IV SA/Wa 1094/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi małoletniej N. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Decyzją z [...] marca 2017 r. [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a, art. 315 ust.1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1990) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] , panią K. J. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] września 2016 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu jej małoletniego dziecka N. M., ur. [...].07.2014 r. do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek jeżeli małoletnia cudzoziemka w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, postanowił 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; 2. orzec o określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia decyzji; 3. orzec o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji, terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, 4. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ wskazał, że u podstaw zaskarżonej decyzji organu I instancji legło uznanie, iż pomimo otrzymania przez małoletnią decyzji o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny nie opuściła ona wraz z rodzicami terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa wart. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ wyjaśnił, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Wniesiono w nim o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i udzielenie małoletniej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: art. 348 ust. 1 pkt a oraz ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieprawidłowe uznanie, że zobowiązanie matki wraz z małoletnimi dziećmi do powrotu do kraju pochodzenia nie będzie stanowiło zagrożenia dla ich życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osobistego. Ponadto wskazano na naruszenie praw dziecka w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka z 20 listopada 1989 r. w stopniu zagrażającym jej rozwojowi psychofizycznemu, oraz naruszeniu prawa do życia rodzinnego - w oparciu o jednostronne uznanie, że powrót do [...] nie będzie stanowił żadnego zagrożenia w sytuacji, gdy ojciec małoletniej - pan Z. M. doświadczył już w przeszłości przemocy fizycznej ze strony teścia, ze względu na kurdyjskie pochodzenie etniczne. Organ opisując stan faktyczny sprawy wyjaśnił, że ojciec małoletniej - pan Z. M. wjechał pierwszy raz do Polski w dniu 4 września 2013 r.. wraz z żoną, panią K. J. oraz małoletnim dzieckiem: S. M. ur. [...].12.2010r. Tego samego dnia wystąpił on za pośrednictwem Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] z wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy (aktualnie wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej). Wniosek ten obejmował również żonę i małoletnie dziecko. W dniu 21 lutego 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o odmowie nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] maja 2014 r. Nr [...] utrzymała w mocy powyższe rozstrzygnięcie o odmowie nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Przedmiotowa decyzja została w dniu 03.06.2014 r. doręczona stronie w trybie art. 26 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W kwietniu 2014 r. pan Z. M. wraz z żoną oraz ww. dzieckiem opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedostając się nie legalnie do Republiki Federalnej [...] , gdzie cudzoziemcy również złożyli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podczas pobytu na terytorium [...], w dniu [...].07.2014 r. urodziło się drugie dziecko cudzoziemca - N. M.. W dniu 27 kwietnia 2015 r. cała rodzina została przekazana przez stronę [...] funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej [...] na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z 26 czerwca 2013 r. W sprawie ustanawiania kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wtórnego przyjęcia obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek został odrzucony i który złożył wniosek w innym państwie członkowskim lub który przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytowego). W dniu 27 kwietnia 2015 r. pan Z. M. ponownie wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Wniosek obejmował również żonę i dwoje małoletnich dzieci cudzoziemca. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone decyzją z [...] maja 2015 r. Nr [...] z powodu niedopuszczalności wniosku. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] września 2015r. Nr [...]. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie 9 października 2015 r. Cudzoziemiec zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 marca 2016r. sygn. akt IV SA/WA 3632/15 oddalił skargę. W dniu 20 października 2015 r. cudzoziemiec złożył trzeci wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją Nr [...] z [...] września 2016 r. orzekł o niedopuszczalności wniosku. Od powyższej decyzji cudzoziemiec wniósł odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Przedmiotowe postępowanie jest w toku. