IV SA/Wa 1094/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz A. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lutego 2018 r., Nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w T. oznaczonej jako pgr. I. kat. [...] o pow. [...] m2 objętej [...], stanowiącej własność B. G. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] czerwca 1974 r. nr [...] Prezydent Miasta T. orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w T. oznaczonej jako pgr. I. kat. [...] o pow. [...] m2 objętej [...], stanowiącej własność B. G. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. A. D. reprezentowana przez adwokata T. K. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] czerwca 1974 r. nr [...]. Decyzją z dnia z [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta T. dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. A. D. reprezentowana przez adwokata T. [...] K. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Jako przesłankę wznowienia wnioskodawczyni podała art. 145a § 2 kpa wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/12 (Dz. U. 2015.702), w którym sąd orzekł, iż art. 156 § 2 kpa w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] wznowił postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w T. oznaczonej jako pgr. I. kat. [...] o pow. [...] m2 objętej [...], stanowiącej własność B. G. A. D. reprezentowana przez adwokata T. K., złożyła odwołanie, w uzasadnieniu podnosząc, iż uwzględnienie treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 prowadzić powinno do stwierdzenia przez Wojewodę [...], że w niniejszej sprawie znaczny upływ czasu od wydania decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 1974 r. powoduje, że nie można stwierdzić jej nieważności, a należy poprzestać na stwierdzeniu jej wydania z naruszeniem prawa. Minister Inwestycji i Rozwoju w decyzji z [...] lutego 2018 utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...], wskazał iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. dotyczy wyłącznie decyzji, które były podstawą nabycia przez obywatela prawa lub ekspektatywy, w szczególności takich decyzji, które były podstawą nabycia prawa utraconego w wyniku aktów normatywnych pozbawiających prawa własności (wywłaszczenie, przejęcie z mocy prawa gruntów na własność Państwa). Zdaniem organu chodzi zatem o nabycie prawa lub ekspektatywy w wąskim rozumieniu tego pojęcia. Ponadto wyrok Trybunały Konstytucyjnego nie wskazał czasokresu wyłączenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, a użyte w wyroku pojęcie "znacznego upływu czasu" jest pojęciem nieokreślonym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca2016 r., sygn. akt I OSK 2486/15). W ocenie organu, skarżąca nie może skutecznie powoływać się na wyrok Trybunału, który dotyczy zupełnie innej sytuacji prawnej, a mianowicie decyzji, które były podstawą nabycia prawa utraconego przez inny podmiot (dotychczasowego właściciela) w wyniku aktów normatywnych pozbawiających prawa własności.. Prawidłowo zatem, zdanie Ministrac, ustalił Wojewoda [...] w rozstrzygnięciu z dnia [...] kwietnia 2016 r., iż aktualnie nie zostały w systemie prawa administracyjnego wskazane przesłanki umożliwiające uchylenie decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu z powodu braku podstaw dla takiego działania (art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145a § 1 kpa). W konsekwencji wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia postępowania, tj. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. nie miała zastosowania w niniejszej sprawie, tym samym nie zaistniała przyczyna wznowienia. Ustalenie braku przesłanki wznowieniowej zwalnia organ do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zgodnie z treścią art. 149 § 2 kpa. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. D., w której imieniu działa adwokat T. K. zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na przyjęciu, że przepisy te, mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (stwierdzającego niezgodność z Konstytucją art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie wskazanym w tym wyroku), nie wyłączają dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od jej wydania nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa, a przez to mimo wznowienia postępowania w trybie art. 145a k.p.a., nie uzasadniają uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 1974 r. i wydanie nowej decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z dnia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 1974 r. z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których Organ nie stwierdził nieważności decyzji; naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. mimo wskazanego w pkt.1 powyżej naruszenia, co dawało podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczenia odmiennie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i wydanie decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 1974 r., ze wskazaniem okoliczności, z powodu których Organ nie stwierdził nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że stan prawny po wydaniu przedmiotowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., a przed wprowadzeniem przez ustawodawcę zmian legislacyjnych, nie uległ zmianie z tego tylko względu, iż przedmiotowy wyrok jest wyrokiem zakresowym o pominięciu prawodawczym. Podniosła, że zgodnie z art. 190 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji orzeczenia TK mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a z chwilą ich wejścia w życie stają się częścią