IV SA/Wa 1101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich - oddala skargę - Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku z dnia 12 listopada 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez inwestora G. Sp. z o. o. z siedzibą w G. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Morskiej Farmy Wiatrowej ([...]) o mocy 99 MW. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W dniu 20 lutego 2012 r. inwestor G. Sp. z o. o. z siedzibą w G. złożył do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Morskiej Farmy Wiatrowej ([...]) o mocy 99 MW. Wniosek został złożony w terminie 60 dni od dnia zamieszczenia na stronie BIP organu ogłoszenia nr 13 z dnia 23 grudnia 2011 r., o którym mowa w art. 27c ust. 1 ustawy. W postępowaniu rozstrzygającym udział brali dwaj inwestorzy ubiegający się o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla morskich farm wiatrowych w wyłącznej strefie ekonomicznej. Stroną postępowania administracyjnego, oprócz inwestora, był również L. S.A. z siedzibą w G. , gdyż spółka ta otrzymała koncesję Ministra Środowiska nr [...] na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w obszarze "[...]", której ważność upływa 14 grudnia 2014 r. Określony przez inwestora obszar przedsięwzięcia pokrywa się z akwenem wskazanym w powyższej koncesji. W dniu 20 marca 2012 r. organ wystąpił do właściwych organów, o których mowa w art. 23 ust. 2 ustawy, o wyrażenie opinii dla przedsięwzięcia. W toku postępowania przed Ministrem Środowiska wniosek inwestora został zaopiniowany negatywnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] ze wskazaniem, iż zachodzi możliwość naruszenia bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] negatywnie zaopiniował przedmiotowy wniosek z uwagi na negatywne skutki wpływu przedsięwzięcia na żywe zasoby oraz poważne niebezpieczeństwo dla żeglugi, w tym zagrożenie dla i ze strony jednostek rybackich prowadzących połowy. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 oraz art. 27e ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej odmówił wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wziął pod uwagę opinie sześciu ministrów, którzy w ustawowym terminie wydali opinie dla przedsięwzięcia oraz podzielił argumentację zawartą w postanowieniu Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz postanowieniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2012 r. Organ zauważył, że lokalizacja farmy wiatrowej pokrywa się z obszarem koncesyjnym określonym w koncesji z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w obszarze "[...]". W ocenie Ministra Środowiska, zachodzi możliwość naruszenia bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Ponadto Minister Środowiska wskazał, że przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obrębie perspektywicznego obszaru występowania złóż kruszywa naturalnego, co wynika z "Atlasu parametrów litograficznych osadów powierzchniowych południowego Bałtyku" wykonanego przez Państwowy Instytut Geologiczny. Podstawą wyznaczenia i charakterystyki obszarów perspektywicznych była analiza parametrów litograficznych. W południowym Bałtyku istnieją perspektywy surowcowe dla kruszywa piaskowego i piaskowo-żwirowego, piasków szklarskich, minerałów ciężkich i bursztynu. Tego typu osady stanowią cenny surowiec, którego eksploatacja w przyszłości może być ekonomicznie uzasadniona, dlatego obszar ten wymaga szczególnej ochrony. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził natomiast, że projektowana inwestycja mająca na celu posadowienie morskiej farmy wiatrowej w powiązaniu z innymi tego typu planowanymi inwestycjami wpłynie negatywnie na sektor rybacki oraz przyległy ekosystem morski. Podkreślił, że usytuowanie farm wiatrowych na akwenach, gdzie prowadzona jest działalność rybacka, spowoduje potencjalne ograniczenie dostępu do łowisk, co może skutkować niewykorzystaniem przez Polskę przyznawanych kwot połowowych. Ponadto wskazał, że na podstawie zebranych danych z Centrum Monitorowania Rybołówstwa w Gdyni za lata 2006-2011, na akwenie kwadratu rybackiego (P8) gdzie planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie, łącznie prowadziło działalność rybacką 196 statków, wyławiając w tym okresie znaczne ilości ryb, w tym m.in.: 516603 kg dorszy, 540652 kg śledzi, 414086 kg szprotów, 28129 kg storni oraz 4916 szt. łososi i troci, co stanowi istotne wielkości połowów dokonywanych przez polskich rybaków bałtyckich w odniesieniu do przyznawanych Polsce kwot połowowych. Mając na względzie usytuowanie farm wiatrowych na akwenach gdzie prowadzona jest działalność rybacka, spowoduje to potencjalne ograniczenie dostępu do łowisk. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że zgodnie z art. 27e ust. 2 ustawy, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego, gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2, jest negatywna. W niniejszym postępowaniu negatywne decyzje wydał Minister Środowiska oraz Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co stanowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego. Inwestor wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją, zarzucając: naruszenie art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 27e ust. 2 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy administracyjnej oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony i interesu społecznego, naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się, podejmując przedmiotową