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ wskazał, że art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny stwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu nie ulega bowiem wątpliwości, że małoletnia cudzoziemka nie opuściła terytorium Polski, pomimo faktu, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję z [...] maja 2015 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 f. podzieliła stanowisko powyższego organu i utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 w/w. ustawy, cudzoziemiec ma obowiązek opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za nie dopuszczalny ( ... ) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Małoletnia powyżej wskazanego obowiązku nie wypełniła i nie opuściła wraz z rodzicami terytorium Polski. W sprawie została więc wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 16 lit a ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ wskazał, że w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu i przywołał brzmienie tego przepisu, jak również art. 348 i art. 351 ustawy. Wskazał, że w toku postępowania odwoławczego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w tych przepisach. Brak jest zatem podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia małoletnia będzie narażona na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. Organy administracji publicznej odmówiły bowiem nadania ojcu małoletniej panu Z. M. oraz jej matce K. J. statusu uchodźcy, odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdziły, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu w/w. decyzji podniesiono, że zarówno pan Z. M. , jak i jego małżonka nie wykazali uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nie ludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Uznano ponadto, że ogólna sytuacja panująca na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw w/w. cudzoziemców. Analiza zgromadzonego w sprawie o zobowiązanie do powrotu materiału dowodowego wskazuje, iż podnoszone przez matkę małoletniej okoliczności stanowiące przyczynę opuszczenia przez nią i męża kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do udzielenia im ochrony ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu orzekającego, brak jest również podstaw do objęcia małoletniej N. M. ochroną humanitarną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa wart. 348 pkt 1 ustawy. W kontekście prawa małoletniej cudzoziemki do ochrony życia rodzinnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, organ wyjaśnił, że istotną kwestią jest fakt, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez rodziców małoletniej wyboru kraju, w którym chcieliby oni wraz z dzieckiem zamieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie w tym kraju rodziny. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemców wraz z dziećmi w kraju goszczącym. Powyższe przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemca i jego rodzinę konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemca podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo małoletniej cudzoziemki do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności organ wziął więc pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 2 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia ,,życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy .rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania małoletniej cudzoziemki do powrotu więzy rodzinne pomiędzy nią, a rodzicami zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Podstawą do takiego stwierdzenia jest fakt, że zarówno małoletnia, jak i jej rodzice - pan Z. M. oraz pani K. J. , otrzymali decyzje o tożsamym rozstrzygnięciu. Zgodnie z treścią art. 348 pkt. 3 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze fakt, że małoletnia N. M. ma skończone zaledwie 2,5 roku, brak jest podstaw do twierdzenia, że jej powrót z rodzicami do kraju pochodzenia naruszy prawa dziecka określone w w/w. Konwencji w stopniu istotnie zagrażającym jej rozwojowi psychofizycznemu. Zgodnie z art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa wart. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa wart. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy. Mając na uwadze powyższe fakty oraz okoliczności, a w szczególności niewykonanie w terminie przez małoletnią cudzoziemkę obowiązku wynikającego z art. 299 ust. 6 pkt 2 w/w. ustawy, a także fakt, iż wobec jej ojca - pana Z. M. , a także matki - pani K. J. oraz małoletniego brata S. M. został orzeczony zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat, zasadne jest również orzeczenia takiego zakazu ponownego wjazdu także wobec małoletniej N. M.. Skargę na powyższą decyzję wniosła w imieniu małoletniej N. M., wniosła K. J. domagając się zmiany decyzji organów obu instancji i udzielenie jej oraz dzieciom S. M. i N. M. zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany na terytorium RP i cofnięcie zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP. Wydanym decyzjom zarzucono: 1) naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 75 oraz art. 77 ustawy - Kodeks Postępowania Administracyjnego, poprzez nie wzięcie pod uwagę wszelkich wskazywanych przez naszą rodzinę okoliczności mogących stanowić podstawę przyznania nam prawa do pobytu tolerowanego lub prawa do pobytu ze względów humanitarnych na terytorium RP - w sytuacji gdy organ państwowy działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, wysłuchując strony w trakcie postępowania oraz biorąc pod uwagę przedstawione przeze nie dowody, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 348 ust. 1 pkt a) oraz. ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach poprzez nieprawidłowe uznanie, iż zobowiązanie pełnomocnika skarżącej oraz jej dzieci do powrotu do kraju pochodzenia nie stanowiłoby zagrożenia dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osobistego, a także naruszenia praw dziecka w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989r. w stopniu zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a także iż nie naruszałoby to naszego prawa do życia rodzinnego - w oparciu o jednostronne uznanie, że powrót dzieci do [...] ze względu na ich młody wiek nie będzie stanowił żadnego zagrożenia w sytuacji gdy cała nasza rodzina na terenie Polski przebywa już od kilku lat, a nasze dzieci korzystają z polskiego systemu edukacji prawidłowo integrując się z polskim społeczeństwem. Ponadto w ocenie skarżącej niesłusznie uznano, że realizacja decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie będzie naruszać prawa do życia rodzinnego w sytuacji gdy cała rodzina przebywamy w Polsce, a w sprawie Z. M. nadal toczą się odrębne postępowania administracyjne i sądowo-administracyjne. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wydanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 10 §1, art. 75 oraz art. 77 k.p.a w ten sposób, że całkowicie pominięto wszelkie przedłożone dokumenty na okoliczności związane z zagrożeniem dla rozwoju psychofizycznego dzieci w razie ich powrotu do kraju pochodzenia. Tymczasem tego typu dowody niewątpliwie mają znaczenie z punktu widzenia zapisów art. 348 ust. 1 pkt a) ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, zgodnie z którymi organ administracyjny winien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności związane z przyznaniem cudzoziemcowi prawa do pobytu ze względów humanitarnych w sytuacji gdy powrót do kraju pochodzenia stanowiłby zagrożenie dla jego życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osobistego. Jednocześnie w sposób niewystarczający odniesiono się do zagrożeń związanych z powrotem rodziny do [...] - będzie równoznaczny z ponownymi problemami Z. M. (ojca dzieci) z ojcem matki dzieci. Za co najmniej niewystarczające uznano wskazanie przez organy możliwości korzystania z pomocy gruzińskich organów wymiaru sprawiedliwości w sytuacji gdy dziadek skarżącej, jako emerytowany wysoki rangą wojskowy ma bardzo silne wpływy w tych organach. Tym samym organ administracyjny naruszył szereg obowiązków związanych z koniecznością podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim doszło do naruszenia obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej, kiedy to organ ustala wszelkie okoliczności mające znaczenie oraz potrzebne dowody (art. 7 k.p.a), a postępowanie organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a). Ponadto jako dowód organ powinien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a). Ponadto wskazano, że wydane decyzje pozostają w sprzeczności z zapisami art. 348 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. W sprawie prowadzonej przez Komendanta Straży Granicznej w [...] przekazano szereg dokumentów dotyczących realizacji obowiązku przedszkolnego, opinii wychowawców, uczestnictwa w zajęciach pozalekcyjnych itp. Organ administracyjny winien wziąć bowiem pod uwagę wszelkie okoliczności związane z ewentualnym naruszeniem rozwoju psychofizycznego małoletnich dzieci mogące nastąpić w konsekwencji ich powrotu do kraju pochodzenia. Tymczasem organy wskazując na ww. okoliczności wyraziły jedynie przekonanie, że okres przebywania, dziecka na terytorium RP oraz jego poziom zintegrowania z polskim społeczeństwem nie daje podstaw do przyznania prawa do pobyt tolerowanego lub pobytu humanitarnego. Nie wskazano w jaki miarodajny, obiektywny sposób zostało to ocenione. Czy jest to opinia organu skutkująca wydaniem decyzji w oparciu o uznanie administracyjne, czy może jednak przy jej wydawaniu posiłkowano się wiedzą fachową z zakresu psychologii i pedagogiki w postaci fachowej literatury, opinii psychologów, itd. Jeżeli jest to jednak wyłącznie subiektywne stanowisko organu pytanie brzmi jakie kompetencje, kwalifikacje, itp. mają pracownicy tegoż organu wydający decyzję administracyjną w zakresie dokonania oceny tego, jaki wpływ dane zdarzenie (powrót do kraju pochodzenia) będzie miało na rozwój psychofizyczny dziecka - a niewątpliwie nie jest to wiedza z zakresu prawa i administracji. W ocenie strony skarżącej wszelkie tego typu okoliczności powinny zostać dokładnie wyjaśnione, w tym należałoby przeprowadzić dowód w postaci przeprowadzenia rozmowy z psychologiem. Dlatego w przedmiotowej sprawie koniecznym jest powołanie biegłego psychologa, który przesłuchałby syna na okoliczności ewentualnego naruszenia praw dziecka w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989r. w stopniu zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu - w związku z ewentualnym powrotem syna kraju pochodzenia. Na niezbędność podejmowania takich czynności przez uprawnione do tego osoby wskazuje Rzecznik Praw Dziecka w pisemnym wystąpieniu do Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 4 stycznia 2017r. (nr pisma: [...]) Skarżąca wskazała na wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2011r., w którym uchylono decyzję organów administracyjnych, a tym samym skierowano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Argumentacją sądu stanowiło to, że niesporny jest stan faktyczny, z którego wynika, że dzieci wychowywały sie, uczęszczają do szkoły, funkcjonują w polskim społeczeństwie i środowisku rówieśników