wojewódzki Zespól wyjaśnił, że wyznaczony do wydania opinii w przedmiotowej sprawie członek Wojewódzkiego Zespołu lekarz, specjalista w zakresie chorób wewnętrznych, chorób płuc i chorób alergicznych stwierdził w sporządzonej przez siebie w dniu [...] czerwca 2017 r. opinii, iż analiza historii choroby z poradni specjalistycznych oraz zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia wydanego dla potrzeb Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, nie potwierdza zasadności zaliczenia małoletniego [...] K. do osób niepełnosprawnych. Lekarz specjalista Wojewódzkiego Zespołu w Województwie [...] wskazał, że przebieg schorzeń dziecka nie powodował ograniczeń w prawidłowym jego funkcjonowaniu w społeczeństwie, tym samym choroby nie upośledzały sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym zaliczenie małoletniego do osób niepełnosprawnych. Ponadto Wojewódzki Zespół wyjaśnił, że z analizy akt sprawy wynika, iż postępowanie orzecznicze w przedmiocie zaliczenia do osób niepełnosprawnych małoletniego [...] K., pomimo stwierdzenia pewnych uchybień, zostało przeprowadzone zgodnie z trybem postępowania określonym w rozporządzeniu w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Dokonując oceny przesłanek rażącego naruszenia prawa w przypadku wydania przedmiotowego orzeczenia Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wziął pod uwagę obowiązujące w dacie wydania tego orzeczenia przepisy materialne regulujące postępowanie orzecznicze, w szczególności art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu "osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Organ odwoławczy wziął również pod uwagę standardy wynikające z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia. Podał, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą między innymi wrodzone lub nabyte ciężkie choroby metaboliczne, układu krążenia, oddechowego, moczowego, pokarmowego, układu krzepnięcia i inne znacznie upośledzające sprawność organizmu, wymagające systematycznego leczenia w domu i okresowo leczenia szpitalnego. Analiza całości dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wykazała, zdaniem organu odwoławczego, że ustalona niepełnosprawność nie znajduje potwierdzenia w ocenie stanu zdrowia opisanej na druku oceny stanu zdrowia dziecka wystawionej przez lekarza przewodniczącego składu orzekającego z dnia [...] lutego 2016 r. Ustalenia dokonane przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego po przeprowadzonym badaniu orzekanego opisane w sporządzonej ocenie (...) nie potwierdzają spełniania przesłanek uzasadniających kwalifikację małoletniego do osób niepełnosprawnych. Lekarz przewodniczący składu orzekającego wskazał rozpoznanie: Astma oskrzelowa atopowa. Natomiast wśród chorób współistniejących u orzekanego wyszczególnił: Alergiczny nieżyt nosa. Niemniej jednak w ocenie lekarza brak jest ustaleń dotyczących wpływu występujących u orzekanego schorzeń na jego funkcjonowanie w życiu indywidulanym i społecznym i powodujących ograniczenia w tym zakresie. Ogólne uzasadnienie poprzez stwierdzenie, że "małoletni wymaga stałego leczenia i unikania czynników szkodliwych" nie wyczerpuje przesłanek kwalifikacji do osób niepełnosprawnych. O niepełnosprawności nie decyduje sam fakt występowania stanu chorobowego lecz ocena, czy i w jakim zakresie wywołuje on skutki polegające na konieczności zapewnienia całkowitej opieki lub pomocy relatywnie do opieki i pomocy, jaka jest niezbędna dziecku w danym wieku chronologicznym. Również ocena sporządzona przez drugiego specjalistę wyznaczonego do składu orzekającego, tj. ocena pedagogiczna dla potrzeb postępowania o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności osób realizujących obowiązek szkolny nie potwierdza, zdaniem Ministra, trafności przyjętego rozstrzygnięcia w zakresie zaliczenia małoletniego do osób niepełnosprawnych. Zawarte w ocenie informacje na temat funkcjonowania małoletniego (zachowana w normie komunikacja, brak trudności z nauką, konieczność udzielania pomocy jedynie w zakresie przyjmowania leków) nie wskazują na takie naruszenie sprawności organizmu, które skutkowałoby ograniczeniem pełnienia ról społecznych i funkcjonowania zdefiniowanych w kryteriach kwalifikujących do niepełnosprawności. Organ wskazał, że w oparciu o regulacje zawarte w rozporządzeniu z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia, dziecko uznawane jest za niepełnosprawne, jeżeli występują: niezdolność do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszenie się, komunikowanie się z otoczeniem, powodująca konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku albo znaczne zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagające systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem. Kryteria oceny niepełnosprawności dziecka muszą pozostawać w związku ze stanami chorobowymi wyliczonymi enumeratywnie w § 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia, bowiem tylko te stany chorobowe uzasadniają konieczność opieki lub pomocy dziecku. Natomiast jak wykazał Wojewódzki Zespół w uzasadnieniu decyzji występujące u małoletniego [...] K. schorzenia nie zaburzały w znacznym stopniu funkcjonowania organizmu i nie upośledzały jego rozwoju, małoletni na