IV SA/Wa 1095/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. J. działającej w imieniu własnym oraz małoletniego S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Decyzją z [...] marca 2017 r. [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. a, art. 315 ust.1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1990) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] , panią K. J. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki i jej małoletniego dziecka S. M. ur. [...].01.2010 r. do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru [...] na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek jeżeli małoletnia cudzoziemka w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, postanowił 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; 2. orzec o określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia decyzji; 3. orzec o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji, terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru [...] na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, 4. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ wskazał, że u podstaw zaskarżonej decyzji organu I instancji legło uznanie, iż pomimo otrzymania przez skarżącą i jej małoletniego syna decyzji o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny nie opuściła ona wraz z rodzicami terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa wart. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ wyjaśnił, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Wniesiono w nim o jej uchylenie w całości i udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 348 ust. 1 pkt a oraz ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieprawidłowe uznanie, że zobowiązanie jej wraz z mężem i dziećmi do powrotu do kraju pochodzenia nie będzie stanowiło zagrożenia dla ich życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osobistego. Ponadto wskazała na naruszenie praw dziecka w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. w stopniu zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, oraz naruszeniu ich prawa do życia rodzinnego - w oparciu o jednostronne uznanie, że ich powrót do [...] nie będzie stanowił żadnego zagrożenia w sytuacji, gdy mąż strony doświadczył już w przeszłości przemocy fizycznej ze strony jej ojca, ze względu na [...] pochodzenie etniczne. W dniu 14.12.2016 r. do organu II instancji wpłynął dokument, będący opinią wychowawcy z przedszkola małoletniego S. M. , z którego wynika, że dziecko rozumie komunikaty kierowane do niego w języku polskim i jest w stanie na nie odpowiadać. Nie ma problemów z przystosowaniem się do nowych sytuacji. Ww. dziecko chętnie uczestniczy w zajęciach i zabawach oraz bierze udział w przedstawieniach związanych z kalendarzem imprez przedszkolnych. Do przedszkola przychodzi zawsze czysto ubrane, posiada drugie śniadanie. Rodzice małoletniego biorą czynny udział w funkcjonowaniu oddziału przedszkolnego, interesując się postępami chłopca w nauce oraz zachowaniu, regularnie opłacają również fundusz klasowy oraz dodatkowe wycieczki. Ponadto została dołączona kopia dyplomu wydana dla S. M. za udział z zabawach i konkursach z okazji święta szkoły. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Pani K. J. wjechała pierwszy raz do Polski w dniu 4 września 2013 r. wraz z mężem - panem Z. M. oraz małoletnim dzieckiem: S. M. ur [...].12.2010 r. Tego samego dnia mąż cudzoziemki wystąpił za pośrednictwem Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] z wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy (aktualnie wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej). Wniosek ten obejmował również panią K. J. i małoletnie dziecko. W dniu 21 lutego 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o odmowie nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014 f. Nr [...] utrzymała w mocy powyższe rozstrzygniecie w części dotyczącej odmowy nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany oraz uchyliła powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowa decyzja została w dniu 03.06.2014r. doręczona stronie w trybie art. 26 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W kwietniu 2014 r. pani K. J. wraz z rodziną opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedostając się nielegalnie do Republiki Federalnej [...], gdzie cudzoziemcy również złożyli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podczas pobytu na terytorium [...], w dniu 08.07.2014 r. urodziło się drugie dziecko cudzoziemki - N. M. . Dnia 27 kwietnia 2015 r. cała rodzina została przekazana przez stronę[...] funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej [...] na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. W sprawie ustanawiania kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wtórnego przyjęcia obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek został odrzucony i który złożył wniosek w innym państwie członkowskim lub który przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytowego). Tego samego dnia mąż cudzoziemki - pan Z. M. ponownie wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Wniosek obejmował całą rodzinę. Postępowanie w tej sprawie zostało jednak umorzone decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] z powodu niedopuszczalności wniosku. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2015 r. Nr [...]. Pan Z. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17.03 .2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3632/15 oddalił skargę. W dniu 20 października 2015 r. mąż cudzoziemki złożył trzeci wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, obejmując nim żonę oraz dzieci. