IV SA/Wa 109/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) października 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie O. (obecnie Stowarzyszenie O.) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o jedną kondygnację i poddasze użytkowe z przeznaczeniem na cele mieszkalne przewidzianej do realizacji w W., przy ul. (...) w Dzielnicy M., na działce ewidencyjnej nr (...) obręb (...). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. P. Prezydent m. W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożyło Stowarzyszenie S. (dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnym postanowieniem z dnia (...) lipca 2007 r.), podnosząc, że błędne jest rozstrzygnięcie dopuszczające do nadbudowy piątej kondygnacji w IV – kondygnacyjnym budynku, w sytuacji gdy istniejąca przy ulicy (...) zabudowa jest zabudową IV – kondygnacyjną. A wyjątkowa V – kondygnacyjna zabudowa budynku przy ul. (...) nie może zdaniem skarżącego Stowarzyszenia stanowić podstawy do podjęcia decyzji o nadbudowie budynku przy ul. (...) gdyż nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie. Rozpatrując sprawę po wniesieniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że istotą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie czy realizacja planowanej inwestycji budowlanej jest na danym terenie możliwa, przez co należy rozumieć zgodność planowanego zamierzenia z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zdaniem Kolegium zostały w niniejszej sprawie spełnione kumulatywnie przesłanki określone w w/w art. 61. W rozpoznawanej sprawie została dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w odpowiednim zakresie uwzględniająca specyfikę inwestycji. Zdaniem Kolegium w prawidłowo wyznaczonym obszarze ustalono, że znajdują się tam budynki mieszkalne wielorodzinne o zróżnicowanej liczbie kondygnacji. Jednakże na działce nr. ewid. (...) położonej przy ul. (...), a więc na działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej znajduje się budynek V – kondygnacyjny. Nadbudowa piątej kondygnacji na budynku położonym przy ul. (...) nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa w stosunku do zabudowy sąsiedniej oraz ładu przestrzennego. Powyższe jest również zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie O., dawniej Stowarzyszenie O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciło naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r., oraz ustawy z dn. 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny i prawny sprawy, powtarzając zarzuty jakie zostały przestawione w odwołaniu. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia budynek przy ul. (...) nie znajduje się na działce sąsiedniej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art. 134 § 2 ww. ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust.1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust 1 pkt 5). Cechy nowej zabudowy zostały określone w akcie wykonawczym do wyżej cytowanej ustawy, którym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wydane na podstawie delegacji ustawowej (art. 61 ust. 6) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić należy, że warunkiem sine quo non rozstrzygnięcia przez właściwy organ w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w świetle art. 53 ust.1 w zw. z art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest uprzednie zanalizowanie przez ten organ w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków, co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy. Z brzmienia § 3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, express verbis wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej , której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art.61 ust.1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W tym świetle uznać należy, iż sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, uwidoczniony w załączniku graficznym do decyzji organu pierwszej instancji spełnia wymagania wskazane w rozporządzeniu. Ponadto art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy określa tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa". Tak więc organ ustalając warunki zabudowy prawidłowo przeanalizował dotychczasową zabudowę i w decyzji o warunkach zabudowy nawiązał do niej w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Z tym, że organ może nawiązać w decyzji jedynie do działki sąsiedniej, która jest dostępna z tej samej drogi publicznej. Kwestia dostępności działki z tej samej drogi publicznej jest okolicznością, która została prawidłowo ustalona przez organ orzekający w niniejszej sprawie. Uwzględniana działka sąsiednia spełnia warunek dostępności z tej samej drogi publicznej – ulicy (...). W tym zakresie nie można zgodzić z zarzutami wskazanymi w skardze. Wniesienie odwołania od decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji powoduje, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozstrzygniętą decyzją pierwszoinstancyjną. Oznacza to, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W toku postępowania odwoławczego, organ je prowadzący powinien - jak nakazuje art. 77 § 1 kpa - dokonać oceny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i mając na względzie wskazania wynikające z art. 7 kpa - rozstrzygnąć sprawę w sposób podany w art. 138 § 1 lub § 2 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając odwołanie Stowarzyszenia O. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. zastosowało się do obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 kpa, tj. rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jaki znajdował się w aktach sprawy w dacie podejmowania przez Kolegium decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).