dzień wydania orzeczenia był samodzielny adekwatnie do swojego wieku. Przebieg schorzeń małoletniego nie powodował ograniczeń w prawidłowym jego funkcjonowaniu w społeczeństwie, tym samym choroby nie upośledzały sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym zaliczenie małoletniego do osób niepełnosprawnych. Po analizie całości dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej w aktach sprawy organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez Wojewódzki Zespół w Województwie [...], gdyż brak jest spełniania przesłanek i kryteriów kwalifikacji do niepełnosprawności zawartych w definicji niepełnosprawności, określonej w art. 4a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz § 1 i § 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia. W ocenie Ministra skład orzekający Powiatowego Zespołu w [...] nie wykazał i nie uzasadnił na podstawie jakich przesłanek zakwalifikował małoletniego [...] K. do osób niepełnosprawnych. Z oceny stanu zdrowia nie wynika, że małoletni jest osobą niezdolną do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodujących konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku. Również ocena pedagogiczna nie potwierdza, aby małoletni doznawał znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem. Zatem z ocen sporządzonych przez skład orzekający nie wynika, zdaniem Ministra, aby małoletni na dzień wydania orzeczenia o niepełnosprawności miał naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia mu całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Powyższe oznacza więc, że Powiatowy Zespół w [...] orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2016 r. wydał z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. Minister zaznaczył, że ustalenie w postępowaniu orzeczniczym niepełnosprawności przez skład orzekający powinno polegać na rzetelnej ocenie materiału dowodowego w szczególności opinii specjalistycznych i badania lekarskiego, których celem jest ustalenie ograniczeń funkcjonalnych, a następnie przyrównanie ich do definicji niepełnosprawności wyrażonej w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Błędne przyrównanie tych ograniczeń zazwyczaj skutkuje poważną, kwalifikowaną wadą ustalenia niepełnosprawności, która stanowi jednocześnie sentencję orzeczenia i całkowicie odmiennie potwierdza istniejący stan faktyczny. Nie można zatem mówić o zwykłym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy skład orzekający orzeknie wadliwie ustalając niepełnosprawność. Zatem błędne ustalenie przez Powiatowy Zespół w [...] zarówno podstawy prawnej orzeczenia, jak i jego rozstrzygnięcia oraz wadliwe dokonanie oceny stanu faktycznego, na podstawie którego [...] K. zaliczono do osób niepełnosprawnych, nie znajdujące potwierdzenia w dokumentacji medycznej zgromadzonej w chwili orzekania przez Powiatowy Zespół w [...], jest w ocenie Ministra, oczywistym naruszeniem prawa. Naruszenie to bowiem nie tylko polega na błędnym zastosowaniu definicji niepełnosprawności, ale także na wadliwej konstrukcji orzeczenia, wydanego sprzecznie z materiałem dowodowym (dokumentacja medyczna, która była znana Powiatowemu Zespołowi w [...] na stan orzekania). W konsekwencji wadliwe dokonanie ustalenia, iż stronę należy zaliczyć do osób niepełnosprawnych spowodowało, że podstawa prawna orzeczenia jest rażąco odmienna od ustalonego stanu zdrowia badanego na stan wydanego orzeczenia, przez co czyni ten akt sprzecznym z zasadami porządku prawnego (gdyż stanowi to rażące naruszenie prawdy obiektywnej) oraz słusznym interesem społecznym. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Małoletni [...] K. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego – D. K. W uzasadnieniu przedstawiciel ustawowy wskazał, że małoletni leczony jest od okresu niemowlęcego na przewlekłe zapalenie oskrzeli ze świszczącym oddechem i dusznością, od 4 roku życia ma astmę oskrzelową. Na podstawie dokumentacji medycznej wydano z dnia [...] lutego 2015 r. na okres do [...] lutego 2016 r. Kolejne, zakwestionowane w trybie nieważnościowym, orzeczenie również kwalifikowało małoletniego do osób niepełnosprawnych. Przedstawiciel małoletniego podał, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, choroba przebiega łagodnie. Wymaga on bowiem stałej opieki lekarskiej. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 zwaną dalej Ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w niniejszej sprawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesionych. W ocenie Sądu decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem prawa kwalifikującym ją do stwierdzenia nieważności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów niniejszej sprawie stanowił art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast właściwość rzeczowa organu I. instancji zostały wywiedziona z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm., zwaną dalej "ustawą o rehabilitacji"). Z art. 6 ust. 1 ustawy o rehabilitacji wynika, że właściwym do orzekania w przedmiocie niepełnosprawności są powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja (pkt 1); oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja (pkt 2). Zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych reguluje tryb orzekania o niepełnosprawności, wskazując organy powołane do tego i sposób wnoszenia odwołań. Dopiero w sprawach nieunormowanych przepisami tej ustawy, zgodnie z art. 66 stosuje się m.in.Kodeks postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym - dotyczyło stwierdzania nieważności orzeczenia Powiatowego zespołu do Spraw orzekania o Niepełnosprawności w [...]