IV SA/Wa 1089/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [..] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę IV SA/Wa 1089/18 UZASADNIENIE Szef Urzędu do praw Cudzoziemców decyzją z [...] stycznia 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. R. - pełnomocnika obywatela [...] - [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.2017 r. Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W dniu [...].09.2016 r. [...] wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika - [...] do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią przedmiotowego wniosku, celem pobytu cudzoziemca miało być wykonywanie pracy na rzecz [...] Sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę, w wymiarze czasu pracy 1/2 etatu, na stanowisku [...], za wynagrodzeniem w wysokości [...] zł brutto miesięcznie, w okresie od dnia 05.12.2016 r. do dnia 04.12.2019 r. W części B ww. wniosku jako miejsce aktualnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemiec wskazał adres: ul. W. [...]; [...] [...]. Decyzją z dnia [...].04.2017 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 5 lit a w zw. z art. 114 ustawy o cudzoziemcach odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż składając przedmiotowy wniosek, strona wskazała nieprawdziwe dane dotyczące miejsca pobytu na terytorium Polski. Pełnomocnik cudzoziemca B. R. za pośrednictwem Wojewody [...], złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Do przedmiotowego odwołania, pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo i umowę najmu zawartą w dniu 03.04.2017 r. pomiędzy [...], a skarżącym zawartą na czas nieokreślony. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wielokrotnej wizy [...] nr [...] wydanej w dniu [...].09.2016 r. przez konsula [...] w [...], z terminem ważności od dnia 07.09.2016 r. do dnia 07.11.2016 r., na czas pobytu 45 dni. Następnie przytoczył treść przepisów m.in. art. 98, art. 114 ust. 1, art. 125 oraz 101 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał, że w celu udokumentowania okoliczności uzasadniającej udzielenie aplikującemu zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] dołączono do akt przedmiotowej sprawy m.in.: • wydaną w dniu [...].07.2016 r. przez Powiatowy Urząd Pracy w P. informację starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, w której stwierdzono, iż brak jest możliwości pozyskania pracowników dla [...] Sp. z o.o. na stanowisko [...], z proponowanym wymiarem czasu pracy etatu, na podstawie umowy o pracę, za wynagrodzeniem w wysokości [...] zł brutto miesięcznie; • umowę najmu lokalu mieszkalnego zawartą w dniu [...].09.2016 r. pomiędzy B. P.-[...], a cudzoziemcem dotyczącą lokalu w budynku przy ul. W. [...] w miejscowości [...]., zawartą na czas nieokreślony; • umowę o pracę zawartą w dniu [...].03.2017 r. pomiędzy [...] Sp. z o.o., a cudzoziemcem na stanowisku młodszy przedstawiciel handlowy, w wymiarze czasu pracy 1/2 etatu, za wynagrodzeniem w wysokości [...] zł brutto miesięcznie, z terminem rozpoczęcia pracy od dnia [...].04.2017 r.; • oświadczenie cudzoziemca z dnia [...].09.2016 r., zgodnie z którym: nie posiada on udziałów lub akcji w spółce z o.o., w spółce komandytowej oraz w spółce komandytowo-akcyjnej, nie pełni funkcji w zarządzie osoby prawnej podlegającej wpisowi do rejestru przedsiębiorców, nie wykonywał pracy na terytorium Polski w 2015 roku, nie rozliczał się z urzędem skarbowym poprzez deklarację PIT za 2015 rok, nie zalega z uiszczaniem podatków. • oświadczenie cudzoziemca z dnia [...].09.2016 r., zgodnie z którym nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu; • polisę ubezpieczeniową [...] ważną od dnia 31.03.2017 r. do dnia 29.04.2017 r. wystawioną na adres ul. W. [...], [...]; • umowę najmu lokalu mieszkalnego zawartą w dniu [...].04.2017 r. pomiędzy panem T. S., a cudzoziemcem zawartą na czas nieokreślony, dotyczącą lokalu w W., zawartą na czas nieokreślony. Organ podniósł, że w dniu [...].02.2017 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo od Komendanta Stołecznej Policji, zgodnie z którym pod adresem: ul. W. [...] w miejscowości [...] cudzoziemiec nie zamieszkuje. Ponadto wskazano w nim, iż pod ww. adresem znajduje się stary, opuszczony dom w stanie rozbiórki. Organ podkreślił, że w dniu [...].03.2017 r. cudzoziemiec został przesłuchany w charakterze strony, na okoliczność zamieszkiwania pod adresem ul. W. [...], [...]