IV SA/Wa 1089/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA: Danuta Dopierała po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. B. W, wniosła w dniu [,,,] czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wymeldowania. Do skargi dołączyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Podniosła, że nie pracuje, ponieważ opiekuje się chorym mężem i półtorarocznym synem. Ponadto jest na utrzymaniu męża i nie posiada żadnych źródeł dochodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, gdyż została złożona z uchybieniem terminu. Przedmiotową decyzję B. W. odebrała w dniu 10 maja 2010 r., zaś skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 maja 2010 r. złożyła osobiście w dniu 10 czerwca 2010 r., a zatem z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., tj. od dnia 10 maja 2010 r., upłynął 9 czerwca 2010 r. Tymczasem skarga została wniesiona osobiście w dniu 10 czerwca 2010 r. W takiej sytuacji, skoro skarga została wniesiona po terminie, należy stwierdzić, że nie może ona być rozpoznana merytorycznie, a co za tym idzie, oczywiste jest, że taka skarga nie może zostać uwzględniona. Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 247 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.