IV SA/Wa 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. X. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi. W. X. wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskutek wniesionej skargi, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2014 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 24 stycznia 2014 r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru, k. 13 akt sądowych). Termin do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi upływał z dniem 31 stycznia 2014 r. W zakreślonym terminie strona nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 11 lutego 2014 r., nadanym w tym samym dniu w urzędzie pocztowym, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i uiścił należny wpis sądowy. W uzasadnieniu podał, że w dniu otrzymania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego był chory. Przedłożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że był na zwolnieniu lekarskim w dniach 22 stycznia – 11 lutego 2014 r. Skarżący oświadczył, że jego stan zdrowia (wysoka gorączka, silne bóle głowy i nóg) nie pozwalał mu na opuszczenie mieszkania, a wobec obawy przed zainfekowaniem innych lekarz zabronił mu kontaktu z innymi ludźmi. Wskazał również, że nie ma w Polsce osób bliskich, których mógłby prosić o pomoc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu, jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku nastąpi w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, strona dopełni czynności, dla której był ustanowiony termin oraz uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżący dokonał również czynności procesowej, której uchybił – uiścił należny wpis od skargi. W dalszej kolejności oceny wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym, o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Dodatkowo zauważyć należy, że przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, dlatego ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. akt I PKN 273/99, OSNAP 2000 nr 20, poz. 757). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd uznał, że skarżący W. X., obywatel [...] uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego skarżący był chory na półpasiec, a stan jego zdrowia (wysoka gorączka, silne bóle) nie pozwalał opuścić mu mieszkania. Ponadto w obawie przed zakażeniem chorobą zakaźną, nie mógł kontaktować się z innymi osobami. Skarżący wskazał również, że nie ma w Polsce bliskich, których mógłby prosić o pomoc. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności uprawdopodobniają fakt choroby skarżącego, a jej przebieg wskazuje na brak możliwości wyręczenia się inną osobą w dokonaniu czynności procesowej. W świetle powyższego uznać należało za uprawdopodobniony brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i przywrócić termin do dokonania powyższej czynności. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.