. W tej sytuacji organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia jest Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...]. Szczegółowe zasady orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając tryb postępowania przy orzekaniu oraz skład i sposób powoływania i odwoływania członków zespołów orzekających, a także sposób działania tych zespołów uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1110). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, powiatowe i wojewódzkie zespoły wydają orzeczenia o : 1) niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia; 2) o stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 roku życia; 3) wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy. Wniosek o wydanie orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności oraz stopnia niepełnosprawności rozpatruje co najmniej dwuosobowy skład orzekający, a wniosek o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień rozpatruje jednoosobowo lekarz - członek zespołu. Z posiedzeń w tych sprawach sporządza się protokół (§ 7 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia). Stosownie do przepisów § 13 ust. 1 pkt 14 oraz ust 2 pkt 16 orzeczenie o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności musi zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska przewodniczącego składu orzekającego oraz pozostałych członków tego składu. Do postępowania odwoławczego przed zespołem wojewódzkim w sprawach o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności stosuje się odpowiednio tryb postępowania przed zespołem powiatowym (§ 17). Powyższe rozporządzenie zawiera również regulacje dotyczące składu orzekającego zespołów powiatowego i wojewódzkiego przy wydawaniu orzeczenia o umorzeniu postępowania i postanowień o charakterze procesowym (§ 19 ust. 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 3). Z powyższego rozporządzenia wynika, że zespoły powiatowe i wojewódzkie są organami kolegialnymi. Przewodniczący wojewódzkiego i powiatowego zespołu mają również zadania własne - reprezentują zespoły na zewnątrz i organizują ich obsługę administracyjno – biurową jednak nie posiadają oni kompetencji do samodzielnego podpisywania orzeczeń zespołów. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie powszechny jest przy tym pogląd, że do koniecznych elementów orzeczenia należy zaliczyć, oprócz oznaczenia organu, określenie strony lub stron, rozstrzygnięcie sprawy, a także podpis osoby występującej jako organ lub w imieniu organu administracji (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10). Decyzje i postanowienia wydawane przez organ kolegialny powinny być natomiast podpisywane przez wszystkich członków organu. Takie stanowisko zajął też Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 września 1992 r. sygn. akt III AZP 17/92 (OSNCP 1993, nr 3, poz. 25). W wyroku z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 744/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli organy kolegialne działały jednoosobowo, a wydane przez nie decyzje zostały podpisane wyłącznie przez przewodniczących zespołów, to konieczne jest stwierdzenie ich nieważności z powodu rażącego naruszenia przepisu art. 107 § 1 pkt 8 K.[...]a. określającego istotne elementy decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 K.[...]a.). Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Wobec tego stwierdzić należy, że brak oznaczenia członków zespołu orzekającego w I. instancji oraz podpisanie decyzji z dnia [...] września 2017 r. jedynie przez przewodniczącego zespołu prowadzi do stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 107 § 1 Kpa. Decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności podjęta na podstawie art. 157§ 1, 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 powinna określać personalnie członków składu orzekającego zespołu i być podpisana przez wszystkich członków tego składu orzekającego. Skoro decyzja organu I. instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa a wadliwości tej nie dostrzegł organ odwoławczy, również decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2018 r. musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy może bowiem utrzymać w mocy decyzję organu I. instancji w sytuacji, gdy jest ona niewadliwa. Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji to - utrzymując w mocy naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo, czym narusza art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednocześnie z uwagi na dostrzeżone uchybienia Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów co do zasadności stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z [...] lutego 2016 r. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa należało orzec jak w pkt 1 sentencji, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 Ppsa należało orzec jak w pkt 2 sentencji.