IV SA/Wa 1116/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi T. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu 11 kwietnia 2012 r. T.M.wystąpił do Wojewody [...]z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazując, że na terytorium Polski przebywa od miesiąca czerwca 2006 r. Wojewoda [...]pismami z dnia 4 czerwca 2012 r. oraz z dnia 25 lipca 2012r. wezwał cudzoziemca o uzupełnienie akt sprawy o dokumenty potwierdzające jego nieprzerwany pobyt na terytorium Polski od dnia 20 grudnia 2007 r. Do dnia wydania przez organ I instancji decyzji w sprawie T.M.nie uzupełnił zgromadzonego materiału dowodowego o w/w dokumenty. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] Wojewoda [...]na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, odmówił udzielenia zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Wojewoda [...]stwierdził, że T.M.we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia powołał się na fakt pobytu w naszym kraju od 2006 r. na potwierdzenie powyższego nie przedstawiając żadnych dokumentów, a w trakcie przeprowadzonego w dniu 23 lipca 2012 r. przesłuchania zainteresowany wyjaśnił, iź przebywa w naszym kraju od miesiąca czerwca 2007 r. Ponadto organ I instancji uznał, iż cudzoziemiec podał rozbieżności dotyczące miejsca zamieszkania, bowiem w w/w wniosku wskazał, że po przyjeździe do naszego kraju pracował w B., podczas gdy w trakcie przeprowadzonego przesłuchania zeznał do protokołu, że po przyjeździe do Polski pracował w W., gdzie przebywał do 2008 r. Wojewoda [...]podniósł również, iż w trakcie w/w przesłuchania cudzoziemiec zeznał do protokołu, iż przebywając w naszym kraju nie poznał żadnego obywatela polskiego, nie potrafi wskazać nikogo, kto mógłby potwierdzić fakt jego pobytu w naszym kraju co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., a przesłuchany w charakterze świadka w dniu 23 lipca 2012 r. polski obywatel - M.H. zeznał, że cudzoziemca poznał w 2008 r. i nie jest w stanie stwierdzić, kiedy zainteresowany przyjechał do Polski. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż złożone w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez K.N. oświadczenie nie może być uznane za wiarygodne, bowiem zeznania świadka potwierdziły pobyt zainteresowanego w W., a zgodnie z zeznaniami T.M., wszyscy obywatele [...] W. mogący potwierdzić jego pobyt zostali wydaleni z naszego kraju. W ocenie Wojewody [...]w/w oświadczenie nie może zostać uznane za wiarygodne tym bardziej, że pani K.N. oświadczyła że od lata 2007 r. do końca roku 2007 widywała cudzoziemca w W., podczas gdy we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia zainteresowany zaznaczył, że w tym czasie przebywał w B. Organ I instancji wskazał również, iż z uzyskanych z Placówki Straży Granicznej w R. informacji wynika, iż w trakcie przeprowadzonego w dniu 24 kwietnia 2012 r. wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w deklarowanym miejscu pobytu strony ustalono, że sąsiedzi cudzoziemca nie rozpoznali go na okazanej im fotografii. W związku z powyższym, organ I instancji odmawiając udzielenia zainteresowanemu przedmiotowego zezwolenia uznał, że cudzoziemiec nie udokumentował, iż przebywa w Polsce nieprzerwanie od dnia 20 grudnia 2007 r. oraz że złożył wniosek zawierający fałszywe informacje. Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec odwołał się, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji przedmiotowego zezwolenia lub skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] W. - T.M.ur. [...] października 1988 r. od decyzji Wojewody [...]dnia [...] września 2012 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż wydając decyzję w przedmiotowej sprawie tutejszy organ posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Z w/w systemu nie wynika, by T.M.ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z czym należy stwierdzić, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Ponadto stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że aplikujący w dniu wejścia w życie w/w ustawy, czyli w dniu 1 stycznia 2012 r., przebywał w Polsce nielegalnie oraz przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy. Organ wskazał, iż składając przedmiotowy wniosek cudzoziemiec przedstawił dokument podróży Nr [...] wydany przez Ambasadę [...] W. w W. w dniu 8 marca 2012 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego cudzoziemiec uzupełnił akta sprawy o pismo z dnia 8 listopada 2012 r. w treści którego podniósł, że spełnia przesłanki do udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia, że złożone przed Wojewodą [...]wyjaśnienia potwierdzają powyższe oraz że za bezzasadny uważa zarzut organu I instancji dotyczący złożenia we wniosku o udzielenie w/w zezwolenia nieprawdziwych informacji. W dniu 26 stycznia 2013 r. cudzoziemiec uzupełnił akta sprawy o pismo z dnia 25 stycznia 2013 r. w treści którego wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony wyjaśniając, iż w chwili obecnej nie dysponuje pisemnymi dowodami mogącymi potwierdzić jego pobyt w naszym kraju od 2007 r. Biorąc pod uwagę zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...]prawidłowo wskazał, że zainteresowany zawarł we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia fałszywe informacje. Ponadto zainteresowany potwierdził powyższe własnoręcznym podpisem, przyjmując jednocześnie do wiadomości treść oświadczenia zamieszczonego pod wnioskiem, że jest świadomy że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podrobienie, przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. W ocenie organu odwoławczego, dokonane przez organ I instancji ustalenia wskazują, iż zainteresowany w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony usiłował wprowadzić w błąd organ rozpatrujący sprawę. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, która z kolei obliguje organ rozpatrujący do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Zdaniem organu odwoławczego Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, iż cudzoziemiec nie spełnia przesłanki nieprzerwanego pobytu o którym mowa w art. 1 pkt 1 w/w ustawy oraz nie spełnia przesłanek do udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego jednoznacznie stwierdzić, że T.M.nie może skutecznie powoływać się na domniemanie nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. Pismem z dnia 13 kwietnia 2013 r. T.M.wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jak również naruszenie przepisów tzw. ustawy abolicyjnej, a w szczególności art. 3 ust. 3 w/w ustawy. W ocenie T.M., bezzasadny jest zarzut dotyczący zawarcia we wniosku nieprawdziwych danych, bowiem wypełniony przez jego znajomą, która wskutek trudności, nieprawidłowo wpisała, iż zainteresowany przebywa w naszym kraju od 2006 r., podczas gdy jest to data opuszczenia przez niego kraju pochodzenia. Cudzoziemiec wyjaśnił, iż na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wjechał w miesiącu czerwcu 2007 r., co też potwierdził w trakcie przeprowadzonego przez organ I instancji przesłuchania, ponadto zainteresowany wskazał, iż po przyjeździe do naszego kraju przebywał w W., co potwierdziła obywatelka [...] W. - N.P., a następnie przeniósł się na S. gdzie przez pewien czas mieszkając na terenie K. wykonywał pracę w B. Skarżący wyjaśnił, iż przez krótki okres czasu pracował w B. i C., bowiem docelowo podjął zatrudnienie na giełdzie w K. - Z. T.M. podniósł, iż nie zna przyczyn nieścisłości pomiędzy złożonymi przez niego wyjaśnieniami, a zapisami protokołu. W ocenie skarżącego strony, w/w nieścisłości mogły powstać wskutek błędnego tłumaczenia dokonanego przez tłumaczkę, a on sam nie miał interesu prawnego w zeznawaniu nieprawdy, bowiem spełnia przesłanki do udzielenia przedmiotowego zezwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.). Oceniając wydane w sprawie decyzje w oparciu o powyższe kryteria Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja Wojewody [...] naruszają przepisy postępowania, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107 § 3 k.p.a. Podstawę materialno - prawną podejmowanych w sprawie decyzji stanowił art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) który stanowi, że ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Stosownie do treści art. 3 ust. 4 i 5 powołanej ustawy pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Skarżący T.M.występując do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, wskazał iż zamieszkuje na terytorium Polski nieprzerwanie od 2006 r. Orzekające w sprawie organy uznały, że skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, iż przebywa w Polsce nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., a ponadto złożył wniosek zawierający fałszywe informacje, albowiem w trakcie przesłuchania cudzoziemca ustalono, iż w Polsce przebywa od 2007r. a nie od 2006 r. W ocenie Sądu jednak organy orzekające w niniejszej sprawie z wyraźnym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśniły czy skarżący przebywa w Polsce nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Obowiązek ten wynika z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., tj. organy administracji publicznej powinny podejmować wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Nie ulega wątpliwości, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy cudzoziemiec spełnia warunek przebywania w Polsce co najmniej od wskazanego w ustawie dnia, łączy się z natury rzeczy z istotnymi problemami natury dowodowej w sytuacji, w której pobyt cudzoziemca w Polsce jest nielegalny od samego dnia jego przybycia do Polski. Orzekające w sprawie organy przyjęły, iż skoro skarżący we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jako datę przyjazdu do Polski wskazał 2006 r. i wniosek ten podpisał to, a w toku dalszego postępowania podał, iż do Polski przyjechał w czerwcu 2007r. to oznaczona, iż usiłował wprowadzić w błąd organ rozpatrujący sprawę. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, która z kolei obliguje organ rozpatrujący do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Należy mieć jednak na uwadze, iż wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest istotnym, lecz nie jedynym dowodem w sprawie dotyczącym udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt. Skarżący podnosił, iż nie zna języka polskiego i wniosek w jego imieniu wypełniała znajoma. Wyjaśniał, iż data 2006 r. to data opuszczenia kraju pochodzenia, a nie przyjazdu do Polski. W ocenie Sądu organ nie uwzględnił jednak, iż na okoliczność potwierdzenia faktu jego pobytu w Polsce co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., organ pierwszej instancji przesłuchał dwóch świadków. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 23 lipca 2012 r. polski obywatel - M.H. zeznał, że skarżącego poznał w 2008 r. w K. i wie od niego iż wcześniej mieszał w W. Zeznał, iż T.M.mieszka w K. przy ul. [...] oraz że odwiedzał go w tym mieszkaniu. Natomiast przesłuchana w dniu 24 sierpnia 2012r. K.N. potwierdziła pobyt zainteresowanego w W. w 2007 r. Zdaniem Sądu zeznania świadków są zgodne i spójne z zeznaniami skarżącego jakie składał przez organem w dniu 23 lipca 2012 r. i potwierdzają, iż wskazanie we wniosku daty 2006 r. jako daty wjazdu do Polski było omyłką. Z zeznań tych wynika, iż skarżący przyjechał do Polski w czerwcu 2007 r. Początkowo pracował w W., do K. przeprowadził się w styczniu 2008 r. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż organ ocenił zebrany materiał dowodowy z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 80 k.p.a. Odnosząc się do ustaleń organu I instancji, iż w trakcie przeprowadzonego w dniu 24 kwietnia 2012 r. wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w deklarowanym miejscu pobytu strony ustalono, że sąsiedzi cudzoziemca nie rozpoznali go na okazanej im fotografii, zauważyć należy iż w odwołaniu skarżący wskazywał, iż razem z nim mieszkają obywatel W. którzy mogą potwierdzić jego zamieszkiwanie. Organ odwoławczy nie podjął jednak żadnych działań mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Zdaniem Sądu dopiero uzupełnienie materiału dowodowego, a następnie jego ocena zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. pozwoli na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.