IV SA/Wa 1100/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi W. O. w przedmiocie wymierzenia grzywny Staroście P. z powodu bezczynności organu po wyroku uchylającym decyzję wymierza Staroście P. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych Skarżący W. O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o wymierzenie Staroście P. grzywny z tytułu niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999r. (sygn. akt IV SA 2037/97). W uzasadnieniu skargi podniósł, że Naczelny Sad Administracyjny powołanym wyrokiem z dnia 20 grudnia 1999r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 1997r. Nr [...] i poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy R. o numerze [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. Skarżący wskazał, że przed wniesieniem do Sądu o wymierzenie grzywny organowi administracji - pismem z dnia 11 grudnia 2000r. - wezwał Wójta Gminy R. do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. Ponadto wskazał, że zgodnie z kierowaną na jego adres pisemną informacją [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia 22 listopada 2001 r.. przedmiotowe wezwanie zostało przekazane do rozpoznania do Urzędu Powiatowego w P.. W odpowiedzi na skargę Starosta P. podał, że po otrzymaniu informacji z [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. (pismo z dnia 22 listopada 2001 r.), iż jest właściwy do rozpoznania sprawy, pismem z dnia 8 stycznia 2002 r. zwrócił się do Wójta Gminy R. o przekazanie akt administracyjnych sprawy. Zdaniem organu postępowanie administracyjne w przedmiocie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999r. zostało podjęte. Organ, zgodnie ze wskazówką Sądu, podjął szereg działań aby wyjaśnić wszelkie okoliczności sprawy. Starosta wskazał także, iż skarżący był informowany o bieżącym stanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, a jej żądanie wymagało uwzględnienia. Stosownie do art. 154 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze xm.) w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym akt administracyjny strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, może żądać wymierzenia temu organowi grzywny. W związku z powyższym wymagało ustalenia, czy po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999r. uchylającym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 1997r. Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. o numerze nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997r., organ pierwszej instancji pozostawał w bezczynności a także czy przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący zwrócił się do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania, w ocenie Sądu, taka sytuacja miała miejsce. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy R., na podstawie art. 155 kpa, decyzją z dnia [...] sierpnia 1997r. o numerze [...] zmienił decyzję własną z dnia [...] października 1996r. o numerze [...] - wydaną na podstawie art. 85 ust. l, 2 i 5 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo wodne i w oparciu o porozumienie zawarte z Kierownikiem Urzędu Rejonowego w W. - w przedmiocie wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na gruntach wsi F., J., L., P. na koszt Państwa za zwrotem części kosztów. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] sierpnia 1997r., decyzję nr [...] utrzymał ją w mocy. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 1999r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisane wyżej decyzje organów I i II instancji. Przedmiotowy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z pozostałymi aktami administracyjnymi sprawy- został przez Wójta Gminy R. przekazany do wykonania organowi, który stosownie do treści art. 85 cytowanej wyżej ustawy Prawo wodne jest właściwy do rozpoznania sprawy tj. Staroście P.. Wyżej wspomniany wyrok Sadu i akta administracyjne sprawy doręczono Staroście P. w dniu 14 stycznia 2002r. Pomimo upływu ustawowych terminów do wydania decyzji Starosta P. nie wydał nowej decyzji w sprawie, a zatem nie został wykonany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999r. (sygn. akt IV SA/Wa 2037/97). Sąd zważył również, że wymogiem dopuszczalności skargi - wnoszonej na podstawie przepisu art. 154 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu administracji do wykonania wyroku Sądu. Nie jest w sprawie kwestionowane, iż skarżący pismem z dnia 11 grudnia 2000r. wezwał Wójta Gminy R. 'do wykonania orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. Wezwanie skarżącego zostało zatem skierowane do organu, który w dacie wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 1997r. był właściwy -na podstawie obowiązującego wówczas porozumienia z Kierownikiem Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 1995r. - do rozpoznania sprawy i którego decyzja została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji należało uznać, że skarżący dopełnił warunku, o którym mowa w art. 154 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przeoczone powyżej okoliczności - w ocenie Sądu - ponad wszelką wątpliwość wątpliwość uzasadniając przyjęcie, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. Starosta P. pozostawał w bezczynności, co w pełni uzasadnia wymierzenie mu grzywny na podstawie dyspozycji art. 154 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Określając wysokość grzywny w oparciu o art. 154 § 6 powołanej ustawy Sąd miał na uwadze, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2004 wynosiło 2 289,57 /dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt dziewięć 57/100/ złotych (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2004 r. (M. P. Nr 10, póz. 205)). Grzywna wymierzona w wysokości określonej w sentencji przedmiotowego wyroku mieści się zatem w granicach określonych w powołanym wyżej przepisie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 154 § l i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.