decyzję, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zapadła wskazana na wstępie decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zasięgnął opinii właściwych ministrów celem oceny skali i rodzaju zagrożeń dla rybołówstwa, a także bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Inwestor miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w postępowaniach przed Ministrem Środowiska oraz Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, lecz nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 27e ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego, gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2 ustawy jest negatywna. W niniejszym postępowaniu negatywne opinie dla przedsięwzięcia wydali Minister Środowiska oraz Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co stanowiło podstawę do odmowy wydania przez organ pozwolenia jeszcze przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego. Po dokonaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ uznał, że istnieją przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W jego ocenie, argumenty Ministra Środowiska oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdziły wystąpienie zagrożeń dla bezpiecznego uprawiania rybołówstwa i bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi, o których mowa w art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ustawy. Ponadto, argumenty te stanowiły przesłankę wydania decyzji na podstawie art. 27e ust. 2 ustawy w sytuacji toczącego się na wniosek strony postępowania rozstrzygającego, uregulowanego w art. 27d ustawy. Niezasadne zatem jest twierdzenie, że decyzja narusza prawo materialne. Organ dodał, że wziął pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka G. Sp. z o. o. z siedzibą w G. , zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 27e ust. 2 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy administracyjnej oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony i interesu społecznego, art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się podejmując przedmiotową decyzję, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, jak również wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ustawy, nakładający na ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej obowiązek odmowy wydania pozwolenia, jeżeli spowodowałoby ono zagrożenie dla bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego i bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Skarżący stwierdził, że ostateczna weryfikacja danego zagrożenia należy do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. W przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił wątpliwości podnoszonych przez Ministra Środowiska i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, pomimo iż opinie tych organów nie formułowały realnych zagrożeń. Skarżący podniósł, że możliwość naruszenia bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi dotyczy ewentualnej degradacji dna Bałtyku południowego, zbudowanego z osadów żwirowych i żwirowo-piaszczystych, stanowiących złoża kruszywa naturalnego. Perspektywa eksploatacji tych złóż i jej opłacalność jest niepewna. Ponadto skarżący zauważył, że zastrzeżenia Ministra Środowiska nie odnoszą się do zagadnień ochrony środowiska naturalnego i ekosystemu dna morskiego, lecz dotyczą kwestii ekonomicznych, jakie związane są z eksploatacją jego zasobów. W odniesieniu zaś do negatywnej opinii Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skarżący podniósł, że zgodnie z ww. opinią usytuowanie farmy wiatrowej w powiązaniu z innymi tego typu inwestycjami wpłynie negatywnie na sektor rybacki oraz przyległy system morski. Zagrożenie to ma charakter potencjalny i wyraża się w ewentualnym ograniczeniu dostępu do łowisk i możliwym niewykorzystaniu przez RP przyznanych jej kwot połowowych. Ponadto, nie można w sposób miarodajny ocenić znaczenia obszaru farmy jako miejsca tarła i wędrówek rozrodczych, a także pokarmowych ryb. Podobnie brak jest pełnych badań na przedmiotowym akwenie w odniesieniu do bazy pokarmowej ichtiofauny. Ograniczenia aktywności rybołówstwa poza obszarem farmy mają również charakter potencjalny. Zagrożenie jakie przyjął organ ma zatem charakter spekulacyjny i jest niemożliwe do weryfikacji. Skarżący zarzucił również, że norma zawarta w art. 27e ust. 2 ustawy ma charakter fakultatywny i pozwala na wydanie decyzji negatywnej w przypadku, gdy taki charakter ma jedna z opinii uzyskanych w toku postępowania. Co do zasady, negatywna opinia nie stanowi przeszkody dla wydania pozwolenia. Odmowa wydania pozwolenia na podstawie tego przepisu jest dopuszczalna po wszechstronnym rozważeniu korzyści i zagrożeń związanych z realizacją inwestycji. Działając w ramach uznania administracyjnego organ powinien postępować zgodnie z zasadami ogólnymi k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił, dlaczego argumenty Ministra Środowiska oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przesądziły o braku możliwości wydania pozwolenia i przeważyły nad pozytywnymi opiniami pozostałych ministrów. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2012 r. odmawiającą wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia – Morskiej Farmy Wiatrowej ([...]) o mocy 99 MW. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 27e ust. 2 oraz art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. - o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 ze zm.). Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 23 ust. 1 cytowanej ustawy, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, o którym mowa w art. 37a, pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, określonych w art. 22, wydaje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kieruje działem administracji rządowej - gospodarka morska na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494). W związku z powyższym, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy. Podkreślenia wymaga, że pozwolenie takie jest wydawane po zaopiniowaniu przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, o czym stanowi art. 23 ust. 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jego wydanie pociągnęłoby za sobą zagrożenie dla: środowiska i zasobów morskich (pkt 1), interesu gospodarki narodowej (pkt 2), obronności i bezpieczeństwa państwa (pkt 3), bezpieczeństwa żeglugi morskiej (pkt 4), bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego (pkt 5), bezpieczeństwa lotów statków powietrznych (pkt 6), podwodnego dziedzictwa archeologicznego (pkt 7) lub bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi (pkt 8). W niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał, po dokonaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że istnieją przesłanki przemawiające za odmową udzielenia pozwolenia dla wnioskowanego przedsięwzięcia, o których mowa w art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ww. ustawy. Jak wynika z akt administracyjnych, negatywne opinie dla przedsięwzięcia wydali Minister Środowiska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska (Dz.U. Nr 248, poz. 1493) kierujący działem administracji rządowej "środowisko", obejmującym m.in. sprawy ochrony i kształtowania środowiska oraz racjonalnego wykorzystywania jego zasobów, ochrony przyrody, ochrony gatunków roślin i zwierząt oraz sprawy geologii, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), a także Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 248, poz. 1486) kierujący działem administracji rządowej "rybołówstwo", obejmującym m.in. sprawy rybołówstwa morskiego, stosownie do art. 23c ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.). Opinie te zostały uwzględnione przez organ przy ocenie istnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi i uprawiania rybołówstwa morskiego w związku z przedmiotowym przedsięwzięciem. Zauważyć należy, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister Środowiska negatywnie zaopiniował wniosek z uwagi na możliwość naruszenia bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Negatywną opinię dla przedsięwzięcia wyraził także Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] ze względu na negatywne skutki wpływu przedsięwzięcia na żywe zasoby oraz poważne niebezpieczeństwo dla żeglugi. Stanowisko przedstawione przez Ministra Środowiska zawiera istotne informacje dotyczące możliwości eksploatacyjnych w południowej części Bałtyku, w obrębie której zlokalizowane jest przedsięwzięcia. Słusznie organ właściwy do wydania pozwolenia miał na uwadze konieczność zapewnienia szczególnej ochrony dla obszaru Bałtyku, określanego jako perspektywiczny obszar występowania złóż kruszywa naturalnego i na tej podstawie uznał, że wydanie pozwolenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia spowodowałoby zagrożenie dla badania, rozpoznawania oraz eksploatacji zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Również Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dostrzegł liczne zagrożenia wynikające z budowy morskich farm wiatrowych na Morzu Bałtyckim dla środowiska rybnego i prowadzonej tam działalności rybackiej. Jakkolwiek opinie wyrażone we wskazanych powyżej postanowieniach nie są wiążące dla organu orzekającego w niniejszej sprawie, niewątpliwie jednak stanowisko organów opiniujących, dysponujących wiedzą specjalistyczną w danym zakresie, mogło wpłynąć na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdzić zatem należy, że kwestionowana decyzja została wydana przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, a organ ją wydający wnikliwie zbadał zgromadzony materiał dowodowy. Zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie znajdują uzasadnienia. W odniesieniu do pozostałych zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, że stosownie do art. 27e ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, w przypadku, gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2, do wniosku jest negatywna, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż w postępowaniu rozstrzygającym brali udział dwaj wnioskodawcy ubiegający się o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla morskich farm wiatrowych w wyłącznej strefie ekonomicznej. Zgodnie z art. 27f cytowanej ustawy, postępowanie rozstrzygające jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1. Wobec spełnienia przesłanki określonej w art. 27e ust. 2, organ był uprawniony do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego. Wskazania wymaga ponadto, że okoliczność, iż co najmniej jedna z opinii miała charakter negatywny, nie stanowiła przesłanki wydania decyzji odmownej, lecz skutkowała wyłącznie wydaniem takiej decyzji przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego. Przyczynę odmowy wydania pozwolenia w niniejszej sprawie stanowiło spełnienie przesłanek określonych w art. 23 ust. 3 pkt 5 i 8 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Zarzuty skargi w tym zakresie są również niezasadne. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.