IV SA/Wa 1121/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę - J. K. w dniu 19 stycznia 2007 r. złożył do Wójta Gminy W. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego z garażem w piwnicy na działkach ewidencyjnych nr [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] w miejscowości O. w gminie W. Po rozpatrzeniu wniosku Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na brak spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.". W uzasadnieniu wskazano, że teren planowanej inwestycji (działki nr [...]) ma charakter leśny o klasie Vl (LsVI). Teren ten był objęty obowiązującym do dnia [...] stycznia 2004 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego O., w którym zostały wyznaczone tereny, na których dopuszcza się zabudowę letniskową na gruncie leśnym na podstawie uzyskanej przy sporządzaniu tego planu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych. Pozostałe tereny objęte planem - w tym i działki, na których planowana jest inwestycja - nie zostały przeznaczone do takiej zabudowy i nie dotyczy ich zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł, że sąsiednie działki są zabudowane dość dużymi budynkami, natomiast jego inwestycja o powierzchni ok. 60 m² stanowi ok. 1% łącznej powierzchni działek nr [...]. Wskazał nadto, iż uszczuplenie walorów środowiska jest praktycznie żadne, a wybudowany domek może być pomocny w utrzymaniu lasu. Odwołujący się zarzucił gminie W. opieszałość w uchwaleniu planu miejscowego, co uniemożliwiło uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż planowana inwestycja nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u. p. z. p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u. p. z. p., o której mowa w art. 88 ust. 1 u. p. z. p. Działki nr [...] w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego pozostawały jako leśne i jako takie nie były objęte zgodą, o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j.: Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych", przez co ich zabudowa jest w świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 u. p. z. p. niedopuszczalna. J. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 4 u. p. z. p. w związku z art. 59 ust. 1 u. p. z. p. oraz art. 4 ust. 2 u. p. z. p. przez niezastosowanie tych przepisów i odmowę wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie skarżącego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy lub pozwolenia na budowę, gdyż nie trzeba w ogóle dokonywać zmiany przeznaczenia terenu w trybie u. p. z. p., jeśli na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej oraz urządzenia służące turystyce. Skarżący wskazał, iż planowana przez niego budowla wraz z zapleczem wodno sanitarnym w swej funkcji pełni podobną rolę do leśniczówki, ponieważ stanowi zaplecze do lepszego zagospodarowania lasu, jego pielęgnacji i prowadzenia oraz ochrony przeciwpożarowej z uwagi na wybudowanie ujęcia wody, a także ma przeznaczenie turystyczne i jest zlokalizowana na terenie, który przed wojną został przeznaczony na cele rekreacyjno-turystyczne. Zdaniem skarżącego taki stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzji nie narusza prawa. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy prowadzone jest na podstawie u. p. z. p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u. p. z. p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym ustępie warunków. Jednym z nich jest warunek, aby teren: - nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne albo - był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren przedmiotowej inwestycji był objęty nieobowiązującym już miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 1993 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. (Dz. U. Woj. [...] z 1993 r. nr [...], poz. [...]). Działki, na których planowana jest inwestycja znajdowały się w tym planie na obszarze oznaczonym symbolem [...], który stanowi strefę leśną bez prawa zabudowy z uwagi na konieczność pielęgnacji młodego lasu sosnowego. Obecnie istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy, gdyby w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na przedmiotowych działkach była dopuszczona zabudowa. Skoro tak nie było, to przedmiotowy teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Działki nr [...], na których planowana jest inwestycja są - zgodnie z wypisem z rejestru gruntów - lasami i gruntami leśnymi VI klasy (Ls VI). Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, wymagającego zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren planowanej inwestycji wymaga więc zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a ta nie została wyrażona. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u. p. z. p.). W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji. Ustalenie warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie - może nastąpić wyłącznie po spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u. p. z. p. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p. p. s. a.