obowiązującego porządku prawnego. Oznacza to, zdaniem skarżącej, że wraz z momentem wejścia w życie orzeczenia TK dochodzi do uchylenia domniemania konstytucyjności przepisu. W takiej sytuacji, zarówno organy stosujące przepisy uznane za niekonstytucyjne, jak również i sądy kontrolujące ich działalność powinny brać pod uwagę z urzędu, iż wskutek orzeczenia TK przepis uznany za niekonstytucyjny traci moc i nie może dalej stanowić podstawy orzekania. Dalej skarżąca podniosła, że wobec obalenia domniemania konstytucyjności art. 156 § 2 k.p.a w zakresie wskazanym w wyroku TK, organy orzekające na podstawie tegoż artykułu zobowiązane są do stosowania wykładni przepisów uwzględniając wyrok TK. Chociaż skutkiem orzeczenia TK nie było wyeliminowanie z obrotu niekonstytucyjnego przepisu, to jednak treść orzeczenia należały traktować jako wskazówkę jak rozumieć przedmiotowy przepis. Skarżąca przytoczyła w tym miejscu kilka orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie swojego stanowiska: wyrok WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1329/16, wyrok WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1859/16. Uzasadnione jest to również tym, że organy administracji publicznej stosownie do art. 6 kpa obowiązane są działać w sposób zgodny z przepisami prawa. Skarżąca również zaznaczyła, iż o ile czynności legislacyjne faktycznie nie leżą w kompetencji organów administracji publicznej, to już dokonywanie wykładni istniejących przepisów, uwzględniając zmiany i nowelizacje, jak najbardziej mieści się w tych kompetencjach. Orzecznictwo wypracowało w tym zakresie mechanizmy, uwzględniające niedoskonałości systemu ustawodawczego, który nierzadko cechuje opieszałość w dostosowywaniu przepisów prawa do orzeczeń TK. (wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. w sprawie sygn. akt I OSK 2614/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1085/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1500/16). W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek strony, w oparciu o postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r., wydane na podstawie art. 145a § 1 w zw. z art.150 §1 k.p.a. Następnym etapem wznowionego postępowania jest zatem – stosownie do art.149 § 2 k.p.a. – przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia. Innymi słowy, organ prowadzący postępowanie musi zbadać czy przesłanka wznowienia, której prawdopodobieństwo wystąpienia stało się przyczyną wznowienia postępowania, w rzeczywistości wystąpiła w sprawie. Podkreślić należy, że organ administracji nie może badać innych podstaw wznowienia niż wskazane w podaniu strony. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz.U. z 2015 r. poz. 702) mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania nadzorczego, o której mowa w przepisie art. 145a § 1 k.p.a., umożliwiającą uchylenie kwestionowanej decyzji nadzorczej w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i ponowną ocenę legalności decyzji z [...] stycznia 2013 r., z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego i zaprezentowanego w uzasadnieniu tego wyroku stanowiska. Przypomnieć należy, że przywołane orzeczenie Trybunału jako wyrok zakresowy o pominięciu prawodawczym nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji przepisu, którego niekonstytucyjność została stwierdzona. Trybunał Konstytucyjny ww. wyrokiem stwierdził bowiem, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Wyrok ten ma charakter zakresowy i nie deroguje on art. 156 § 2 k.p.a., natomiast wskazuje na konieczność dokonania zmian przez ustawodawcę. Rację ma skarżąca, że chociaż skutkiem orzeczenia TK nie było wyeliminowanie z obrotu niekonstytucyjnego przepisu, to jednak treść orzeczenia należały traktować jako wskazówkę jak rozumieć przedmiotowy przepis. Trybunał Konstytucyjny bowiem, podkreślając indywidualność każdej sprawy administracyjnej, wskazał na konieczność dokonywania wykładni art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem zasady praworządności, o której mowa w art. 7 Konstytucji i zasady pewności prawa i zaufania obywatela do państwa, wynikającej z art. 2 Konstytucji. Dokonywanie wykładni art. 156 § 2 k.p.a. w świetle tych przepisów Konstytucji sprowadza się do tego, która ze statuowanych nimi zasad powinna mieć przewagę w danej, konkretnej sprawie administracyjnej pod kątem ochrony praw i interesów obywatela. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wyraźnie i zdecydowanie podkreślał, że dobro obywatela stanowi wartość, którą należy się kierować przy rozstrzyganiu spraw w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli na podstawie wadliwej rażąco decyzji obywatel nabył prawo lub jego ekspektatywę, należy rozważyć czy ważniejsze jest zachowanie tego prawa, czy wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Na tle sprawy, w której zapadł wskazany wyżej wyrok o sygn. akt P 46/13 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że danie prymatu zasadzie praworządności (art. 7 Konstytucji) celem stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszającej prawo, jest wyłączone m.in. w przypadku, gdy przesłanka stwierdzenia nieważności ma charakter niedookreślony i jej wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu kwestionowanej decyzji. Nie kwestionując wyrażanych w orzecznictwie stanowisk, że wspomniany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy i dotyczy pominięcia prawodawczego w konkretnej sprawie, a w konsekwencji nie ma charakteru uniwersalnego, tak jak typowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że