jak Polacy - posługują się językiem polskim. Język ojczysty znają bardzo słabo. Niezbędne w tej sytuacji jest wyjaśnienie i rozważenie, czy nie zostaną naruszone prawa dzieci, o których mowa w szczególności w art. 8 i 28 Konwencji w stopniu zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu dzieci." i dalej" ... powołanie się na ten i rozważenia przez organ, czy w przypadku wydalenia nie dojdzie do naruszenia praw dzieci w stopniu zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. oraz obowiązkiem organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie więc ustosunkowanie się do wskazanych wyżej kwestii tzn. wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie tożsamość małoletnich ukształtowana przez ich życie od urodzenia w Polsce i polskim społeczeństwie oraz słaba znajomość języka ojczystego zagrozi dobru dzieci, rozumianemu jako harmonijny rozwój psychofizyczny, czy ewentualne wydalenie do kraju pochodzenia rodziców pozwoli im realizować prawo do nauki. ". Treść w/wym. wyroku WSA w Warszawie nakazuje organom administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie okoliczności związanych z rozwojem psychofizycznym małoletnich dzieci - dlatego proszę o rozpatrzenie tych okoliczności również w stosunku do mojego małoletniego syna. Jako drugi zarzut w stosunku do wydanych decyzji strona skarżąca wskazała na niesłuszne uznanie, że realizacja decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie będzie naruszać prawa do życia rodzinnego, w sytuacji gdy w stosunku do pozostałych członków naszej rodziny tj. Z. M. toczą się odrębne postępowania administracyjne i sądowo-administracyjne. Odnosząc się natomiast do orzeczenia o zakazie wjazdu na terytorium RP wskazała, że od długiego czasu mieszkamy w Ośrodku dla Cudzoziemców spokojnie i w sposób nie naruszający jakichkolwiek praw, a wraz z dziećmi nie zagrażamy w jakikolwiek sposób bezpieczeństwu RP. Tym samym przedmiotowy zakaz uważa za niezasadny. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i uznając je za nieuzasadnione wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Stosownie zaś do art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej ( ... ) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Z analizy akt sprawy w sposób nie kwestionowany wynika, że małoletnia skarżąca przebywa wraz z rodzicami i małoletnim bratem w Polsce. Rodzice małoletniej Cudzoziemki wjechali po raz pierwszy do Polski w dniu 04 września 2013r. wraz małoletnim dzieckiem: S. M.. Tego samego dnia pan Z. M. wystąpił wnioskiem o nadanie im statusu uchodźcy (obecnie: o udzielenie ochrony międzynarodowej). Dnia [...] lutego 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję orzekającą o odmowie nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium Polskiej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymała w mocy powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W toku postępowania zostało także ustalone, że rodzina w kwietniu 2014r. opuściła nielegalnie terytorium Polski i przedostała się do Republiki Federalnej [...] . Tam urodziła się skarżąca. W dniu 27 kwietnia 2015r. cała 4 osobowa rodzina została przekazana przez stronę [...] do Polski zgodnie z rozporządzeniem Dublin II. Tego samego dnia pan Z. M. złożył ponownie wniosek o udzielenie całej rodzinie ochrony międzynarodowej. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia małoletniej N. M. ochrony międzynarodowej z powodu niedopuszczalności wniosku. Rozstrzygnięcie to utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] która to została skutecznie doręczona 9 października 2015 r. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/W A 3632/15 oddalił skargę. Z akt sprawy wynika zatem, że małoletnia Cudzoziemka nie wykonała obowiązku wskazanego w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. nie opuściła terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. W świetle powyższego obligatoryjnym obowiązkiem organów orzekających w sprawie było wydanie zaskarżonych decyzji, chyba, że zastosowanie w sprawie znalazłby art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W przepisie tym zostały bowiem wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa wart. 187 pkt. 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa wart. 60 ust. 1 pkt. 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa wart. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. Urz. UE L 180 z 29.062013) zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". Art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi z kolei, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z art. 351 tej samej ustawy, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: l) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa wart. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zasadnie organy uznały, że w przypadku skarżącej nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 303 ustawy o cudzoziemcach, których wystąpienie wykluczałoby wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. W szczególności w sprawie nie zachodził art. 303 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że w przypadkach, o których mowa wart. