IV SA/Wa 1106/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2008 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłat za brak sieci - oddala skargę - Pismem z dnia 25 stycznia 2008 roku [...] Spółka z o. o. wystąpiła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), to jest określenia wysokości tej opłaty za rok 2006 lub stwierdzenie, iż na Spółce nie ciążył obowiązek jej uiszczenia za ten rok i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wniosku Spółka stwierdziła, że w roku 2006 była podmiotem "wprowadzającym pojazdy" w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy o recyklingu. Spółka podjęła więc i prowadziła przez cały 2006 roku działania zmierzające do zapewnienia funkcjonowania sieci zbierania pojazdów. Stworzona przez Spółkę na dzień 31 grudnia 2006 roku sieć składała się z 33 punktów zbierania pojazdów oraz 135 stacji demontażu, co daje około 99 % pokrycia terytorium Polski. Sieć stworzona przez Spółkę pokrywała obszar Polski obejmujący nawet te obszary, gdzie z uwagi na niskie zaludnienie prawdopodobieństwo zamieszkiwania właściciela pojazdu wycofanego z eksploatacji było bardzo niskie. Adresy wszystkich punktów zbierania i stacji demontażu zapewnionych przez Spółkę były umieszczone na jej stronie internetowej. Na stronie tej był również umieszczony numer telefoniczny, na który mogli dzwonić klienci [...] w razie, gdyby nie mogli zlokalizować punktu zbiórki punktu zbiórki i stacji demontażu w swoim najbliższym otoczeniu. Niezależnie od stworzenia i utrzymywania opisanej sieci pojazdów Spółka zapewniała bezkosztowy dla właściciela pojazdu odbiór pojazdów marki [...] i [...] bezpośrednio od klienta w przypadku odległości do najbliższej stacji demontażu lub zbierania pojazdów przekraczającej 50 km. Wprowadzający pojazd, który - wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi - nie zapewni sieci jest zobowiązany, na mocy art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu, Do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. W razie stwierdzenia, że wprowadzający nie uiścił opłaty za brak sieci lub też uiścił ją w kwocie niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania za tytułu opłaty za brak sieci. Zdaniem Spółki przytoczone przez nią okoliczności, świadczą o tym, że w 2006 roku zapewniła ona sieć zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 mimo, iż na terenie Polski były obszary, na których faktyczna odległość od miejsca zamieszkania lub siedziby właściciela pojazdu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu liczona w linii prostej była większa niż 50 km. W konsekwencji, zdaniem Spółki, nie ciąży na niej obowiązek zapłaty opłaty recyklingowej, a postępowanie w tym przedmiocie powinno być umorzone. Zdaniem Spółki jest ona uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie opłaty recyklingowej. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. W przypadku postępowania w sprawie określenia opłaty za brak sieci przepisy ustawy o recyklingu nie regulują wprost w czyjej kompetencji leży wszczęcie postępowania w sprawie opłaty za brak sieci. Przepisy (art. 17 ust. 1 ww. ustawy) mówią jedynie, iż GIOŚ jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty, jeżeli stwierdzi, iż została ona uiszczona w kwocie niższej od należnej lub nie została uiszczona w ogóle, pomimo ciążącego na wprowadzającym pojazd obowiązku. Przedmiot tego postępowania dotyczy z jednej strony potencjalnego obowiązku Spółki polegającego na wniesieniu opłaty recyklingowej, a z drugiej, skorelowanego z nim uprawnienia tejże Spółki do przesądzenia jej sytuacji prawnej i skorzystanie przez nią z gwarancji zwolnienia z płacenia odsetek, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy o recyklingu nie regulują, w jaki sposób - czy z urzędu czy na skutek złożenia wniosku przez wprowadzającego pojazd - GIOŚ ma powziąć informację o ewentualnych uchybieniach i konieczności wydania decyzji. Oznacza to, zdaniem Spółki, iż - zgodnie z art. 61 § 3 kpa - postępowanie w sprawie opłaty za brak sieci należnej (lub nienależnej) od Spółki za rok 2006 zostało wszczęte z chwilą doręczenia do GIOŚ niniejszego wniosku i powinno zostać zakończone decyzją umarzającą postępowanie. Postępowanie wszczęte złożonym przez Spółkę wnioskiem powinno więc zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa, co potwierdziłoby brak obowiązku Spółki w zakresie uiszczenia opłaty recyklingowej za rzekomy brak sieci w 2006 roku. Pozostawienie tej kwestii nie rozwiązanej wpłynie na znaczne utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, która nie będzie w stanie ostatecznie ustalić treści swoich zobowiązań związanych z opłatą recyklingową (należną lub nie) za rok 2006 wliczając w to ewentualny obowiązek Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 uiszczenia odsetek za zwlokę. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 roku, Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci z 2006 roku dla [...] Sp. z o.o. w W. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że w przypadku zobowiązań z tytułu opłaty za brak sieci, analogicznie jak w przypadku zobowiązań podatkowych, obowiązek zapłaty powstaje z mocy prawa w razie zaistnienia określonych ustawą warunków i w terminie w niej określonym, występuje także instytucja składania deklaracji (w przypadku opłaty za brak sieci jest to roczne sprawozdanie o wysokości należnej opłaty za brak sieci). Tak jak w podatkach ma tutaj zastosowanie samowymiar. To wprowadzający pojazd sam sobie ustala w rocznym sprawozdaniu o wysokości należnej opłaty za brak sieci wysokość swojego zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Wprowadzający pojazd nie może natomiast skutecznie spowodować wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci, ponieważ ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji takiego postępowania w ogóle nie przewiduje. Dopiero w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie uiścił opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje na podstawie art. 17 ww. ustawy decyzję, w której określa wysokość zobowiązania. Decyzję taką GIOŚ może wydać w terminie pięciu lat od powstania w tym zakresie zobowiązania, a więc do czasu przedawnienia zobowiązania z tego tytułu. Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60, z późno zm.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. W związku z tym postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, może zostać wszczęte jedynie z urzędu. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła [...] Spółka z o.o. Zdaniem Spółki stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jedynie pozornie przychyla się do żądania zawartego we wniosku Spółki. Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 W ocenie Spółki skoro organ administracji umorzył postępowanie, to tym samym stwierdził, że zostało ono skutecznie wszczęte. Umorzenie postępowania mogłoby świadczyć, że organa administracji stwierdził, że Spółka wypełniła w 2006 roku wszystkie nałożone na nią przepisami ustawy o recyklingu obowiązki. Oceniając jednak motywy decyzji, zdaniem Spółki, stwierdzić należy, iż jest ono niespójne z rozstrzygnięciem. Rozstrzygnięcie decyzji wskazuje, że Spółka skutecznie wszczęła postępowanie, a GIOŚ uznał, iż wypełniła wszystkie obowiązki ciążące na niej z mocy ustawy o recyklingu. Aby umorzyć postępowanie musi być ono wszczęte. Nie można umorzyć postępowania, które się nie toczy. Tymczasem z uzasadnienia decyzji wynika, że postępowanie w ogóle nie zostało wszczęte, gdyż Spółka nie miała uprawnień do jego skutecznego wszczęcia. Uzasadnienie nie jest wiec spójne z jej rozstrzygnięciem. Analiza treści uzasadnienia decyzji wskazuje, iż w rzeczywistości była to odmowa wszczęcia postępowania. Tymczasem kpa nie przewiduje jednak takiej sytuacji, jaka jest odmowa wszczęcia postępowania. Zdaniem odwołującej się Spółki była ona uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek. W przypadku postępowania w sprawie określenia opłaty za brak sieci, przepisy ustawy o recyklingu nie regulują w ogóle, w czyjej kompetencji leży wszczęcie postępowania w sprawie opłaty recyklingowej. Przepisy mówią jedynie o tym, że GIOŚ jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty, jeżeli stwierdzi, iż opłata została uiszczona w kwocie niższej od należnej lub nie została uiszczona pomimo ciążącego na wprowadzającym pojazd obowiązku. Utożsamianie tego zapisu z regulacją przyznającą wyłączną kompetencję do wszczynania postępowań organowi administracji jest, zdaniem Spółki, nadinterpretacją, a wręcz nadużyciem. Przedmiot tego postępowania dotyczy z jednej strony potencjalnego obowiązku Spółki polegającego na wniesieniu opłaty recyklingowej, a z drugiej, skorelowanego z nim uprawnienia tejże Spółki do przesądzenia jej sytuacji prawnej i skorzystanie przez nią z gwarancji zwolnienia z płacenia odsetek, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy o recyklingu nie regulują, w jaki sposób - czy z urzędu czy na skutek złożenia wniosku przez wprowadzającego pojazd - GIOŚ ma powziąć informację o ewentualnych uchybieniach i konieczności wydania decyzji. Oznacza Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 to, iż - zgodnie z art. 61 § 3 kpa - postępowanie w sprawie opłaty za brak sieci należnej (lub nienależnej) może zostać skutecznie wszczęte także przez wprowadzającego pojazd. Powyższe argumenty, zdaniem Spółki, wskazują na niezasadność rozstrzygnięcia GIOŚ i przemawiają za koniecznością zmiany decyzji w sposób zgodny z treścią żądania Spółki zawartego we wniosku, a w szczególności za umorzeniem wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 17 ustawy o recyklingu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2008 roku. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 roku. nadto stwierdził, że wszczęcie postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest uzależnione od woli urzędnika, czy też uznania organu, gdyż ma miejsce (z mocy prawa) w dniu złożenia żądania. Wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa przez wydanie decyzji, chyba że przepis Kodeksu stanowi inaczej. Skoro więc w sprawach o określenie wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci nie wydaje się decyzji merytorycznej na wniosek strony, postępowanie zainicjowane przez [...] Sp. z o. o. należało umorzyć. Gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych, należy zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przyjąć, że wszczęcie postępowania następuje z urzędu. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z "mocy prawa" wszczęcie postępowania następuje z urzędu w trybie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Natomiast wszczęcia postępowania przez stronę w tej konstrukcji nie ma, ponieważ procedurą powstawania zobowiązań skonkretyzowanych jest samowymiar. Biorąc pod uwagę, że w rozpatrywanej sprawie został złożony wniosek strony, która nie może skutecznie wszcząć takiego postępowania, sprawę należało Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 zakończyć poprzez wydanie decyzji umarzającej przedmiotowe postępowanie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka z o.o. [...] podnosząc następujące zarzuty: 1. zarzut naruszenia art. 61 § 1 i § 3 kpa poprzez uznanie, iż Spółka nie mogła skutecznie wszcząć postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2. zarzut naruszenia art. 8 kpa poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawno decyzji pomimo, iż jej rozstrzygnięcia było sprzeczne z uzasadnieniem, 3. zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostały argumenty zawarte w we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy, argumentów przedstawionych przez organ administracji oraz zarzutów skarżącej Spółki rozstrzygnięć nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działał w przedmiotowej sprawie w ramach uprawnień kontrolnych, wynikających z treści art. 2 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 roku, Nr 44, poz. 287 - tekst jednolity ze zmianami). Przepis ten stanowi, iż do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy m. in. kontrola przestrzegania przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W ramach tych uprawnień Główny Inspektor Ochrony Środowiska może wszcząć z urzędu postępowanie, którego celem jest skontrolowanie, czy zobowiązanie skonkretyzowane, ustalane w drodze samowymiaru przez podmiot wprowadzający pojazd, zostało prawidłowo obliczone. Dopiero w razie ustalenia w ramach wszczętego z urzędu postępowania kontrolnego, iż wprowadzający pojazd nie dokonał opłaty za brak sieci za dany rok albo dokonał jej w wysokości niższej od należnej Główny Inspektor Ochrony Środowiska w oparciu o art. 17 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 opłaty za brak sieci. To uprawnienie kontrolne organ może zrealizować poprzez wydanie decyzji w terminie pięciu lat od powstania w tym zakresie zobowiązania, to jest do czasu przedawnienia zobowiązania z tego tytułu. Wynika to z odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się bowiem odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż uprawnienia organu podatkowego przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. To organ administracji wszczyna i prowadzi w tym zakresie postępowanie kontrolne, a więc takie, które ze swej natury nie może zostać zainicjowane w myśl art. 61 § 1 kpa wnioskiem zobowiązanego, czyli na żądanie strony. Brak jest