w praktyce orzeczniczej organów administracyjnych oraz sądów administracyjnych konieczne jest uwzględnianie dyrektyw interpretacyjnych wyrażonych w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stąd nie było wystarczające w postępowaniu prowadzonym na skutek wznowienia postępowania postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...], ograniczenie się przez organy do stwierdzenia, że wobec nie dokonania przez ustawodawcę stosownych zmian w prawie, nie jest możliwe zweryfikowanie przez właściwe organy – w trybie wznowienia postępowania –zasadności decyzji stwierdzającej nieważność w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przy uwzględnieniu rozważanego przez Trybunał Konstytucyjny znacznego upływu czasu. W konsekwencji, nie jest w ocenie Sądu właściwa konkluzja, że nie było możliwe dokonanie oceny czy decyzja stwierdzająca nieważność innego orzeczenia, od którego wydania upłynął ów znaczny okres, wobec dokonania jej weryfikacji w zgodzie z zasadami podanymi przez Trybunał w wyroku P 46/13, winna pozostać w obrocie prawnym czy też nie. Nie ma wątpliwości, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r., sygn. P 46/13 stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał – na tle konkretnej sprawy – stwierdził, że korzystanie przez osobę z praw wynikających z aktu administracyjnego jest wykonywaniem uprawnień zagwarantowanych jej przez organ władzy publicznej. Kwestia oddziaływania upływu czasu na akt administracyjny ma istotne znaczenie praktyczne, a stabilizacja stanów faktycznych, po upływie określonego czasu, leży w interesie porządku publicznego. Brak wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny (wady) określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. po znacznym upływie czasu, skutkuje destabilizacją porządku prawnego, jeśli decyzją przyznano stronie ekspektatywę nabycia prawa, z której zamierza ona skorzystać. Faktem jest, że Trybunał Konstytucyjny wyroku P 46/13 wskazał również, że wyrok ten zapadł w wyniku kontroli konstytucyjności przeprowadzonej w związku z pytaniem prawnym zadanym przez sąd w konkretnej sprawie, że wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym oraz że nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu, a stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Należy jednocześnie jednak mieć na względzie, że Trybunał wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa (cz. III pkt 10.6 uzasadnienia wyroku P 46/13). I chociaż do dnia orzekania w niniejszej sprawie ustawodawca nie wydał ustawy naprawiającej wskazane przez Trybunał pominięcie prawodawcze, przez co nie dostarczył sądom administracyjnym ani organom nadzoru skutecznego narzędzia prawnego do odmowy zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 156 § 2 k.p.a., to – mając na uwadze intencję wyroku P 46/13 – pamiętać, że Trybunał Konstytucyjny, podkreślając indywidualność każdej sprawy administracyjnej, wskazał na konieczność dokonywania wykładni art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem zasady praworządności, o której mowa w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zasady pewności prawa i zaufania obywatela do państwa, wynikającej z art. 2 Konstytucji. W orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 566/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjmuje się, że dokonywanie wykładni art. 156 § 2 k.p.a. w świetle tych przepisów Konstytucji sprowadza się do tego, która ze statuowanych nimi zasad winna mieć przewagę w danej, konkretnej sprawie administracyjnej pod kątem ochrony praw i interesów obywatela. Ochrona słusznego interesu obywatela wynika z uzasadnienia tego wyroku, w którym Trybunał wyraźnie i zdecydowanie podkreślał, że dobro obywatela stanowi wartość, którą należy się kierować przy rozstrzyganiu spraw w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli na podstawie wadliwej rażąco decyzji obywatel nabył prawo lub jego ekspektatywę, należy rozważyć czy ważniejsze jest zachowanie tego prawa, czy wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W tym zatem duchu winny organy orzekające w niniejszej sprawie ocenić, czy – po wznowieniu postępowania – zasadna byłaby zmiana decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w T. oznaczonej jako pgr. I. kat. [...] o pow. [...] m2 objętej [...], stanowiącej własność B. G., czy też właściwe było orzeczenie o odmowie uchylenia tej decyzji. Nie dokonując takiej oceny, organy przedwcześnie zadecydowały o braku przesłanek do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 i tym samym przedwcześnie uznały, że w sprawie nie potwierdziła się podstawa wznowienia z art. 145a § 1 k.p.a., wskazana we wniosku o wznowienie. Dodać jednocześnie należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie przesądza iż upływ czasu od wydania aktu wywłaszczeniowego, stanowi jedyną i wystarczającą przesłanką, dla przyjęcia, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej z powodu rażącego naruszenia prawa. Jedynie sygnalizuje, że badając zasadność uchylenia – na skutek wznowienia postępowania – decyzji stwierdzającej nieważność aktu wywłaszczeniowego, zasadne jest dokonanie oceny zaistnienia przesłanek nieważnościowych w kontekście wskazanych przez Trybunał w wyroku z dnia12 maja 2015 r, sygn. P 46/13 reguł wykładni art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organy będą zobowiązane do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, jak również utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016. jako wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku.