IV SA/Wa 1107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2012 r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez M. F. (dalej także, jako: skarżący) - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r. o wymeldowaniu M. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 29 listopada 2011 r., na wniosek Z. S. (współwłaścicielki nieruchomości) zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania M. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Prezydent W. decyzją z [...] lutego 2012 r. orzekł o wymeldowaniu ww. osoby z miejsca stałego pobytu, uznając, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Od decyzji organu I instancji M. F. wniósł odwołanie do Wojewody [...]. Organ odwoławczy podzielił jednak stanowisko Prezydenta W. i - zaskarżoną obecnie do Sądu - decyzją z [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Z. S. we wniosku o wymeldowanie M. F. poinformowała, że osoba ta od 2008 r. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. M. F. wyprowadził się, zabrał część swoich rzeczy, jednakże nie oddał wnioskodawczyni kluczy do tego lokalu. Z. S. nie potrafiła wskazać aktualnego miejsca zamieszkania M.F., przy czym wskazała, że widuje go codziennie w Ośrodku Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. Z. S.- współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] potwierdził, że skarżący nie mieszka w miejscu zameldowania od około 2008 r. wyprowadził się dobrowolnie i zabrał swoje rzeczy. M. F. z kolei początkowo utrzymywał, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. mieszka stale od 3 lat, jednakże właścicielka lokalu nie wyraża zgody na jego zamieszkiwanie. Wyjaśnił, że kiedy przychodził do miejsca zameldowania, zamykano mu drzwi wejściowe (posiada on jedynie jeden klucz do drzwi wejściowych). Z tego powodu nocuje w innych miejscach, przy czym nie zgłaszał na policji utrudnionego dostępu do spornego lokalu, ani też nie złożył pozwu do sądu powszechnego o przywrócenie naruszonego posiadania. Złożył natomiast wniosek do Urzędu Miasta o przyznanie lokalu socjalnego. M. F. stwierdził także, że swoje rzeczy przetrzymuje w szopie, która znajduje się na posesji przy ul. [...] w W. Oględziny lokalu nr [...] przy ul. [...] wykazały, że Z. S. w tym lokalu mieszka sama. Wnioskodawczyni poinformowała, że M. F. wyprowadził się dobrowolnie w 2009 r. Do przedmiotowego lokalu przychodził sporadycznie, kiedy prosiła go o to wnioskodawczyni. W miejscu zameldowania znajdują się tylko dwa garnitury skarżącego, natomiast inne jego rzeczy znajdują się w komórce obok budynku. Obecny podczas oględzin M. F. podał, że obecnie nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w W. ze względów zdrowotnych, a jedynie przychodzi do tego lokalu. Poinformował nadto, że w okresie letnim przebywa na działce, nocuje też u znajomego ze szpitala. Mając powyższe ustalenia faktyczne na uwadze, Wojewoda [...] uznał, że spełnione zostały przesłanki do wymeldowania M. F. z miejsca pobytu stałego w myśl art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W ocenie organu M. F. nie zamieszkuje obecnie w spornym lokalu przy [...]. Skarżący nie podjął żadnych kroków prawnych w celu ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu, stąd należy przyjąć, zdaniem organu, że wyprowadzka M. F. była jego dobrowolną i świadomą decyzją. W skardze do Sądu M. F. zakwestionował legalność zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2012 r., podnosząc, że nieuwzględniono wszystkich wyjaśnień skarżącego składanych wtoku postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. skarżący podtrzymał skargę. Dodatkowo podniósł, że w spornym lokalu nie mieszka od dwóch lat, tj. od około 2010 r. Nie pamięta, w którym miesiącu 2010 r. zaprzestał zamieszkiwania w lokalu. Od tego czasu skarżący zamieszkiwał u rodziny w S., K., L. i na działce w W. Obecnie zamieszkuje w Ogródku Działkowym położonym w dzielnicy [...] lub [...] w W. Wyjaśnił, że nie podejmował w stosunku do właścicieli żadnych kroków prawnych, nie wszczynał żadnych postępowań mających na celu powrót do spornego lokalu. Skarżący liczył na polubowne załatwienie sprawy z właścicielami mieszkania. Uczestniczka postępowania Z. S. wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje dotychczasowe oświadczenia złożone w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kwestię wymeldowania uregulowano w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałem w świetle art. 6 ust. 1 tej ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Decyzja o wymeldowaniu osoby jest uzasadniona w przypadku, gdy osoba ta opuściła (w sposób trwały i dobrowolny) miejsce stałego pobytu. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Fakt opuszczenia lokalu stanowi jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, Lex Nr 194344). Skoro opuszczenie lokalu powinno mieć charakter trwały i dobrowolny, to wymeldowanie nie będzie uzasadnione, gdy zostanie stwierdzone, że co prawda dana osoba opuściła lokal dobrowolnie, lecz jedynie tymczasowo i nadal wyraża wolę powrotu i stałego w nim zamieszkiwania. Na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Organy administracji publicznej mogą jedynie - przy ocenie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu - rozważać charakter i czas podjęcia środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu (domu) i powrotu do niego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 922/10, Lex Nr 1081952). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione obydwie przesłanki pozwalające na wymeldowanie M. F. z miejsca pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., tj. skarżący opuścił miejsce pobytu stałego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Okolicznością bezsporną jest trwałe niezamieszkiwanie skarżącego w przedmiotowym lokalu, od co najmniej 2010 r. Skarżący sam przyznał w toku postępowania administracyjnego, tj. w czasie oględzin spornego lokalu w dniu 25 stycznia 2012 r. i ostatecznie na rozprawie w dniu 10 października 2012 r., że w spornym lokalu nie mieszka od dwóch lat, tj. od około 2010 r. Stwierdzić należy, że dobrowolność i trwałość opuszczenia przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie wynikają tylko z jego oświadczenia, lecz również wskazują na nie okoliczności faktyczne sprawy, takie jak chociażby wyjaśnienia współwłaścicieli spornej nieruchomości Z. S. i Z. S. W aktach administracyjnych brak jest także dowodów wskazujących, aby skarżący podejmował jakiekolwiek próby powrotu do przedmiotowego lokalu czy to poprzez czynności faktyczne czy poprzez wykorzystanie odpowiednich środków prawnych. Ustaleniom tym nie przeczy sam skarżący. Prawidłowo, zatem organy administracji przyjęły, że M. F. pogodził się z zaistniałą sytuacją trwałego opuszczenia lokalu i, że wyprowadzka M. F. była jego dobrowolną i świadomą decyzją. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż M. F. w sposób dobrowolny i trwały opuścił miejsce pobytu stałego, więc rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. z 2012r poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.