IV SA/Wa 1102/18

Dnia 30 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 roku nr [...] w sprawie ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 roku, nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 roku nr [...]. W piśmie z dnia 12 marca 2018r. Wójt Gminy [...] wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 19.000 zł za zwłokę w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W piśmie z dnia 15 czerwca 2018r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z uwagi na grożącą skarżącemu niepowetowaną szkodę. Skarżący wskazując na wymiar kary, okoliczność złożenia skargi na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018r., obowiązek realizowania zadań publicznych uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi wnioskodawcy wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302) – dalej p.p.s.a., zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 p.p.s.a. i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tej normy prawnej sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Jak przyjęto w judykaturze, wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006r., sygn. akt I OZ 1381/06, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w zasadzie nie został uzasadniony, podczas gdy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólne stwierdzenie, że istnieje podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej, okoliczność zaskarżenia postanowienia z dnia [...] lutego 2018r., realizowanie przez skarżącego zadań publicznych i stwierdzenie, że istnieje podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie przemawia za udzieleniem skarżącemu ochrony tymczasowej. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i powołanie się na trudną sytuację wnioskdoawcy a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007 r., I OZ 707/07 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario i art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.