IV SA/Wa 1116/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt postanawia zwolnić A. A. od kosztów sądowych. A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt. Po doręczeniu skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł, A. A. w terminie do dokonania opłaty zwróciła się do Sądu z prośbą o przyznanie prawa pomocy. W złożonym w dniu 7 sierpnia 2009 r. wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca podała, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, iż obecnie jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu matki emerytki, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, w związku z czym nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni podała, iż jej matka posiada mieszkanie o pow. 48 m², oraz nieruchomość leśną o pow. 0,47 ha. Jedyny dochód stanowi emerytura matki w wysokości 1401,57 zł (netto). Wnioskodawczyni dołączyła kserokopię decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. o uznaniu jej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Przepis art. 243 § 1 cyt. wyżej ustawi stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazała, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawczyni oraz jej matka utrzymują się jedynie z emerytury w wysokości 1401,57 zł, poza mieszkaniem o pow. 48 m² i nieruchomością leśną o pow. 0,47 ha nie posiadają żadnego majątku, oszczędności pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych, należało uznać, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że przedstawione przez wnioskodawczynię informacje pozwalają uznać, że poniesienie przez nią kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu w wysokości 200 zł, mogłoby narazić skarżącą i jej matkę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.