. Z protokołu przesłuchania wynika, iż pod ww. adresem zamieszkuje od października 2016 r., podczas gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy złożył w dniu [...].09.2016 r. i już wtedy wskazał jako adres zamieszkania ul. W. [...], [...]. Ponadto, cudzoziemiec zeznał: " (...) ja tam tylko pomieszkuje. Większość czasu spędzam w W. W W. odwiedzam tylko znajomych. (...) Ja nie mieszkam w W., przyjeżdżam wieczorami do [...] i tam śpię ale w dzień jeżdżę do W.(...)". Po okazaniu cudzoziemcowi pisma z dnia [...].02.2017 r. nadesłanego przez Komendanta Stołecznego Policji, cudzoziemiec zeznał: "Ja przez ostatni miesiąc pomieszkiwałem u znajomych, na dzień dzisiejszy nie wiem w jakim stanie jest budynek. Wcześniej budynek był zamieszkały (...) ". W tym samym dniu cudzoziemiec wraz ze swoim pełnomocnikiem zapoznali się z aktami przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy cudzoziemca podziela stanowisko Wojewody [...], iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że miejscem aktualnego pobytu cudzoziemca w dniu złożenia przedmiotowego wniosku nie był adres w nim wskazany. Za takim stwierdzeniem przemawiają zdaniem organu: zeznania cudzoziemca w trakcie przesłuchania, informacje przekazane przez funkcjonariuszy właściwej terytorialnie jednostki Policji, całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, który wskazuje, iż cudzoziemiec na dzień złożenia wniosku nie mieszkał pod tym adresem. W ocenie organu odwoławczego zeznania cudzoziemca jednoznacznie wskazują, że nic nie wie o ww. lokalu, okolicy, w której się on znajduje, współlokatorach oraz o możliwości dojazdu do przedmiotowego lokalu, w związku z czym można wywnioskować, że nigdy tam nie mieszkał. Organ odwoławczy zauważył, że mając na uwadze stan budynku znajdującego się pod adresem ul. W. [...], [...], nie mógł być on zamieszkały w październiku 2016 r. Zdaniem organu uzasadnione jest stwierdzenie, iż cudzoziemiec podając błędny adres pobytu w Polsce, złożył wniosek zawierający fałszywe informacje, a tym samym wprowadził organ prowadzący postępowanie w błąd, co też przyczyniło się do przedłużenia przedmiotowego postępowania. Cudzoziemiec wypełniając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zobowiązany był dochować szczególnej staranności przy dokonywaniu ww. czynności. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wskazanie w przedmiotowym wniosku adresu zamieszkania niezgodnego z prawdą, było wynikiem chęci wprowadzenia w błąd organ administracji publicznej przez stronę. Organ podkreślił, że w części E, na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest zamieszczone oświadczenie dot. m.in. konsekwencji złożenia wniosku lub dołączenia dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek i ww. oświadczenie, potwierdzając świadomość ww. konsekwencji. Organ wyjaśnił, iż wypełnienie wszystkich pól formularza wniosku zgodnie z prawdą oraz złożenie zeznań zgodnych ze stanem faktycznym z punktu widzenia ustawodawcy jest istotne dla prowadzonego postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i warunkuje również kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego m.in. do stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Informacje zawarte we wniosku oraz prawdziwość składanych zeznań mają wpływ na podejmowane przez organ czynności dowodowe, ich ukierunkowanie, szybkość postępowania w sprawie, a także mogą mieć wpływ na zasadność wydanego rozstrzygnięcia. Brak aktualnego adresu pobytu uniemożliwia organom m.in. realizację dyspozycji art. 109 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ("przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (ust. 1). W przedmiotowej sprawie skuteczna realizacja opiniowania wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy była utrudniona, zaś wina w tym zakresie leży po stronie samego zainteresowanego. Wskazanie prawidłowego aktualnego adresu zamieszkania ma również znaczenie dla prawidłowości kierowanej przez organy korespondencji. Niezależnie od występowania za pośrednictwem pełnomocnika, istnieją czynności, których charakter wymaga osobistego działania strony postępowania (np. złożenie, podpisanie wniosku), a tym samym w świetle art. 32 K.p.a. strona tej czynności nie może posłużyć się pełnomocnikiem. Strona jest zobowiązana do poinformowania organu o każdej zmianie swojego adresu. Zgodnie z