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją Nr [...] z dnia [...].09.2016 r. orzekł o niedopuszczalności wniosku. Od powyższej decyzji cudzoziemiec wniósł odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Przedmiotowe postępowanie jest w toku. Organ przywołał brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach oraz art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy i wyjaśnił, że biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny stwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że cudzoziemka nie opuściła terytorium Polski, pomimo faktu, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] z dnia [...].02.2014 r. orzekającą o odmowie nadania jej statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...].05.2014 r. podzieliła stanowisko powyższego organu i utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję w części dot. odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany. W sprawie istotnym faktem jest, że w dniu 01.05.2014 r. weszła w życie znowelizowana ustawa o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. Zgodnie z art. 514 ust. 2 pkt 2 w/w. ustawy, w decyzji o odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany - kończącej postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i nie zakończone do tego dnia decyzją ostateczną nie orzeka się o wydaleniu. Jednocześnie nowelizacja powyższej ustawy w art. 299 ust. 6 pkt 2 wprowadziła obowiązek opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej ... ) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Skarżąca powyżej wskazanego obowiązku nie wypełniła. Ponadto cudzoziemka podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej, dokonała przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, udając się do Republiki Federalnej [...] , gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W sprawie została więc wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit a ustawy o cudzoziemcach. Należy tu dodać, że przepis ten ma charakter obligatoryjny. Już samo stwierdzenie faktów odpowiadając hipotezie powyższego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemki do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Jednocześnie organ orzekający w drugiej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia skarżąca wraz z małoletnim dzieckiem będzie narażona na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. Organy administracji publicznej odmówiły nadania pani K. J. statusu uchodźcy, odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdziły, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zarówno pani K. J., jak i jej małżonek nie wykazali uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Uznano ponadto, że ogólna sytuacja panująca na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw cudzoziemki bądź członków jej rodziny. Analiza zgromadzonego w sprawie o zobowiązanie do powrotu materiału dowodowego wskazuje, iż podnoszone przez skarżącą oraz jej małżonka okoliczności stanowiące przyczynę opuszczenia przez nich kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do udzielenia im ochrony ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 15.03.2016 r. oświadczyła, że zasadniczym powodem wyjazdu z kraju pochodzenia były problemy męża - [...], jakich doznał ze strony jej ojca, który z racji posiadanej przez niego narodowości, nie akceptuje ich związku. Jak wskazała, jej ojciec będący byłym wojskowym, niejednokrotnie groził mężowi utratą życia, w sytuacji, gdy nie rozwiedzie się z nią i nie pozostawi jej w spokoju. Zeznała, że gdy była w ciąży, matka namawiała ją do jej usunięcia, gdyż: "ona nie chciała mieć wnuka, którego ojciec jest z pochodzenia Kurdem. " Powyższe zdarzenia, oraz brak reakcji ze strony [...] policji na zgłaszane przez nich problemy, stanowiło podstawę do opuszczenia przez nich kraju pochodzenia i ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Polski. Odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącej, organ wskazał, że z załączonych do akt sprawy organu I instancji materiałów Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC dot. sytuacji politycznej, bezpieczeństwa i praw człowieka w [...] , a także skuteczności działania [...]j policji w przypadku złożenia przez obywatela zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa wynika, że w przeciwieństwie do twierdzeń cudzoziemki, [...] policja reaguje na zgłaszane zagrożenia. Z powyższych materiałów wynika bowiem, że policja w [...] została w ostatnich kilkunastu latach gruntownie zreformowana, zwiększyło się istotnie zaufanie obywateli do tej struktury. Wg opracowania [...] Rady ds. Imigracji i Uchodźców z marca 2015 r. dotyczącego możliwości złożenia zawiadomienia o przestępstwie przez obywatela [...] i efektywności działań policji gruzińskiej w tego typu przypadkach świadek lub ofiara przestępstwa może wezwać na miejsce zdarzenia patrol policyjny. Obywatele mogą również sami udać się na posterunek policji, pełniący na nim dyżur policjanci są zobowiązani przyjąć zgłoszenie, zeznania lub skargę obywatela dot. przestępstwa. W przypadku kiedy policja odmówi przyjęcia zgłoszenia o popełnionym przestępstwie przez świadka lub ofiarę i nie wyda potwierdzenia rejestracji zgłoszenia - obywatelom [...] przysługuje prawo odwołania się do organów nadzorujących prace policjantów - Departamentu Generalnej Inspekcji MSW, która kontroluje i pociąga do odpowiedzialności pracowników policji i innych służb podległych MSW za nieprawidłowe wykonywanie przez nich swoich obowiązków, naruszanie przez nich prawa itd. W przypadku odmowy przyjęcia przez policję zgłoszenia o popełnieniu przestępstwa obywatel może zgłosić ten fakt również do Biura Prokuratury Generalnej, a także do Rzecznika Praw Obywatelskich. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nawet jeśli przyjmie się, iż wobec męża cudzoziemki faktycznie były kierowane groźby utraty życia ze strony jej ojca, to miał on rzeczywistą możliwość zgłoszenia takich zdarzeń organom policji i oczekiwania od nich skutecznego działania w tej sprawie. W związku z powyższym mąż skarżącej mając możliwość uzyskania ochrony ze strony właściwych organów w kraju pochodzenia, nie może wraz z rodziną skutecznie dochodzić uzyskania takiej ochrony ze strony kraju trzeciego. Z zeznań jej męża złożonych podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 10.02.2014 r. w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej wynika, że nie szukał on w związku z powyższymi groźbami ze strony ojca żony pomocy u właściwych organów kraju pochodzenia. Całkowicie odmienne zeznania złożył on natomiast podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 15.03.2016 r. w związku z postępowaniem w sprawie zobowiązania go do powrotu. Wówczas podobnie jak jego małżonka oświadczył, że zgłaszał policji groźby, jak i fakt dyskryminacji jego osoby ze względu na posiadaną narodowość przez teścia, jednakże jego zgłoszenie nie zostało przyjęte. W ocenie organu odwoławczego, powyższej przytoczone, całkowicie odmienne relacje męża cudzoziemki dotyczące tej samej sprawy, wskazują na manipulowanie faktami w celu osiągnięcia korzystnego rozstrzygnięcia. Bowiem nie ulega wątpliwości, że pierwsze zeznania złożone przez męża cudzoziemki zaledwie kilka miesięcy po wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej są bardziej wiarygodne, aniżeli te, które mogą być w późniejszym okresie rezultatem porad i sugestii ze strony innych osób, szczególnie w sytuacji, gdy wobec cudzoziemców została już wydana decyzja negatywna w przedmiocie nadania statusu uchodźcy. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż brak jest podstaw do twierdzenia, że prawa skarżącej, bądź też jej męża, czy małoletnich dzieci do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego będą zagrożone w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że mogą oni zostać poddani torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego skarżąca nie spełniła przesłanek niezbędnych do objęcia jej ochroną humanitarną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 348 pkt 1 w/w. ustawy. W kontekście prawa cudzoziemki do ochrony życia rodzinnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, istotną kwestią jest fakt, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemkę wyboru kraju, w którym chciałaby ona zamieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie w tym kraju rodziny. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemki wraz z rodziną w kraju goszczącym. Powyższe przepisy w/w. Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemkę i jej rodzinę konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemkę podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemki do życia rodzinnego, czy prywatnego organ wziął pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 2 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa wart. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Dodatkowo wyjaśniono, iż nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia ,,życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania cudzoziemki do powrotu więzy rodzinne pomiędzy nią, a mężem i ich małoletnimi dziećmi zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Podstawą do takiego stwierdzenia jest fakt, że zarówno skarżąca, jak i jej małżonek - pan Z. M. oraz małoletnie dzieci, otrzymali decyzje o tożsamym rozstrzygnięciu. Zgodnie z treścią art. 348 pkt. 3 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Skarżąca podniosła w treści odwołania, że jej małoletni syn - S. M. , uczęszcza do oddziału przedszkolnego oraz uczestniczy w zajęciach pozaszkolnych, a także bierze udział w zajęciach dodatkowych organizowanych w ośrodku, w związku z czym doszło do jego integracji ze społeczeństwem polskim i ewentualny powrót do [...] wpłynie bardzo niekorzystnie na jego rozwój. Ponadto z treści załączonej do akt niniejszego postępowania opinii wychowawcy przedszkolnego małoletniego S. M. wynika, że dziecko rozumie komunikaty kierowane do niego w języku polskim i jest w stanie na nie odpowiadać. Nie ma trudności z przystosowaniem się do nowych sytuacji. Jego rodzice biorą czynny udział w funkcjonowaniu oddziału przedszkolnego, interesując się postępami chłopca w nauce oraz zachowaniu, regularnie opłacają również fundusz klasowy oraz dodatkowe wycieczki. Odnosząc się do powyższego, w ocenie organu II instancji, fakt uczęszczania do oddziału przedszkolnego na terytorium Polski przez 6-letnie dziecko nie stanowi o istotnej integracji ze społeczeństwem polskim. Jak powszechnie wiadomo, dzieci w tak młodym wieku jak syn strony, bardzo łatwo aklimatyzują się w każdym miejscu, w którym przebywają również ich rodzice, będący dla nich synonimem i ostoją bezpieczeństwa. Jednocześnie należy zauważyć, iż podstawą prawidłowego rozwoju dziecka nie jest zamieszkiwanie w określonym kraju, lecz właściwie funkcjonująca rodzina, jak też możliwość kontaktu z krewnymi. W związku z powyższym, a także mając na uwadze fakt, iż cudzoziemka wraz z rodziną przebywa na terytorium Polski niespełna 2,5 roku (przez rok przebywała bowiem w [...], gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej), brak jest podstaw do twierdzenia, że zarówno jej integracja, jak też integracja męża, czy też małoletnich dzieci w wieku odpowiednio 6 lat oraz 2,5 roku, jest na tyle zaawansowana, że zobowiązanie ich do powrotu byłoby działaniem niewłaściwym i niewspółmiernym w demokratycznym społeczeństwie. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja pani K. J. oraz jej rodziny nie uzasadnia udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że ich powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu, dotyczące rzekomych naruszeń prawa w zakresie prowadzonego postępowania, w ocenie organu II instancji są zaś bezzasadne. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 319 pkt l ustawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa wart. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa wart. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. a ustawy. Mając na uwadze powyższe fakty oraz okoliczności, a w szczególności niewykonanie w terminie przez cudzoziemkę obowiązku wynikającego z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy, a także fakt przekroczenia wbrew przepisom prawa granicy, w ocenie organu odwoławczego, zasadnym było orzeczenie wobec pani K. J. oraz jej małoletnich dzieci: S. M. oraz N. M. , zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wobec pana Z. M. , orzeczony został tożsamy okres zakazu ponownego wjazdu. Skargę na powyższą decyzję wniosła wniosła K. J. w imieniu własnym organ małoletniego S. M. domagając się zmiany decyzji organów obu instancji i udzielenie jej oraz jej dzieciom zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany na terytorium RP i cofnięcie zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP. Wydanym decyzjom zarzucono: 1) naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 75 oraz art. 77 ustawy - Kodeks Postępowania Administracyjnego, poprzez nie wzięcie pod uwagę wszelkich wskazywanych przez naszą rodzinę okoliczności mogących stanowić podstawę przyznania nam prawa do pobytu tolerowanego lub prawa do pobytu ze względów humanitarnych na terytorium RP - w sytuacji gdy organ państwowy działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, wysłuchując strony w trakcie postępowania oraz biorąc pod uwagę przedstawione przeze nie dowody, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 348 ust. 1 pkt a) oraz. ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach poprzez nieprawidłowe uznanie, iż zobowiązanie pełnomocnika skarżącej oraz jej dzieci do powrotu do kraju pochodzenia nie stanowiłoby zagrożenia dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osobistego, a także naruszenia praw dziecka w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989r. w stopniu zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a także iż nie naruszałoby to naszego prawa do życia rodzinnego - w oparciu o jednostronne uznanie, że powrót dzieci do [...] ze względu na ich młody wiek nie będzie stanowił żadnego zagrożenia w sytuacji gdy cała nasza rodzina na terenie Polski przebywa już od kilku lat, a nasze dzieci korzystają z polskiego systemu edukacji prawidłowo integrując się z polskim społeczeństwem. Ponadto w ocenie skarżącej niesłusznie uznano, że realizacja decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie będzie naruszać prawa do życia rodzinnego w sytuacji gdy cała rodzina przebywamy w Polsce, a w sprawie Z. M. nadal toczą się odrębne postępowania administracyjne i sądowo-administracyjne. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wydanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 10 §1, art. 75 oraz art. 77 k.p.a w ten sposób, że całkowicie pominięto wszelkie przedłożone dokumenty na okoliczności związane z zagrożeniem dla rozwoju psychofizycznego dzieci w razie ich powrotu do kraju pochodzenia. Tymczasem tego typu dowody niewątpliwie mają znaczenie z punktu widzenia zapisów art. 348 ust. 1 pkt a) ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, zgodnie z którymi organ administracyjny winien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności związane z przyznaniem cudzoziemcowi prawa do pobytu ze względów humanitarnych w sytuacji gdy powrót do kraju pochodzenia stanowiłby zagrożenie dla jego życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osobistego. Jednocześnie w sposób niewystarczający odniesiono się do zagrożeń związanych z powrotem rodziny do [...] - będzie równoznaczny z ponownymi problemami Z. M. (ojca dzieci) z ojcem matki dzieci. Za co najmniej niewystarczające uznano wskazanie przez organy możliwości korzystania z pomocy [...] organów wymiaru sprawiedliwości w sytuacji gdy dziadek skarżącej, jako emerytowany wysoki rangą wojskowy ma bardzo silne wpływy w tych organach. Tym samym organ administracyjny naruszył szereg obowiązków związanych z koniecznością podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim doszło do naruszenia obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej, kiedy to organ ustala wszelkie okoliczności mające znaczenie oraz potrzebne dowody (art. 7 k.p.a), a postępowanie organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a). Ponadto jako dowód organ powinien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a). Ponadto wskazano, że wydane decyzje pozostają w sprzeczności z zapisami art. 348 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. W sprawie prowadzonej przez Komendanta Straży Granicznej w [...] przekazano szereg dokumentów dotyczących realizacji obowiązku przedszkolnego, opinii wychowawców, uczestnictwa w zajęciach pozalekcyjnych itp. Organ administracyjny winien wziąć bowiem pod uwagę wszelkie okoliczności związane z ewentualnym naruszeniem rozwoju psychofizycznego małoletnich dzieci mogące nastąpić w konsekwencji ich powrotu do kraju pochodzenia. Tymczasem organy wskazując na ww. okoliczności wyraziły jedynie przekonanie, że okres przebywania, dziecka na terytorium RP oraz jego poziom zintegrowania z polskim społeczeństwem nie daje podstaw do przyznania prawa do pobyt tolerowanego lub pobytu humanitarnego. Nie wskazano w jaki miarodajny, obiektywny sposób zostało to ocenione. Czy jest to opinia organu skutkująca wydaniem decyzji w oparciu o uznanie administracyjne, czy może jednak przy jej wydawaniu posiłkowano się wiedzą fachową z zakresu psychologii i pedagogiki w postaci fachowej literatury, opinii psychologów, itd. Jeżeli jest to jednak wyłącznie subiektywne stanowisko organu pytanie brzmi jakie kompetencje, kwalifikacje, itp. mają pracownicy tegoż organu wydający decyzję administracyjną w zakresie dokonania oceny tego, jaki wpływ dane zdarzenie (powrót do kraju pochodzenia) będzie miało na rozwój psychofizyczny dziecka - a niewątpliwie nie jest to wiedza z zakresu prawa i administracji. W ocenie strony skarżącej wszelkie tego typu okoliczności powinny zostać dokładnie wyjaśnione, w tym należałoby przeprowadzić dowód w postaci przeprowadzenia rozmowy z psychologiem. Dlatego w przedmiotowej sprawie koniecznym jest powołanie biegłego psychologa, który przesłuchałby syna na okoliczności ewentualnego naruszenia praw dziecka w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989r. w stopniu zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu - w związku z ewentualnym powrotem syna kraju pochodzenia. Na niezbędność podejmowania takich czynności przez uprawnione do tego osoby wskazuje Rzecznik Praw Dziecka w pisemnym wystąpieniu do Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 4 stycznia 2017r. (nr pisma: [...]) Skarżąca wskazała na wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2011r., w którym uchylono decyzję organów administracyjnych, a tym samym skierowano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Argumentacją sądu stanowiło to, że niesporny jest stan faktyczny, z którego wynika, że dzieci wychowywały sie, uczęszczają do szkoły, funkcjonują w polskim społeczeństwie i środowisku rówieśników jak Polacy - posługują się językiem polskim. Język ojczysty znają bardzo słabo. Niezbędne w tej sytuacji jest wyjaśnienie i rozważenie, czy nie zostaną naruszone prawa dzieci, o których mowa w szczególności w art. 8 i 28 Konwencji w stopniu zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu dzieci." i dalej" ... powołanie się na ten i rozważenia przez organ, czy w przypadku wydalenia nie dojdzie do naruszenia praw dzieci w stopniu zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. oraz obowiązkiem organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie więc ustosunkowanie się do wskazanych wyżej kwestii tzn. wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie tożsamość małoletnich ukształtowana przez ich życie od urodzenia w Polsce i polskim społeczeństwie oraz słaba znajomość języka ojczystego zagrozi dobru dzieci, rozumianemu jako harmonijny rozwój psychofizyczny, czy ewentualne wydalenie do kraju pochodzenia rodziców pozwoli im realizować prawo do nauki. ". Treść w/wym. wyroku WSA w Warszawie nakazuje organom administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie okoliczności związanych z rozwojem psychofizycznym małoletnich dzieci - dlatego proszę o rozpatrzenie tych okoliczności również w stosunku do mojego małoletniego syna. Jako drugi zarzut w stosunku do wydanych decyzji strona skarżąca wskazała na niesłuszne uznanie, że realizacja decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie będzie naruszać prawa do życia rodzinnego, w sytuacji gdy w stosunku do pozostałych członków naszej rodziny tj. Z. M. toczą się odrębne postępowania administracyjne i sądowo-administracyjne. Odnosząc się natomiast do orzeczenia o zakazie wjazdu na terytorium RP wskazała, że od długiego czasu mieszkamy w Ośrodku dla Cudzoziemców spokojnie i w sposób nie naruszający jakichkolwiek praw, a wraz z dziećmi nie zagrażamy w jakikolwiek sposób bezpieczeństwu RP. Tym samym przedmiotowy zakaz uważa za niezasadny. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i uznając je za nieuzasadnione wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Stosownie zaś do art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej ( ... ) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Z analizy akt sprawy w sposób nie kwestionowany wynika, że skarżąca wraz z całą rodziną przebywa w Polsce. Wjechała po raz pierwszy do Polski w dniu 04 września 2013r. wraz z mężem i małoletnim dzieckiem: S. M. . Tego samego dnia mąż skarżącej pan Z. M. wystąpił wnioskiem o nadanie im statusu uchodźcy (obecnie: o udzielenie ochrony międzynarodowej). Dnia [...] lutego 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję nr [...] orzekającą o odmowie nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium Polskiej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] utrzymała w mocy powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W toku postępowania zostało także ustalone, że rodzina w kwietniu 2014r. opuściła nielegalnie terytorium Polski i przedostała się do Republiki Federalnej [...] . Tam urodziła się córka skarżącej. W dniu 27 kwietnia 2015r. cała 4 osobowa rodzina została przekazana przez stronę [...] do Polski zgodnie z rozporządzeniem [...]. Tego samego dnia pan Z. M. złożył ponownie wniosek o udzielenie całej rodzinie ochrony międzynarodowej. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z powodu niedopuszczalności wniosku. Rozstrzygnięcie to utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], która to została skutecznie doręczona w dniu 09 października 2015 r. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3632/15 oddalił skargę. Obecnie toczy się zaś kolejne postępowanie z jego wniosku p udzielenie ochrony międzynarodowej. Z akt sprawy wynika zatem, że skarżąca oraz jej syn nie wykonali obowiązku wskazanego w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. nie opuścili terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. W świetle powyższego obligatoryjnym obowiązkiem organów orzekających w sprawie było wydanie zaskarżonych decyzji, chyba, że zastosowanie w sprawie znalazłby art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W przepisie tym zostały bowiem wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa wart. 187 pkt. 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy [...] wydanej w celu, o którym mowa wart. 60 ust. 1 pkt. 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru [...], i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru [...] po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa wart. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. Urz. UE L 180 z 29.062013) zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". Art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi z kolei, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z art. 351 tej samej ustawy, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: l) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa wart. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zasadnie organy uznały, że w przypadku skarżących nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 303 ustawy o cudzoziemcach, których wystąpienie wykluczałoby wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. W szczególności w sprawie nie zachodził art. 303 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Organy odnosząc się do okoliczności wskazanych w art. 348 pkt 1 ustawy w ocenie Sądu wyjaśniły powyższą kwestię, posiłkując się w tym względzie dowodami zgromadzonymi w toku postępowania o udzielenie m.in. stronie ochrony międzynarodowej jak również posiłkując się dokumentami obrazującymi aktualną sytuację w kraju jej pochodzenia. W konsekwencji w ocenie Sądu zasadnie uznano, że w odniesieniu do stron skarżących brak było podstaw do uznania, że obecnie zachodzi konieczność przyznania im zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany. Wskazać należy, że warunkiem uznania, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji Rzymskiej jest stwierdzenie zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw poprzez np. wykazanie, że osoba której ona dotyczy znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Przy czym to strona powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją Rzymską (art. 2 do 7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, iż sytuacja ta w sposób bezpośrednie wpływa na naruszenie praw strony. Innymi słowy, osoba taka winna posiadać określone cechy bądź znajdować się w sytuacji faktycznej bądź prawnej, które warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa czy też poziomu przestrzegania praw człowieka nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacją takiej osoby. Jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Należy podkreślić, iż na ocenę całości sytuacji skarżących wpływ ma także fakt, że po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy w RP rodzina nielegalnie wyjechała z Polski do innych państw obszaru Schengen, gdzie również zwrócili się o ochronę międzynarodową, co podważa ich wiarygodność jako osób szukających skutecznej ochrony ze strony pierwszego bezpiecznego kraju na swojej drodze. Skarżący nie przedstawili także na żadnym etapie postępowania dowodów, które mogłyby potwierdzać istnienie zagrożenia. W toku postępowania złożono wprawdzie kopie dokumentów odnośnie małoletniego związanych z faktem jego pobytu w przedszkolu. Organ odwoławczy na stronie 9 zaskarżonej decyzji odniósł się w ocenie Sądu w wystarczającym zakresie do sytuacji małoletniego, choć ocena tej sytuacji jest odmienna niż życzyłaby