w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 61 § 1 i § 3 kpa. Nie można też zgodzić się z poglądem, iż doszło do naruszenia art. 8 kpa poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję. Decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2008 roku była prawidłowa utrzymanie jej w mocy było rozstrzygnięciem prawidłowym. Ze wskazanych przyczyn bezprzedmiotowe staje się rozważanie argumentów skarżącej Spółki przemawiających w jej ocenie za uznaniem, iż w roku podatkowym 2006 nie ciążył na niej obowiązek uiszczenia opłaty za brak sieci. Nieodniesienie się przez Głównego Inspektora do tej argumentacji strony skarżącej nie stanowi uchybienia. W postępowaniu sądowym, którego przedmiotem była wyłącznie kwestia proceduralna - dopuszczalności wszczęcia przedmiotowego postępowania na wniosek strony - rozważania te zostaną pominięte. Twierdzenie, że skoro Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie, to tym samym przyznał, że mogło ono być wszczęte na wniosek skarżącej Spółki jest, zdaniem Sądu, nieuzasadnione. Procedura postępowania określona w kodeksie postępowania administracyjnego jest procedurą odformalizowaną. Przepisy kpa nie przewidują w postępowaniu zwykłym instytucji odmowy wszczęcia postępowania. Taką instytucję przewiduje ustawa z dnia 19 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Z art. 165a § 1 tej ustawy wynika, że gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W kpa brak jest odpowiednika takiego przepisu. Zgodnie z treścią Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 art. 61 § 3 kpa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jeśli po dokonaniu analizy żądania organ administracji ustali, iż wniósł je podmiot, który postępowania tego nie mógł zainicjować, wówczas pozostaje mu jedynie skorzystać z instytucji umorzenia bezpodstawnie wszczętego postępowania. Wydając decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż jego wszczęcie nastąpiło to na wniosek podmiotu, który nie mógł go skutecznie wszcząć. Skarżąca Spółka, zdaniem Sądu, domaga się w istocie wydania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska orzeczenia wstępnego, w którym organ ten wypowiedziałby się czy interpretacja przepisów prawa dokonywana przez Spółkę w związku z samowymiarem opłaty za brak sieci jest prawidłowa. Celem uzyskania takiej informacji, przez Spółkę, od organu administracji jest uniknięcie ewentualnej konieczności zapłaty odsetek, gdyby Główny Inspektor Ochrony Środowiska po kilku latach wszczął postępowanie i uznał, że obliczenie wysokości opłaty dokonane przez Spółkę są nieprawidłowe. Wskazać w tym miejscu należy na treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., nr 155, poz. 1095 ze zm.). Przepis ten pozwala przedsiębiorcy na złożenie do właściwego organu wniosku o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, w jego indywidualnej sprawie. Jest to zatem uprawnienie zbliżone do wynikającego z art. 14 a do 14 p Ustawy Ordynacja podatkowa uprawnienia do żądania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy nadto podkreślić, iż z ust. 2 art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej wynika gwarancja dla przedsiębiorcy, że nie będzie obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji. Za trafny uznać należy zarzut skargi wskazujący na brak spójności pomiędzy sentencją, a uzasadnieniem decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2008 roku. Zważywszy na fakt, iż organ administracji wszczął postępowanie na wniosek strony i w jego trakcie uznał, że postępowanie to jako kontrolne, inicjowane może być jedynie z urzędu zasadne było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Błędnie jednakże w sentencji decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 roku organ administracji orzekł, iż umarza postępowanie w sprawie określenia Sygn. akt IV SA/Wa 1106/08 wysokości zobowiązania. Zapis taki wskazywałby bowiem, iż postępowanie w zakresie tego zobowiązania stało się w ogóle bezprzedmiotowe. Intencja Głównego Inspektora była natomiast zupełnie inna, jak to jednoznacznie wynika z uzasadnienia tej decyzji. Do tak sformułowanego uzasadnienia decyzji sentencja winna zatem brzmieć - "umarzam postępowanie z wniosku [...] Sp. z o. o. w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 roku." Mając jednakże na uwadze, iż z uzasadnienia tej decyzji jednoznacznie wynika jakiej treści rozstrzygnięcie w tej sprawie wydano uznać należy, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.