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Organy odnosząc się do okoliczności wskazanych w art. 348 pkt 1 ustawy w ocenie Sądu wyjaśniły powyższą kwestię, posiłkując się w tym względzie dowodami zgromadzonymi w toku postępowania o udzielenie m.in. stronie ochrony międzynarodowej jak również posiłkując się dokumentami obrazującymi aktualną sytuację w kraju jej pochodzenia. W konsekwencji w ocenie Sądu zasadnie uznano, że w odniesieniu do strony skarżącej brak było podstaw do uznania, że obecnie zachodzi konieczność przyznania jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Wskazać należy, że warunkiem uznania, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji Rzymskiej jest stwierdzenie zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw poprzez np. wykazanie, że osoba której ona dotyczy znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Przy czym to strona powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją Rzymską (art. 2 do 7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, iż sytuacja ta w sposób bezpośrednie wpływa na naruszenie praw strony. Innymi słowy, osoba taka winna posiadać określone cechy bądź znajdować się w sytuacji faktycznej bądź prawnej, które warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa czy też poziomu przestrzegania praw człowieka nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacją takiej osoby. Jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Należy podkreślić, iż małoletnia cudzoziemka, urodziła się na terytorium [...] i nigdy nie przebywał w kraju pochodzenia, nie była nigdy prześladowana, w tym prześladowana w warunkach braku możliwości zareagowania władz państwowych na owo prześladowanie. Na ocenę całości sytuacji Cudzoziemki wpływ ma także fakt, że po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy w RP jej rodzice nielegalnie wyjechali z Polski do innych państw obszaru Schengen, gdzie również zwrócili się o ochronę międzynarodową, co podważa ich wiarygodność jako osób szukających skutecznej ochrony ze strony pierwszego bezpiecznego kraju na swojej drodze. Przedstawiciel skarżącej nie przedstawił także na żadnym etapie postępowania dowodów, które mogłyby potwierdzać istnienie zagrożenia. W toku postępowania złożono wprawdzie kopie dokumentów odnośnie małoletniego brata skarżącej, nie dołączono jednak żadnych dokumentów odnośnie kwestii rozwoju psychofizycznego jej samej. Organ odwoławczy na stronie 7 zaskarżonej decyzji odniósł się w ocenie Sądu w wystarczającym zakresie do sytuacji małoletniej Cudzoziemki, choć ocena tej sytuacji jest odmienna niż życzyłaby tego Skarżąca. Wydając decyzję, w której nie udzielono małoletniej Cudzoziemce zgody na ze względów humanitarnych, wskazano oczywiście na jej wiek jako podstawę do stwierdzenia, że powrót do kraju pochodzenia nie będzie miał istotnego wpływu na jej rozwój psychofizyczny. Ponadto, w przedmiotowej sprawie w wystarczającym stopniu zbadano i odniesiono się do zagrożenia, jakie powrót do kraju pochodzenia niesie dla ojca małoletniej Cudzoziemki, który - według matki Skarżącej - równoznaczny z jego ponownymi problemami z jej ojcem. Nie można uznać, iż ocena poziomu tegoż zagrożenia, z którą Skarżąca nie zgadza się, nosi cechy dowolności. W oparciu o zebrany materiał dowodowy sprawy, jak również akta postępowań dotyczących Z. M. i pani K. J. , Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] w decyzji z [...] września 2016 r. wskazał, iż poprzez kurdyjskie pochodzenie etniczne małoletniej Cudzoziemki nie jest ona narażona w [...] na prześladowania, a ogólna sytuacja w tym kraju jest zadowalająca. Stwierdzono również, że istnieje realna możliwość popełnienia przestępstwa właściwym władzom, które to zgłoszenie powinno być następnie a w przypadku niepodjęcia przez te władze działań, istnieje realna możliwość ich bezczynności. Stwierdzono, że zeznania rodziców małoletniej Cudzoziemki odnośnie niezłożenia przez nich zawiadomienia na policję z uwagi na otrzymywanie gróźb i agresję ze strony teścia są niewiarygodne z uwagi na to, iż w pierwszym postępowaniu uchodźczym ojciec małoletniej zaprzeczył jakoby takie doniesienie w ogóle składał. Podkreślono, że obawa przed powrotem do kraju pochodzenia żywiona przez Cudzoziemca i jego żonę ma charakter subiektywny. Jednocześnie wskazano, iż małoletnia Cudzoziemka prowadzi w Polsce życie rodzinne z rodzicami i bratem, lecz nic nie stoi na przeszkodzie, aby życie to kontynuowali w kraju pochodzenia, albowiem pozostali członkowie rodziny także otrzymali decyzje zobowiązaniowe. Odnośnie zagrożenia dla jej rozwoju psychofizycznego wskazano, że z uwagi na wiek małoletniej Cudzoziemki nie ma podstaw stwierdzenia, że jest ona zintegrowana z polskim społeczeństwem na tyle aby uznać, iż wyjazd spowoduje istotne naruszenie jej praw, a - co najistotniejsze - jej wyjazd z Polski może nastąpić z całą rodziną. Należy w tym miejscu podkreślić, że w tego typu sprawach opieranie się na ustaleniach faktycznych, których dokonano " postępowania w sprawie o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie stanowi błędu rozpatrujących sprawę. Wprawdzie przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej ochrony uzupełniającej różnią się od przesłanek udzielenia zgody na pobyt z przyczyn humanitarnych jednak należy zwrócić uwagę, że w toku tamtego postępowania badane są stany faktyczne mające podstawowe znaczenie obu typach spraw, w tym zwłaszcza takie jak sytuacja w kraju pochodzenia, deklarowane zagrożenia związane z powrotem do kraju i możliwość wewnętrznej migracji ludności. Wskazać także należy, że w zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznano, że