tego Skarżąca. Wydając decyzję, w której nie udzielono skarżącej i jej dziecku zgody na ze względów humanitarnych, wskazano oczywiście na jego wiek (6 lat) jako podstawę do stwierdzenia, że powrót do kraju pochodzenia nie będzie miał istotnego wpływu na jego rozwój psychofizyczny. Ponadto, w przedmiotowej sprawie w wystarczającym stopniu zbadano i odniesiono się do zagrożenia, jakie powrót do kraju pochodzenia niesie dla męża skarżącej i ojca małoletniego, który - według Skarżącej - równoznaczny z jego ponownymi problemami z jej ojcem. Nie można uznać, iż ocena poziomu tegoż zagrożenia, z którą Skarżąca nie zgadza się, nosi cechy dowolności. W oparciu o zebrany materiał dowodowy sprawy, jak również akta postępowań dotyczących Z. M. i pani K. J., Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] w decyzji z dnia [...] września 2016 r. wskazał, iż poprzez [...] pochodzenie etniczne małoletniej Cudzoziemki nie jest ona narażona w [...] na prześladowania, a ogólna sytuacja w tym kraju jest zadowalająca. Stwierdzono również, że istnieje realna możliwość popełnienia przestępstwa właściwym władzom, które to zgłoszenie powinno być następnie a w przypadku niepodjęcia przez te władze działań, istnieje realna możliwość ich bezczynności. Stwierdzono, że zeznania rodziców małoletniej Cudzoziemki odnośnie niezłożenia przez nich zawiadomienia na policję z uwagi na otrzymywanie gróźb i agresję ze strony teścia są niewiarygodne z uwagi na to, iż w pierwszym postępowaniu uchodźczym ojciec małoletniej zaprzeczył jakoby takie doniesienie w ogóle składał. Podkreślono, że obawa przed powrotem do kraju pochodzenia żywiona przez Cudzoziemca i jego żonę ma charakter subiektywny. Jednocześnie wskazano, iż małoletni Cudzoziemiec prowadzi w Polsce życie rodzinne z rodzicami i siostrą, lecz nic nie stoi na przeszkodzie, aby życie to kontynuowali w kraju pochodzenia, albowiem pozostali członkowie rodziny także otrzymali decyzje zobowiązaniowe. Odnośnie zagrożenia dla jego rozwoju psychofizycznego wskazano, że z uwagi na wiek małoletniego o okoliczność, że na terenie Polski przebywa 2, 5 roku nie ma podstaw stwierdzenia, że jest on zintegrowany z polskim społeczeństwem na tyle aby uznać, iż wyjazd spowoduje istotne naruszenie jego praw, a - co najistotniejsze - jego wyjazd z Polski może nastąpić z całą rodziną, zaś jak podkreślił organ dzieci mają zdolność aklimatyzacji w każdym miejscu, w którym przebywają ich rodzice, będący dla nich synonimem i ostoją spokoju. Należy w tym miejscu podkreślić, że w tego typu sprawach opieranie się na ustaleniach faktycznych, których dokonano " postępowania w sprawie o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie stanowi błędu rozpatrujących sprawę. Wprawdzie przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej ochrony uzupełniającej różnią się od przesłanek udzielenia zgody na pobyt z przyczyn humanitarnych jednak należy zwrócić uwagę, że w toku tamtego postępowania badane są stany faktyczne mające podstawowe znaczenie obu typach spraw, w tym zwłaszcza takie jak sytuacja w kraju pochodzenia, deklarowane zagrożenia związane z powrotem do kraju i możliwość wewnętrznej migracji ludności. Wskazać także należy, że w zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznano, że ogólna sytuacja panująca na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw skarżących bądź członków ich rodziny. W raportach organizacji międzynarodowych monitorujących sytuację praw człowieka, brak jest informacji mówiących o represjach, czy też dyskryminacji skierowanej bezpośrednio przeciwko [...]. Jednocześnie z powyższych materiałów wynika, iż rzeczywistą możliwość zgłoszenia zdarzeń związanych z groźbami jej męża przez jej ojca organom policji i oczekiwania od nich działania w tej sprawie. Na tej podstawie organy zasadnie uznały, że zarówno jej jak i małoletniego cudzoziemca prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego nie będzie zagrożone w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że skarżący mogą zostać poddani torturom albo nieludzkiemu lub nieludzkiemu traktowaniu albo karaniu. Wskazano także, że w przypadku zobowiązania skarżących do powrotu ich więzy rodzinne nie zostaną zerwane lub istotnie ograniczone, albowiem cała rodzina otrzymała decyzje o tożsamym rozstrzygnięciu. Zasadnie uznano zatem, posiłkując się w tym zakresie danymi z kraju pochodzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącym zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnoszące się z kolei do zarzutu naruszenia art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wskazać należy, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie. Należy także nadmienić, że w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne ogranicza się co do zasady do związków pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący prowadzą w Polsce życie rodzinne przebywa tu cała 4 osobowa rodzina. Ale wbrew stanowisku zawartemu w skardze, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż wszyscy członkowie rodziny (rodzice oraz rodzeństwo) zostali już ostatecznymi decyzjami zobowiązani do wyjazdu z Polski. W związku z powyższym, pomimo tego że prowadzą oni niewątpliwie w Polsce życie rodzinne, to w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wyjazd wraz z pozostałymi członkami rodziny nie dojdzie do rozdzielenia rodziny. Konsekwentnie nie można uznać aby poprzez zobowiązanie skarżących do powrotu zostało naruszone prawo do poszanowania ich życia rodzinnego. Poprzez zobowiązanie do powrotu skarżących nie zostało naruszone również prawo do poszanowania ich życia prywatnego. Analiza treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wskazuje, że uwzględnił on dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w podobnych sprawach, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie rodzinne, jak i życie prywatne rozumiane prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienie z osobą małoletnią oraz jej matką, z uwagi na jej wiek małoletniego w dacie rozpoznawania sprawy przez organy (ok. 6 lat.) nie można uznać aby zdążył on nawiązać silne więzi z Polską, tym bardziej , że na skutek decyzji rodziców o jej opuszczeniu w 2014r. w sumie cała rodzina przebywa tu 2, 5 roku. W przypadku małoletniego jego byt, rozwój uzależniony jest bowiem obecnie od decyzji rodziców. Z akt sprawy nie wynika także aby doszło do integracji z polskim społeczeństwem. Rodzina nie posiada w Polsce majątku trwałego ani źródeł dochodu stanowiących podstawę jej egzystencji, jak wynika z treści skargi przebywa ona w Ośrodku dla Cudzoziemców. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe skarżących i ich rodziny zostało przeniesione do Polski i istnieją obiektywne trudności w powrotnym przeniesieniu go do kraju pochodzenia. Powyższe okoliczności wskazują, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu nie narusza ich prawa do poszanowania życia prywatnego . Więzi jakie małoletni ewentualnie nawiązał podczas pobytu w Polsce (np. więzi koleżeńskie w przedszkolu) z uwagi na jego wiek wykluczają możliwość uznania, iż miały one charakter głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Istotne znaczenie ma także fakt związania pobytu skarżącej i jej rodziny w Polsce niemal wyłącznie z postępowaniami w sprawie udzielenia im ochrony międzynarodowej, co wynika z akt sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie mieli zatem realnych podstaw, aby spodziewać się, że będą mogli przebywać w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej. Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie zachodzą także przesłanki z art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Zaskarżona decyzja nie narusza praw małoletniego skarżącego, określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11) w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 1 Państwa - Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, jednak ww. regulacja nie może być interpretowana jako bezwzględny zakaz wydalenia cudzoziemca prowadzącego do czasowej separacji z rodzicem. Podobnie art. 3 ust. 1 Konwencji ("we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka"), czy art. 4 ("Państwa-Strony podejmą wszelkie właściwe działania ustawodawczo-administracyjne oraz inne dla realizacji praw uznanych w niniejszej konwencji. Jak zostało już wskazane, w związku z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu cała rodzina tj. rodzice i dwoje małoletnich dzieci w tym skarżący powinni opuścić terytorium Polski, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia go kontaktu z rodzicami i opieki rodziców, co niewątpliwie mogłoby wpłyną niekorzystnie na jego rozwój psychofizyczny. Słusznie zatem organy uznały, że powrót do kraju pochodzenia Strony nie będzie miał negatywnego wpływu na jego rozwój psychofizyczny, o ile będzie on nadał przebywała razem z rodzicami. To na nich ciąży bowiem podstawowy obowiązek dbania o prawidłowy rozwój psychofizyczny dzieci. Ani Konwencja o prawach dziecka, ani Konwencja o ochronie praw człowieka nie gwarantują bowiem dzieciom bezwarunkowego prawa do przebywania, nauki w miejscu wybranym przez ich rodziców, tym bardziej w sytuacji gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie nie zalegalizowali oni swojego pobytu na terytorium RP. Należy także zwrócić uwagę, że przesłanka określona w art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach warunkuje możliwość udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych jedynie jeżeli zobowiązanie do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, w rozpoznawanej sprawie nie przedstawiono jednak żadnych dokumentów w oparciu o które organ mógłby uznać, iż indywidualna sytuacja skarżącego wymaga z uwagi np. na jego szczególny stan zdrowia i powiązany z nim ustalenie, iż w kraju pochodzenia nie otrzyma należytej pomocy medycznej, zastosowania ww. przepisu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu słusznie organy uznały, że w odniesieniu do skarżącego z uwagi na jego wiek i indywidualną sytuację, konieczność opuszczenia Polski przez jego rodziców i siostrę, oraz całokształt okoliczności sprawy, nie zachodziło realne ryzyko, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wystąpiło kwalifikowane naruszenie praw dziecka. Jak wskazano bowiem powyżej fakt pobytu w Polsce małoletniego Cudzoziemca przez dużą część dotychczasowego życia wynika z decyzji podjętej przez jego rodziców, którzy zdecydowali się opuścić kraj pochodzenia i przebywają od tego czasu poza jego granicami w warunkach niepewności. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze, organy ustaliły, że po wydaniu zaskarżonej decyzji cała rodzina powinna opuścić terytorium Polski, a wyjazd z Polski odbyłby się pod opieką rodziców. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że wpływ ten miałby być tego rodzaju, że rozwój psychofizyczny skarżącego byłby zagrożony w istotnym stopniu. Ponadto z uwagi na mały stopień integracji skarżącego z uwagi na jego wiek i długość pobytu w Polsce, istnieje duża możliwość jego readaptacji do warunków istniejących w kraju pochodzenia, gdzie będzie miał zapewnioną możliwość rozwoju. W sprawie nie mamy bowiem do czynienia z wieloletnim pobytem dziecka w Polsce i jego dalece posuniętą integracją ze społeczeństwem oraz rzeczywistością życiową naszego kraju. Sąd nie podzielił także zarzutu, iż orzeczony wobec skarżących zakaz ponownego wjazdu jest niezasadny, konieczne jest wskazanie, że zgodnie z przepisami obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, orzeczenie w tej sprawie zakazu ponownego wjazdu było obligatoryjne. Organ określając czasokres obowiązywania tegoż zakazu uwzględnił okoliczność niewykonania przez skarżącą obowiązku wyjazdu oraz fakt, że wobec pozostałych członków rodziny również orzeczono 2 letni okres. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi wskazujących na naruszenie szeregu wymienionych w niej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów pomimo argumentów zgłaszanych przez przedstawiciela ustawowego skarżącej nie nosi cech dowolności i nie narusza art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a. Jak wskazano powyżej dla udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych nie może wystarczać jedynie subiektywne przekonanie cudzoziemca lecz obawa przed powrotem do kraju pochodzenia musi być w pewien sposób zobiektywizowana, uwzględniająca realia występujące w kraju pochodzenia cudzoziemca. Nie jest przy tym zasadny zarzut, że organ odwoławczy nie zbadał w sposób wnikliwy przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W sprawie zebrano materiał dowodowy w stopniu dostatecznym i materiał ten został poddany prawidłowej ocenie, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać także należy, że w toku postępowania Strona miała zapewniony czynny udział w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wobec powyższego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu, iż