IV SA/Wa 1117/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. oraz małoletnich I. G. i I. G. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego A. B. przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. B. oraz małoletnich I. G. i I. G. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego A. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia zwolnić A. B., I. G. i I. G. od kosztów sądowych A. B. oraz małoletni I. G. i I. G. reprezentowani przez przedstawiciela ustawowego A. B. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF wynika, że A. B. oraz troje jej małoletnich dzieci I. G., I. G. i S. G. przebywają w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K. Nie posiadają żadnego majątku, oszczędności, nie otrzymują świadczeń pieniężnych. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazali, że spełniają wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżąca A. B. wraz z trojgiem małoletnich dzieci przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie posiadają oni jakiegokolwiek majątku, nie otrzymują świadczeń pieniężnych. W tej sytuacji uznano, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić skarżących na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.