IV SA/Wa 1092/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją nr [...], z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 156 § 1 i art. 157 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza P. przez Naczelnika Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], znak: [...] Burmistrz P. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegające na budowie kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wód do rzeki W., do realizacji na działkach o nr ewid. [...], [...], [...] oraz budowie oświetlenia linią kablową na działkach [...] i [...], położonych przy ulicy [...] w P. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2009 r. wystąpił A. G. Po rozpoznaniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. odmówiło stwierdzenia nieważności ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. ponownie rozpatrując sprawę wskazało, że A. G., jako współwłaścicielowi działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu. Analiza zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz katalogu przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji pozwoliła już na wstępie wyeliminować z dalszego badania kwestię zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 3-4 k.p.a. Natomiast co do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że decyzja jest niewykonalna, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie (obiektywnie) niemożliwa do wykonania. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że parking został zlokalizowany na terenie zalewowym, z którego nie istnieje możliwość odprowadzania wód opadowych, z czego wywodzi m.in. niewykonalność decyzji. Organ wskazał na obowiązujący w dacie wydania ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji art. 79 ust. 2 i 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym, dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządzał studium ochrony przeciwpowodziowej w którym dokonywał podziału obszarów na: obszary wymagające ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową, obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią oraz obszary potencjalnego zagrożenia powodzią, a następnie przesyłał projekt studium, do zaopiniowania właściwym radom gminy, radom powiatu i sejmikom wojewódzkim. Obszary te zgodnie z art. 84 ustawy Prawo wodne uwzględniane były przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Z akt sprawy nie wynika, aby działka, na której dokonano lokalizacji inwestycji celu publicznego została zakwalifikowana jako teren bezpośrednio zagrożony powodzią, a co mogłoby dać podstawę od odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej. O niewykonalności decyzji nie może również świadczyć wysoki koszt wykonania, nieopłacalność ekonomiczna, bądź trudności w wyegzekwowaniu wykonania decyzji. Odnośnie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., Kolegium wskazało, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie daje podstaw do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie pozwala na ubieganie się o wydanie kolejnych, niezbędnych zezwoleń. Zatem brak jest podstaw by stwierdzić istnienie czynu zagrożonego karą (a więc będącego przestępstwem lub wykroczeniem), który mógłby wywołać wykonanie decyzji lokalizacyjnej. Również naruszenie art. 144 Kc, art. 29 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, na które powołał się wnioskodawca, nie wiąże się w ocenie Kolegium z popełnieniem czynu zabronionego karą, a jedynie może wiązać się z odpowiedzialnością cywilną czy rodzić skutki administracyjne. Odnosząc się do wady powodującej nieważność decyzji lokalizacyjnej z mocy prawa, tj. przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., organ wskazał, że przepis prawa materialnego winien wyraźnie stanowić, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Kolegium uznało, że nie można wskazać przepisów szczególnych przewidujących, w odniesieniu do przedmiotowej decyzji, w sposób wyraźny sankcje nieważności. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, co do wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa, tj. przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ wskazał, że przepisy ww. rozporządzenia odnoszą się do decyzji określonej w art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaś do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. niezasadny jest również zarzut naruszenia kwestionowaną decyzją przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź też postępowania w sprawie wydania decyzji, na które wprost wskazuje art. 61 i 62 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 ww. ustawy. Również za niezasadny uznał organ zarzut braku uzgodnienia decyzji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidywał tryb uzgodnień ze stosownymi organami, jednak przepis ten nie przewidywał obowiązku uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wskazało natomiast, że decyzja Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2009 r. dotknięta była wadami, którym jednak nie można przypisać cech wad kwalifikowanych z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ mianowicie wskazał, że załączona do wniosku mapa do celów projektowych, nie spełniała w pełni wymogów art. 52 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również sama decyzja w sposób ogólnikowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Wady te nie mają cech wad kwalifikowanych, gdyż nie można uznać, że gdyby nie ich wystąpienie, organ odmówiłby ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Kolegium wskazało również, że w sprawie ma zastosowanie art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została skutecznie ogłoszona, a od dnia ogłoszenia lub doręczenia decyzji upłynęło już 12 miesięcy, przez co nie może być ona uchylona. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wniósł A. G. Skarżący wskazał, że podtrzymuje swoją argumentację zawartą w swoich dotychczasowych wystąpieniach w toku postępowania administracyjnego. Wskazał ponadto, że decyzja została wydana przez Burmistrza Miasta P. na wniosek Gminy Miasta P., co w jego ocenie stanowi przesłankę do wyłączenia się organu od orzekania w tej sprawie. Ogłoszenia dokonane w toku postępowania nie zapewniły stronom udziału w postępowaniu. Ponadto w ocenie skarżącego brak określenia i analiz w przedmiocie uznania lub nie tego terenu za zalewowy, wyklucza możliwość wydania prawidłowej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza P. przez Naczelnika Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], znak: [...]. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania decyzji, kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych, musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu unormowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy uznać, że prawidłowo uznały organy, orzekające w sprawie niniejszej, że decyzja wydana z upoważnienia Burmistrza P. przez Naczelnika Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], znak: [...], nie jest dotknięta żadną wadą, o której mowa w art. 156 k.p.a. Oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2009 r. została wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ww. ustawy w przypadku braku planu miejscowego inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta – art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz P. wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. działał jako organ wykonawczy Gminy Miasta P. właściwy do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 51 ust. 1 pkt 2). W tej sytuacji niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wyłączenia się Burmistrza od orzekania w sprawie, skoro jego właściwość do orzekania w sprawie wynika wprost z ustawy. Z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wystąpiła Gmina Miasto P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie spełniał wymogów art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż załączona do wniosku mapa do celów projektowych nie spełniała wymogów art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodzić się jednak należy z organem, że uchybienia te, w tym niezaznaczenie obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać, nie mogą być kwalifikowane jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotycząca rażącego naruszenie prawa. Kolegium prawidłowo uznało, że skarżący jako współwłaściciel nieruchomości nr [...], bezpośrednio graniczącej z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym, którego dotyczy decyzja Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2009 r. posiada przymiot strony w tym postępowaniu. Stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Ponieważ nieruchomość skarżącego jedynie graniczy z nieruchomością, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, zgodnie z ww. przepisem istniał obowiązek zawiadomienia jego o postępowaniu w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Burmistrz P. dokonał w toku postępowania obwieszczeń. Jeżeli w ocenie skarżącego, w zakresie zawiadomienia jego istniały uchybienia, może to stanowić podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem nie jest to przesłanka nieważnościowa. Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 1 – 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Żaden z tych przepisów nie nakładał na Burmistrza P. obowiązku uzgodnienia decyzji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Decyzja Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa wymagania, o których mowa w art. 54 pkt 1 i 2 lit. a – e ww. ustawy. Fakt, jak to określił organ, ogólnikowego określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającego z przepisów odrębnych stanowi wadę decyzji ale w przedmiotowej sprawie nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Skarżący wskazał, że kwestionowana przez niego decyzja narusza art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j.t. Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019, ze zm.), zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Przepis ten ustanawia bezwzględny zakaz odprowadzania wód na grunty sąsiednie. W ocenie Sądu przepis ten może stanowić podstawę odmowy wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Natomiast na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zakaz ten realizowany jest przez zapis wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oceniana decyzja zawiera zapis, z którego wynika, że inwestycja ma spełniać ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności określonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118, ze zm.). Stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ocenianej decyzji, ochronę przed powodzią prowadzi się zgodnie z planami ochrony przeciwpowodziowej, a także planami ochrony przeciwpowodziowej regionu wodnego. Z kolei art. 82 ust. 1 wskazywał obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią. Na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią zabronione było wykonywanie robót oraz czynności, które mogły utrudnić ochronę przed powodzią, w szczególności wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych – art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 84 cyt. ustawy m.in. obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią należało uwzględniać przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane, że nieruchomości na których miała być zrealizowana inwestycja objęta decyzją Burmistrz P. z dnia [...] czerwca 2009 r. zaliczały się do obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią i objęte zostały planem ochrony przeciwpowodziowej. Art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227, ze zm.) określa rodzaje przedsięwzięć, których realizacja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z postanowień art. 59 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, dzieli się na takie, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz na takie, w stosunku do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszych należą planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz te mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub niewynikające z tej ochrony. Do drugich natomiast zalicza się planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy oraz te mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, w stosunku do których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ustawy. Planowana inwestycja objęta decyzją Burmistrz P. z dnia [...] czerwca 2009 r. nie należy do przedsięwzięć, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wynika bezpośrednio z mocy prawa. Jednocześnie w trybie art. 63 ust. 1 ustawy nie został nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Określenie, że taki obowiązek występuje następuje w formie postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jest to zatem odrębne postępowanie administracyjne od postępowania, w którym została wydana oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja. Zatem decyzja wydana w postępowaniu ustalającym lokalizację inwestycji celu publicznego nie może naruszać art. 63 ww. ustawy, gdyż przepis ten w postępowaniu tym nie był stosowany. W ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ prawidłowo uznał, że decyzja wydana z upoważnienia Burmistrza P. przez Naczelnika Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego z dnia [...] czerwca 2009 r., nie jest dotknięta żadną wadą, o której mowa w art. 156 k.p.a. i dlatego należało pozostawić ją w porządku prawnym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.