art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). Organ odwoławczy wskazał także, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zobowiązany jest do udokumentowania posiadania zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania (art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Pomimo jednoznacznego ustalenia, iż cudzoziemiec na dzień składania przedmiotowego wniosku nie zamieszkiwał pod wskazanym w nim adresie, w toku prowadzonego postępowania dołączał on dokumenty, potwierdzające nieprawdziwy stan faktyczny. Z uwagi na powyższe ustalenia, w ocenie organu, materiał dowodowy sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż cudzoziemiec złożył wniosek zawierający fałszywe informacje w kwestii miejsca aktualnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz dołączył do niego dokumenty zawierające takie informacje. Tym samym wobec wnioskodawcy zachodzą przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Organ podkreślił, mając na uwadze fakt, iż cudzoziemiec podczas pobytu w Polsce nie zamieszkiwał pod wskazanym we wniosku adresem, że znał on otaczającą go rzeczywistość i miał świadomość, że wniosek w części dot. miejsca pobytu jest niespójny ze stanem faktycznym. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ww. ustawy ("Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy (...)" podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odstąpił od badania, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa proceduralnego, czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W sprawie nie naruszono zasady aktywnego uczestnictwa strony w postępowaniu, gdyż w dniu [...].03.2017 r. cudzoziemiec wraz ze swoim pełnomocnikiem zapoznali się z aktami przedmiotowego postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uległ zmianie od dnia wydania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...] do dnia wydania niniejszej decyzji. Cudzoziemiec działający przez pełnomocnika wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając decyzji: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (dalej: u.o.c.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przesłankę "cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania" należy rozumieć, iż cudzoziemiec w danym miejscu stale przebywa, podczas gdy zgodnie z literalną i funkcjonalną wykładnią ww. przepisu przesłanką jest posiadanie tytułu prawnego (np. umowa najmu) uprawniającego do zamieszkiwania, dysponowania nieruchomością mieszkalną. 2. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 zd. 2 kpa w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu przez organ, po zakończeniu postępowania a przed wydaniem skarżonej . decyzji, zawiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania z materiałami postępowania i zajęcia stanowiska, co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niedokładnie ustaloną podstawę faktyczną, z pominięciem stanowiska skarżącej, w szczególności uniemożliwiło skarżącej wyjaśnienie rozbieżności w kwestii tego, czy ma zapewnione miejsce zamieszkania. 3. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 kpa w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy polegające na niepouczeniu strony o okolicznościach faktycznych, które mają wpływ na wynik sprawy tj. o tym, że powinien dostarczyć aktualną umową stanowiącą tytuł prawny do nieruchomości zgodnie z jego miejscem zamieszkania. 4. naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez uznanie, że w dacie złożenia wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę skarżący nie miał zapewnionego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy, jak wskazał skarżący podczas przesłuchania, nieruchomość położona w [...] przy ul. W. [...] jeszcze na początku 2017 r. była zdatna do zamieszkiwania, zaś w okresie kontroli Policji skarżący zamieszkiwał w W. u znajomych. 5. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 kpa w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez nie rozpatrzenie dowodu z umowy najmu złożonej do akt wraz z odwołaniem z dnia [...] maja 2017r. co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie posiada stałego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. 6. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 79 § 1 i § 2 kpa w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez niezawiadomienie skarżącego o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca tj. budynku w [...] przy ul. W. [...] oraz tym samym uniemożliwienie skarżącemu wzięcia udziału w postępowaniu dowodowym, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem uniemożliwiło skarżącemu złożenia wyjaśnień, iż ma zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 7. Naruszenie przepisu art. 100 ust. 1 pkt 1 i 5 lit a u.o.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji odmawiającej cudzoziemce wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, kiedy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie zezwolenia, a informacje złożone przez skarżącego przy składaniu wniosku nie były informacjami fałszywymi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji podzielił błędną wykładnię art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.c., który określa jedną z przesłanek udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę tj. wymóg, aby cudzoziemiec miał zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ uznał, że dana przesłanka jest spełniona tylko wówczas, gdy cudzoziemiec stale przebywa w miejscu wskazanym we wniosku. Przyjęta wykładnia jest błędna. Omawianą przesłankę należy, bowiem rozumieć, jako posiadanie tytułu prawnego uprawniające do zamieszkiwania w określonej nieruchomości albo części nieruchomości np. wyodrębnionego pokoju. Skarżący przedłożył umowę najmu, która uprawnia go do zajmowania na cele mieszkalne nieruchomości położonej w i [...] przy ul. W. [...], w związku z tym skarżący ma zapewnione miejsce zamieszkania i niezasadnie skarżoną decyzją odmówiono mu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polski. Ponadto organ nie pouczył strony o tym, ze konieczne jest dostarczenie umowy obejmującej aktualne miejsce zamieszkania cudzoziemca, mimo iż podczas przesłuchania dnia [...] marca 2017 r. skarżący wyjaśnił, iż obecnie mieszka w W. zaś przedmiotowa nieruchomość jeszcze na początku 2017 r. nadawała się do zamieszkania, wbrew twierdzeniom organu. Do odwołania od decyzji złożonego przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] maja 2017r. została dołączona umowa najmu z dnia [...] kwietnia 2017 r. potwierdzająca, że skarżący posiada miejsce zamieszkania na terytorium RP, jednak organ nie wziął pod uwagę tej okoliczności podczas wydawania decyzji. Organ po zakończeniu postępowania, a przed wydaniem decyzji zaniechał wydania postanowienia w trybie art. 10 § 1 zd. 2 kpa, którym zawiadomiłby skarżącego o zakończeniu postępowaniu, udzieliłby 7 dniowego terminu na zapoznanie z aktami sprawy i składania wniosków i wyjaśnień. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący nie mógł zweryfikować, jakie dowody zostały zebrane przez organ, złożyć wniosków o uzupełnienie postępowania dowodowego oraz wyjaśnić powstałe w sprawie rozbieżności w szczególności kwestie związaną z tym, czy skarżący ma zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jako kluczowy dowód uzasadniający wydanie decyzji odmownej organ wskazał pisemną informację od Komendanta Stołecznego i Policji, z której ma wynikać, iż skarżący nie zamieszkuje pod adresem ul. W. i [...] w [...]. Skarżący nie został zawiadomiono o wizji lokalnej i dowód został przeprowadzony bez jego udziału. Ponadto organ II instancji podzielił błędne rozumowanie organu I instancji a ponadto uznał, że skarżący nie wie nic o okolicy ulicy W. w [...], współlokatorach ani możliwości dojazdu do tego miejsca przez co należy stwierdzić, że nie mógł on tam mieszkać. Takie rozumowanie jest błędne i nie można się z nim zgodzić. Fakt, że cudzoziemiec nie był w stanie opowiedzieć podczas przesłuchania o okolicy ulicy [...] ani o możliwościach dojazdu nie może być uznane za bezwzględny dowód na to, że nigdy tam nie mieszkał, bowiem skarżący mógł dojeżdżać tam samochodem za pomocą nawigacji GPS i nie być w stanie opisać tych okoliczności podczas przesłuchania. Organ bezpodstawnie przyjmuje za wiarygodne oświadczenie Komendanta stwierdzające, iż budynek nie nadaje się do zamieszkania, które zostało wydane 5 miesięcy po okresie, w którym zamieszkiwał tam skarżący. W okresie 5 miesięcy stan budynku mieszkalnego zależnie od jego kondycji może przejść w stan nienadającego się do użytku, co jednak nie daje pewności ani prawa do uznania, iż złożone przez skarżącego zeznania, że mieszkał tam w październiku są niewiarygodne i że nie mógł on tam