małoletni powinien zostać przesłuchany w obecności biegłego psychologa i w oparciu o to stanowisko organ winien wydać rozstrzygnięcie w sprawie, wskazać należy, że tryb i zasady przesłuchania reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w części dotyczącej przesłuchania świadków. Zgodnie z art. 83 § 3 organ administracji publicznej jest zatem obowiązany pouczyć stronę o prawie odmowy poddania się przesłuchaniu i odmowy odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Strona znajdująca się pod władzą rodzicielską, opieką lub kuratelą może być przesłuchana, jeżeli nie ma do niej zastosowania przepis art. 82 pkt 1 k.p.a. W tym ostatnim wypadku organ rozważy, czy przesłuchać stronę albo jej przedstawiciela ustawowego bądź też oboje (por. art. 302 § 2 k.p.c.). Strona poddana przesłuchaniu może odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione wart. 83 § 2 K.p.a. Natomiast w art. 8 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach wskazano, że w protokołach przesłuchania cudzoziemców, w sprawach uregulowanych w ustawie, podaje się imię i nazwisko tłumacza. W ustawie o cudzoziemcach oraz rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy brak jest innych przepisów regulujących kwestię przesłuchań w toku procedury zobowiązaniowej, w tym przesłuchań osób małoletnich. W związku z powyższym należy wskazać, iż udział biegłych w przesłuchaniu nie został uregulowany w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o cudzoziemcach. Analogicznie brak jest także podstaw do przeprowadzenie oceny ewentualnego naruszenia praw dziecka w toku przesłuchania w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że ewentualna opinia biegłego psychologa może stanowić jedynie dowód pośredni w sprawie. To organ administracji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, ma zaś obowiązek ocenić, czy do tych istotnych naruszeń praw dziecka może dojść. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały zaś właściwej oceny zgromadzonych dowodów. Przyjęta zaś w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. Nie pominięto przy tym tych dowodów mogących przemawiać na korzyść Skarżącego jednak ich wymowa nie wpływała w sposób zasadniczy na ocenę całego materiału dowodowego. Zgromadzone w sprawie dowody zostały właściwie ocenione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia także wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które pozwalają Stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej. Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła mieć także wpływu okoliczność, iż z wniosku męża i jednocześnie ojca skarżących toczą się nadal postępowania w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej. Nie negując praw Cudzoziemców do występowania z kolejnymi wnioskami, należy wskazać, że okoliczność wszczęcia tych postępowań nie mogła stanowić przeszkody do wydania zaskarżonych decyzji. Rozpoznające niniejszą sprawę organy zobligowane były do przestrzegania przepisów prawa, w tym art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit a ustawy, na podstawie którego miały obowiązek wydania zaskarżonej w sprawie decyzji, o ile nie zachodzą wskazane na wstępie uzasadnienia przesłanki do odstąpienia od jej wydania, co w niniejszej sprawie jak wykazano powyżej nie miało miejsca. Kwestia zaś ewentualnego odstąpienia od wykonania decyzji zobowiązującej stronę do powrotu do kraju pochodzenia została uregulowana w art. 330 ustawy zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym obecnie) 1. Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się, gdy: 1) wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub 2) wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany lub zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 3) cudzoziemcowi udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do jej udzielenia, lub 4) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: a) wizy [...] upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub b) zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub 5) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub 6) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, lub 7) wobec cudzoziemca orzeczono w Rzeczypospolitej Polskiej środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju, lub 8) cudzoziemiec zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub 2 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 1a. Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się z powodu okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 8, do dnia: 1) upływu terminu do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej określonego w protokole potwierdzającym złożenie deklaracji zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) w którym organ Straży Granicznej umożliwił złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej: a) cudzoziemcowi - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) kuratorowi w imieniu małoletniego bez opieki - w przypadku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 1b. Przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec kolejny raz zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a nie złożył wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej po uprzednio zadeklarowanym zamiarze jego złożenia albo poprzedni wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został uznany za niedopuszczalny z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo po wydaniu decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. 2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, który jest: 1) pierwszym wnioskiem niedopuszczalnym z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jeżeli złożenie tego wniosku nastąpiło tylko w celu opóźnienia wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo w celu opóźnienia lub uniemożliwienia jej wykonania; 2) złożony po wydaniu ostatecznej decyzji o: a) uznaniu wniosku za niedopuszczalny z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej albo decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydanej po rozpatrzeniu kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wykonuje się po tym, gdy decyzja, o której mowa w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanie się ostateczna. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez strony skarżące zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich uchylenia. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.