IV SA/Wa 1103/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.),, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada .2005 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzje organu I instancji. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. H. kwotę 800zł( osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] wydaną w dniu [...].02.2005r. Burmistrz Miasta M. ustalił na rzecz R. C. i D. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowo-magazynowego znajdującego się na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w M. w obrębie [...] składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...], [...], [...], [...] i [...] W decyzji określono: 1) rodzaj inwestycji 2) warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy tj. a) warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego b) zasady kształtowania ogrodzeń zgodnie z zasadami przyjętymi przez Radę Miasta M. na XX sesji w dniu 23.11.2004r. c) zasady i warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej d) zasady i warunki w zakresie infrastruktury technicznej e) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich 3) inne warunki wynikające z przepisów szczególnych 4) linie rozgraniczające teren inwestycji 5) okres ważności decyzji W uzasadnieniu tej decyzji organ I-ej instancji podkreślił, że nieruchomość, której decyzja dotyczy położona jest na obszarze, dla którego z dniem 31.12.2002r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stracił moc. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dokonano analizy zgodnej z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dz.U. Nr/64 poz. 1588) W ocenie organu I-ej instancji wydana decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Organ nadmienił jednocześnie, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wpłynęły pisma M. H., który nie wyrażał zgody na jakiekolwiek inwestycje oraz usankcjonowanie nielegalnego zagospodarowania posesji pod numerami [...] i [...] w M.. Domagał się również uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu treści jego pism, protokołu pomiarów hałasu oraz innych dokumentów dotyczących działania firmy R. i D. C.. Wskazano również, że w kwestii dotyczącej uciążliwości hałasu sprawę przekazano Starostwu, a następnie Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. W ocenie Burmistrza przedmiotowa decyzja nie wymagała uzgodnienia stosownie do art. 53 ust. 4 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albowiem: 1) inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w katastrze nieruchomości symbolem "B" a więc zgodnie z art. 92 ust. 2 Ustawy z dnia 21.08.2004r. o gospodarce nieruchomościami nie uznaje się jej za nieruchomość wykorzystywaną na cele rolne i leśne, 2) teren nie był przeznaczony na cele służące realizacji celu publicznego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. H. podnosząc, że realizacja planowanej inwestycji wpłynie na obniżenie wartości jego działki jak również pogorszy warunki zamieszkiwania. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II-ej instancji stwierdził, że ustalenia dokonane przez organ I-ej instancji były prawidłowe. Planowana inwestycja spełniała bowiem warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami szczególnymi oraz uzyskało niezbędne uzgodnienia. W kwestii zarzutów skarżącego organ II-ej instancji wskazał, że realizacja inwestycji w zakresie zachowania wymaganych prawem odległości od granicy działek sąsiednich będzie rozważana na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy wytycza bowiem jedynie zasadniczy kształt przyszłej inwestycji, z tych też względów na tym etapie postępowania nie mogą być rozważane takie kwestie jak hałas, czy zakłócanie spokoju. Decyzję organu II-ej instancji zaskarżył T. H.. Decyzji tej zarzucił obrazę art. 7, 8, 9, 11, 77§1, 106, 104§2 i 107§3 kpa, art. 48 prawa budowlanego, art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 54 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64, 53 ust.5, 52 ust. 2 lit. e w związku z art. 64 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §4 ust. 1, §6, §7, §9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) i art. 2§1 Ustawy o ochronie gruntów rolnych z dn. 03.02.1995r. (Dz.U. Nr 16 poz. 78 z późn. zm.). Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I-ej instancji, a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w jego ocenie zarzut pełnomocnika skarżącego o niedopuszczalności wydania decyzji o rozbudowie obiektu w stosunku do którego może zachodzić podejrzenie o samowolnym jego zrealizowaniu nie jest zasadny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, gdyż kwestia ta może być przedmiotem ustaleń jedynie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Także powoływanie się na naruszenie art. 2§1 Ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest chybione albowiem za grunty o takim charakterze uznaje się grunty określone w ewidencji jako użytki rolne. Tymczasem z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że grunt objęty zaskarżoną decyzją zakwalifikowany jest w katastrze nieruchomości pod symbolem "B" tj. budownictwo. Co do zarzutu naruszenia wymogu doręczenia postanowień organów współdziałających uznano, że nie miało to wpływu na wynik sprawy, albowiem skarżący nie zgłaszał konkretnych naruszeń prawa materialnego przez te organy. Z kolei zamieszczenie w treści decyzji organu I-ej instancji informacji o możliwości zabudowy działki jednym budynkiem mieszkalnym nie stanowi istoty rozstrzygnięcia albowiem decyzja dotyczy rozbudowy budynku usługowo-magazynowego. Tym samym zarzut skarżącego o nie ustaleniu linii zabudowy dla budynku mieszkalnego jest całkowicie bezzasadny skoro zaskarżoną decyzją objęto warunki dla rozbudowy istniejącego budynku usługowo-magazynowego. Ponadto organ II-ej instancji wskazał, że inwestycja nie jest inwestycją zaliczaną do mogących znacząco oddziaływać na środowisko wobec czego nie było konieczności badania jej wpływu na to środowisko. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest zasadna jedynie częściowo. Z uzasadnienia decyzji wynika, że była ona przedmiotem uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody i Zarządem Powiatu. Świadczą o tym dwa postanowienia z dnia [...].02.2005r. i z dnia [...].02.2005r. oznaczone numerami [...], oraz [...]. Taka procedura wymagała jednak zawiadomienia skarżącego o wystąpieniu do tychże organów celem zajęcia przez nie stanowiska. Takie zawiadomienie nigdy jednak skarżącemu nie zostało doręczone, co jednoznacznie świadczy o naruszeniu przepisów wymienionych w punkcie trzecim uzasadnienia skargi w tym zwłaszcza art. 106§1,2 i 5 kpa. Obowiązek doręczenia o którym mowa był niewątpliwy jako że skarżący był stroną toczącego się postępowania, czego nikt nie kwestionował. Trzeba w tym miejscu podkreślić, iż błędny jest pogląd organu II-ej instancji jakoby naruszenie wymogu doręczenia postanowień organów współdziałających (Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody i Zarządu Powiatu) nie miało wpływu na wynik sprawy albowiem skarżący nie zgłaszał konkretnych naruszeń prawa przez te organy. Ustawodawca nie uzależnia bowiem obowiązku doręczenia postanowienia stronie od tego czy strona ta cokolwiek kwestionuje czy też nie. Obowiązek ten ma charakter autonomiczny i nie może być modyfikowany bądź uchylany jakimikolwiek zdarzeniami faktycznymi. Nie jest trafna teza skarżącego, która sprowadza się do tego że nie można wydawać decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku jeśli budynek ten jest samowolą budowlaną. Twierdzenie organu, że kwestia ta może być przedmiotem ustaleń w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jest słuszna jako że dopiero w tym postępowaniu następuje swoista konkretyzacja praw i obowiązków poprzedzających fazę realizacji inwestycji. Podobnie sytuacja wygląda gdy chodzi o zarzuty opisane w pkt 4 i 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem twierdzić, że decyzja organu jest sprzeczna ponieważ dopuszcza także możliwość sytuowania jednego budynku mieszkalnego. Zapis dotyczący owej dopuszczalności nie wiąże się przecież bezpośrednio z rodzajem inwestycji, której dotyczy decyzja i nie stanowi istoty rozstrzygnięcia. Został on zawarty w punkcie drugim decyzji, który odnosi się do warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy ale wokół budynku usługowo-magazynowego. Oznacza to, że zaskarżona decyzja nie dotyczy budynku mieszkalnego w tym sensie aby także dla niego ustalano warunki zabudowy, a zatem nie narusza ona §4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 z 2003r. poz. 1588), który nakłada obowiązek wyznaczenia linii nowej zabudowy. W tym miejscu Sąd z urzędu podnosi jednak fakt naruszenia innego przepisu powołanego wyżej Rozporządzenia z dnia 26.08.2003r., a mianowicie jego §3 ust. 1 i 2. Za takim naruszeniem przemawia treść Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także załączonej do niej mapy, które to dokumenty znajdują się w aktach postępowania administracyjnego. Wspomniana analiza jest zbyt ogólna a zapisy w niej poczynione oraz treść mapy jednoznacznie wskazują m.in. na brak zachowania odległości określonej w pkt 2§3 Rozporządzenia. Poza tym twierdzenie o nieuciążliwości usługi wydaje się być w realiach przedmiotowej sprawy co najmniej wątpliwe, zwłaszcza że chodzi przecież nie o jej obecne oddziaływanie na otoczenie, ale o takie które będzie miało miejsce w przyszłości kiedy obiekt w sposób znaczny zostanie rozbudowany a co za tym idzie w sposób istotny zwiększy się prowadzona w nim produkcja. To jaka powinna być treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji przewiduje art. 54 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717). Przepis ten (w przeciwieństwie do art. 42 poprzednio obowiązującej ustawy) nie przewiduje okresu ważności takiej decyzji, co oznacza iż nie można zgodzić się z poglądem skarżącego jaki wyraził on w punkcie 7 uzasadnienia skargi. Nie jest także trafny zarzut skarżącego, do którego odnosi się punkt drugi uzasadnienia skargi jako że grunt objęty zaskarżoną decyzją istotnie zakwalifikowany jest w katastrze nieruchomości pod symbolem "B" (budownictwo). Reasumując należy stwierdzić, że omówione wyżej naruszenia przepisów art. 106§1, 2 i 5 kpa, oraz §3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkowały koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I-ej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest przepis art. 145§1 pkt 1 lit.a oraz lit.c ppsa. i)