ogólna sytuacja panująca na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw małoletniej skarżącej bądź członków jej rodziny. W raportach organizacji międzynarodowych monitorujących sytuację praw człowieka, brak jest informacji mówiących o represjach, czy też dyskryminacji skierowanej bezpośrednio przeciwko Kurdom. Jednocześnie z powyższych materiałów wynika, iż rzeczywistą możliwość zgłoszenia zdarzeń związanych z groźbami jej ojca przez jego teścia organom policji i oczekiwania od nich działania w tej sprawie. Na tej podstawie organy zasadnie uznały, że jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego nie będzie zagrożone w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że może ona zostać poddana torturom albo nieludzkiemu lub nieludzkiemu traktowaniu albo karaniu. Wskazano także, że w przypadku zobowiązania małoletniej do powrotu ich więzy rodzinne nie zostaną zerwane lub istotnie ograniczone, albowiem rodzice i brat otrzymali decyzje o tożsamym rozstrzygnięciu. Ponadto z uwagi na wiek N. M. brak jest podstaw do twierdzenia, że jej powrót z rodzicami do kraju pochodzenia naruszy prawa dziecka określone w ww. Konwencji w stopniu istotnie zagrażającym jej rozwojowi psychofizycznemu. Zasadnie uznano zatem, posiłkując się w tym zakresie danymi z kraju pochodzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia małoletniemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnoszące się z kolei do zarzutu naruszenia art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wskazać należy, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie. Należy także nadmienić, że w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne ogranicza się co do zasady do związków pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W sprawie nie ulega wątpliwości, że małoletnia Cudzoziemka prowadzi w Polsce życie rodzinne z rodzicami i bratem. Ale wbrew stanowisku zawartemu w skardze, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż wszyscy członkowie jej rodziny (rodzice oraz rodzeństwo) zostali już ostatecznymi decyzjami zobowiązani do wyjazdu z Polski. W związku z powyższym, pomimo tego że prowadzi ona niewątpliwie w Polsce życie rodzinne, to w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wyjazd wraz z rodzicami nie dojdzie do rozdzielenia rodziny. Konsekwentnie nie można uznać aby poprzez zobowiązanie małoletniego Cudzoziemca do powrotu zostało naruszone prawo do poszanowania jego życia rodzinnego. Poprzez zobowiązanie do powrotu skarżącej nie zostało naruszone również prawo do poszanowania jego życia prywatnego. Analiza treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wskazuje, że uwzględnił on dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w podobnych sprawach, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie rodzinne, jak i życie prywatne rozumiane prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienie z osobą małoletnią, która urodziła się podczas pobytu rodziców w Niemczech, z uwagi na jej wiek w dacie rozpoznawania sprawy przez organy (ok. 3 lat.) nie można uznać aby zdążyła ona nawiązać silne więzi z Polską. Jej byt, rozwój uzależniony jest bowiem obecnie od decyzji rodziców. Z akt sprawy nie wynika także aby doszło do integracji z polskim społeczeństwem, na co ma niewątpliwie wpływ wiek Cudzoziemki. Jej rodzina nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu stanowiących podstawę jej egzystencji, jak wynika z treści skargi przebywa ona w Ośrodku dla Cudzoziemców. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe małoletniej skarżącej i jej rodziny zostało przeniesione do Polski i istnieją obiektywne trudności w powrotnym przeniesieniu go do kraju pochodzenia. Powyższe okoliczności wskazują, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu nie narusza prawa do poszanowania życia prywatnego skarżącej. Więzi jakie małoletnia Cudzoziemka ewentualnie nawiązała podczas pobytu w Polsce z uwagi na jej wiek wykluczają możliwość uznania, iż miały one charakter głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Istotne znaczenie ma także fakt związania pobytu skarżącej i jej rodzin w Polsce niemal wyłącznie z postępowaniami w sprawie udzielenia im ochrony międzynarodowej, co wynika z akt sprawy. W przedmiotowej sprawie rodzice małoletniej nie mieli zatem realnych podstaw, aby spodziewać się, że będzie ona mogła przebywać w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej. Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie zachodzą także przesłanki z art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Zaskarżona decyzja nie narusza praw małoletniej skarżącej, określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11) w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 1 Państwa - Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, jednak ww. regulacja nie może być interpretowana jako bezwzględny zakaz wydalenia cudzoziemca prowadzącego do czasowej separacji z rodzicem. Podobnie art. 3 ust. 1 Konwencji ("we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka"), czy art. 4 ("Państwa-Strony podejmą wszelkie właściwe działania ustawodawczo-administracyjne oraz inne dla realizacji praw uznanych w niniejszej konwencji. Jak zostało już wskazane, w związku z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu rodzice małoletniej powinni opuścić terytorium Polski, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia jej kontaktu z rodzicami i opieki rodziców, co niewątpliwie mogłoby wpłyną niekorzystnie na jej rozwój psychofizyczny. Słusznie zatem organy uznały, że powrót do kraju pochodzenia Strony nie będzie miał negatywnego wpływu na jej rozwój psychofizyczny, o ile będzie ona nadał przebywała razem z rodzicami. To na nich ciąży bowiem podstawowy obowiązek dbania o prawidłowy rozwój psychofizyczny dzieci. Ani Konwencja o prawach dziecka, ani Konwencja o ochronie praw człowieka nie gwarantują bowiem dzieciom bezwarunkowego prawa do przebywania, nauki w miejscu wybranym przez ich rodziców, tym bardziej w sytuacji gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie nie zalegalizowali oni swojego pobytu na terytorium RP. Należy także zwrócić uwagę, że przesłanka określona w art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach warunkuje możliwość udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych jedynie jeżeli zobowiązanie do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, w rozpoznawanej sprawie nie przedstawiona jednak żadnych dokumentów w oparciu o które organ mógłby uznać, iż indywidualna sytuacja skarżącej wymaga z uwagi np. na jej szczególny stan zdrowia i powiązany z nim ustalenie, iż w kraju pochodzenia nie otrzyma należytej pomocy medycznej, zastosowania ww. przepisu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu słusznie organy uznały, że w odniesieniu do skarżącej z uwagi na jej wiek i indywidualną sytuację, konieczność opuszczenia Polski przez jego rodziców i brata, oraz całokształt okoliczności sprawy, nie zachodziło realne ryzyko, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wystąpiło kwalifikowane naruszenie praw dziecka. Jak wskazano bowiem powyżej fakt pobytu w Polsce małoletniej Cudzoziemki przez dużą część dotychczasowego życia wynika z decyzji podjętej przez jego rodziców, którzy zdecydowali się opuścić kraj pochodzenia i przebywają od tego czasu poza jego granicami w warunkach niepewności. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze, organy ustaliły, że po wydaniu zaskarżonej decyzji cała rodzina powinna opuścić terytorium Polski, a wyjazd z Polski odbyłby się pod opieką rodziców. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że wpływ ten miałby być tego rodzaju, że rozwój psychofizyczny skarżącej był zagrożony w istotnym stopniu. Ponadto z uwagi na mały stopień integracji skarżącej z uwagi na jej wiek, istnieje duża możliwość jego readaptacji do warunków istniejących w kraju pochodzenia, gdzie będzie miała zapewnioną możliwość rozwoju. W sprawie nie mamy bowiem do czynienia z wieloletnim pobytem dziecka w Polsce i jego dalece posuniętą integracją ze społeczeństwem oraz rzeczywistością życiową naszego kraju. Sąd nie podzielił także zarzutu, iż orzeczony wobec małoletniej skarżącej zakaz ponownego wjazdu jest niezasadny, konieczne jest wskazanie, że zgodnie z przepisami obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, orzeczenie w tej sprawie zakazu ponownego wjazdu było obligatoryjne. Organ określając czasokres obowiązywania tegoż zakazu uwzględnił okoliczność niewykonania przez skarżącą (jej rodziców) obowiązku wyjazdu oraz fakt, że wobec pozostałych członków rodziny również orzeczono 2 letni okres. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi wskazujących na naruszenie szeregu wymienionych w niej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów pomimo argumentów zgłaszanych przez przedstawiciela ustawowego skarżącej nie nosi cech dowolności i nie narusza art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a. Jak wskazano powyżej dla udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych nie może wystarczać jedynie subiektywne przekonanie cudzoziemca lecz obawa przed powrotem do kraju pochodzenia musi być w pewien sposób zobiektywizowana, uwzględniająca realia występujące w kraju pochodzenia cudzoziemca. Nie jest przy tym zasadny zarzut, że organ odwoławczy nie zbadał w sposób wnikliwy przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W sprawie zebrano materiał dowodowy w stopniu dostatecznym i materiał ten został poddany prawidłowej ocenie, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać także należy, że w toku postępowania przedstawiciel ustawowy Strony miał zapewniony czynny udział w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji umożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wobec powyższego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu, iż małoletnia powinna zostać przesłuchana w obecności biegłego psychologa i w oparciu o to stanowisko organ winien wydać rozstrzygnięcie w sprawie, wskazać należy, że tryb i zasady przesłuchania reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w części dotyczącej przesłuchania świadków. Zgodnie z art. 83 § 3 organ administracji publicznej jest zatem obowiązany pouczyć stronę o prawie odmowy poddania się przesłuchaniu i odmowy odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Strona znajdująca się pod władzą rodzicielską, opieką lub kuratelą może być przesłuchana, jeżeli nie ma do niej zastosowania przepis art. 82 pkt 1 k.p.a. W tym ostatnim wypadku organ rozważy, czy przesłuchać stronę albo jej przedstawiciela ustawowego bądź też oboje (por. art. 302 § 2 k.p.c.). Strona poddana przesłuchaniu może odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione wart. 83 § 2 K.p.a. Natomiast w art. 8 