mieszkać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie naruszają prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i powodował konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej i prawidłowej jego oceny. Skarżący motywował wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wykonywaniem pracy na terytorium Polski, a więc okolicznością, dla której pozytywne przesłanki umożliwiające przyznanie uprawnienia określa art. 114 ust.1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1990, j.t) Jednak to nie brak spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie stanowił podstawę odmowy udzielenia zezwolenia w przedmiotowej sprawie. Dlatego też nie jest zasadny podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy, a także art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do treści art. 100 ust.1 ustawy przeszkodą do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, mimo że cudzoziemiec spełnia kryteria określone w art. 114 ust. 1 ustawy, są negatywne przesłanki określone w tym przepisie. Kwestię istotną w niniejszej sprawie stanowi ocena czy wobec wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca zachodzą negatywne przesłanki uniemożliwiające uwzględnienie jego wniosku. W ocenie sądu organ odwoławczy słusznie ocenił, że w przypadku skarżącego zaistniała negatywna przesłanka określona w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a w/w ustawy. Według art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, jeżeli: - w postępowaniu w sprawie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy: a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub fałszywe informacje, lub b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego. W ocenie sądu nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy, bowiem przepis ten znajduje zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Analiza złożonego przez skarżącego w dniu [...] września 2016r. wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz złożonych w dniu [...] marca 2017 r. wyjaśnień, a także informacja z dnia [...] lutego 2017 r. udzielona organowi przez Komendanta Stołecznego Policji niewątpliwie wskazuje, że skarżący we wniosku podał fałszywą informację o aktualnym miejscu jego pobytu na terytorium RP, a także dołączył do wniosku dokument (umowę najmu) zawierający taką informację. Skarżący podczas przesłuchania, podtrzymał twierdzenie o prawdziwości podanej informacji, nawet wówczas, gdy został zapoznany z informacją udzieloną przez Komendanta Policji wskazującą, iż cudzoziemiec nie przebywa pod wskazanym adresem, a co więcej możliwość zamieszkiwania tam jest wykluczona ze względu na niedający się do użytkowania stan budynku (opuszczony dom w stanie rozbiórki). W ocenie sądu twierdzenia skarżącego wskazujące na to, że w budynku przy ul. W. [...] w miejscowości [...] zamieszkiwał od października 2016 r. w ten sposób, że przyjeżdżał tam codziennie z W. i nocował, zmienione pod wpływem okazanej informacji z Policji, w ten sposób, że przestał tam mieszkać na miesiąc przed przesłuchaniem, nie tylko nie zasługują na wiarygodność, ale wskazują na to, że cudzoziemiec w istocie zeznał nieprawdę. Cudzoziemiec jak prawidłowo wskazał organ nie posiadał żadnej wiedzy o okolicy, w której rzekomo zamieszkiwał od kilku miesięcy, nie miał wiedzy o liczbie pomieszczeń w budynku i ich rozkładzie, nie wiedział ile osób mieszkało wraz z nim w budynku. Stan budynku opisany w lutym 2017 r. jako budynek opuszczony w stanie rozbiórki, również wbrew twierdzeniom skarżącego wyklucza możliwość jego wykorzystywania w celach mieszkaniowych zarówno w lutym (a więc na miesiąc przed przesłuchaniem), jak też w październiku 2016 r. Twierdzenie zaś skarżącego o tym, że nie zna okolicy i nie wie w jaki sposób dojechać z W. do wskazywanego przez niego miejsca pobytu będącego zrujnowanym budynkiem, gdyż dowożony był codziennie samochodem przez znajomych (w skardze sugeruje, że przy wykorzystaniu urządzenia GPS), jest nieracjonalne. Sąd nie ma również wątpliwości co do tego, że cudzoziemiec w toku całego postępowania unikał przedstawiania organom informacji na swój temat, o czym świadczą ogólnikowe stwierdzenia dotyczące bliżej nieokreślonych znajomych u których przebywa i z których pomocy korzysta. W ten sposób unikał wskazania rzeczywistego miejsca swojego pobytu, aż do czasu, gdy zorientował się, że skutkuje to negatywnymi dla niego konsekwencjami. Wówczas dopiero przedstawił kolejną umowę najmu dotyczącą lokalu usytuowanego w W. (którego to miejsca pobytu organ już nie weryfikował w przedmiotowym postępowaniu). W rzeczywistości więc w sprawie zachodziła dodatkowa przesłanka negatywna do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wynikająca z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy. Ta ocena nie ma jednak wpływu na prawidłowość wydanej przez organ odwoławczy decyzji, bowiem wystarczającą i samodzielną podstawą do nieudzielenia zezwolenia było wykazanie, że została spełniona przesłanka określona w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a tego przepisu. Organ słusznie uznał, że informacja o miejscu pobytu cudzoziemca na terytorium RP jest informacją istotną zarówno z punktu widzenia prawidłowego toku postępowania, jak również mogącą mieć wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo także ocenił, że cudzoziemiec miał świadomość podania nieprawdziwej informacji. Niewątpliwie rodzaj informacji wyklucza możliwość pozostawania przez cudzoziemca w usprawiedliwionym przekonaniu, że podaje informację prawdziwą według najlepszej swojej wiedzy. Posiadanie przez organ oceniający spełnienie przez cudzoziemca przesłanek do pobytu na terytorium RP prawdziwych danych i informacji wskazanych w formularzu wniosku jest konieczne, by możliwa była weryfikacja osoby cudzoziemca przede wszystkim z punktu widzenia ewentualnych zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. W tym celu przecież na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy właściwy organ przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Informacja o miejscu aktualnego pobytu na terytorium RP umożliwia pozyskanie niezbędnych informacji o cudzoziemcu także w miejscu jego zamieszkania i tym samym może mieć znaczenie dla wyniku postępowania. Podanie tej informacji przez samego cudzoziemca ma znaczenie dla oceny jego postawy w odniesieniu do przestrzegania porządku prawnego, ale też ułatwia organowi pozyskanie niezbędnych, istotnych danych dla rzetelnej oceny osoby wnioskodawcy. Rację ma organ odwoławczy, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na podstawie w/w przepisu nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że organ zobligowany jest w przypadku zaistnienia przesłanek w nim wskazanych do wydania decyzji odmownej. Organ odwoławczy nie naruszył zasady wynikających z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 kpa, bowiem zgromadził wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, prawidło ustalił stan faktyczny, dokonał swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. Nie zmienia tej oceny wskazywany przez skarżącego fakt dysponowania umową najmu lokalu mieszkalnego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą decyzji odmownej był art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy, nie zaś art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ ze względu na istnienie przesłanki negatywnej, uniemożliwiającej wydanie pozytywnej dla cudzoziemca decyzji nie badał spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Posiadanie przez cudzoziemca w dacie decyzji ewentualnie rzeczywistego miejsca zamieszkania na terytorium RP nie ma wpływu na zaistnienie negatywnej przesłanki stwierdzonej w toku postępowania będącej skutkiem wypełnienia wniosku, dołączonych do niego dokumentów i złożonych zeznań. W postępowaniu ze względu na treść art. 10 ustawy o cudzoziemcach nie miał zastosowania art. 79 § 2 kpa, a zatem nie doszło do naruszenia zasady udziału strony w przeprowadzaniu czynności oględzin, ponadto nie była to czynność przeprowadzana przez organ. W ocenie sądu skarżący nie wykazał, że ewentualny brak powiadomienia go przez organ odwoławczy o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i zajęcia stanowiska mógł mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy zauważyć, że skarżący został przesłuchany i umożliwiono mu zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Organ odwoławczy nie uzupełniał materiału dowodowego, a jedyny dokument, który został do tego materiału dołączony po przedstawieniu akt sprawy skarżącemu został złożony przez niego (umowa najmu). Tak więc nie doszło do naruszenia art. 10 kpa, bowiem nie ma wątpliwości, że skarżący znał materiał dowodowy i mógł wyrazić swoje stanowisko w sprawie. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.