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach wskazano, że w protokołach przesłuchania cudzoziemców, w sprawach uregulowanych w ustawie, podaje się imię i nazwisko tłumacza. W ustawie o cudzoziemcach oraz rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy brak jest innych przepisów regulujących kwestię przesłuchań w toku procedury zobowiązaniowej, w tym przesłuchań osób małoletnich. W związku z powyższym należy wskazać, iż udział biegłych w przesłuchaniu nie został uregulowany w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o cudzoziemcach. Analogicznie brak jest także podstaw do przeprowadzenie oceny ewentualnego naruszenia praw dziecka w toku przesłuchania w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że ewentualna opinia biegłego psychologa może stanowić jedynie dowód pośredni w sprawie. To organ administracji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, ma zaś obowiązek ocenić, czy do tych istotnych naruszeń praw dziecka może dojść. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały zaś właściwej oceny zgromadzonych dowodów. Przyjęta zaś w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. Nie pominięto przy tym tych dowodów mogących przemawiać na korzyść Skarżącej jednak ich wymowa nie wpływała w sposób zasadniczy na ocenę całego materiału dowodowego. Zgromadzone w sprawie dowody zostały właściwie ocenione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia także wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które pozwalają Stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej. Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła mieć także wpływu okoliczność, iż z dwóch kolejnych wniosków ojca skarżącej toczą się nadal postępowania w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej. Nie negując praw Cudzoziemców do występowania z kolejnymi wnioskami, należy wskazać, że okoliczność wszczęcia tych postępowań nie mogła stanowić przeszkody do wydania zaskarżonych decyzji. Rozpoznające niniejszą sprawę organy zobligowane były do przestrzegania przepisów prawa, w tym art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy, na podstawie którego miały obowiązek wydania zaskarżonej w sprawie decyzji, o ile nie zachodzą wskazane na wstępie uzasadnienia przesłanki do odstąpienia od jej wydania, co w niniejszej sprawie jak wykazano powyżej nie miało miejsca. Kwestia zaś ewentualnego odstąpienia od wykonania decyzji zobowiązującej stronę do powrotu do kraju pochodzenia została uregulowana w art. 330 ustawy zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym obecnie) 1. Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się, gdy: 1) wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub 2) wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany lub zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 3) cudzoziemcowi udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do jej udzielenia, lub 4) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: a) wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub b) zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub 5) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub 6) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, lub 7) wobec cudzoziemca orzeczono w Rzeczypospolitej Polskiej środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju, lub 8) cudzoziemiec zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub 2 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 1a. Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się z powodu okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 8, do dnia: 1) upływu terminu do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej określonego w protokole potwierdzającym złożenie deklaracji zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) w którym organ Straży Granicznej umożliwił złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej: a) cudzoziemcowi - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) kuratorowi w imieniu małoletniego bez opieki - w przypadku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 1b. Przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec kolejny raz zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a nie złożył wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej po uprzednio zadeklarowanym zamiarze jego złożenia albo poprzedni wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został uznany za niedopuszczalny z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo po wydaniu decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. 2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, który jest: 1) pierwszym wnioskiem niedopuszczalnym z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jeżeli złożenie tego wniosku nastąpiło tylko w celu opóźnienia wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo w celu opóźnienia lub uniemożliwienia jej wykonania; 2) złożony po wydaniu ostatecznej decyzji o: a) uznaniu wniosku za niedopuszczalny z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej albo decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydanej po rozpatrzeniu kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wykonuje się po tym, gdy decyzja, o której mowa w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanie się ostateczna. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich uchylenia. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.