IV SA/Wa 1122/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 31 października 2007 r. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007 r. sygn. IV SA/Wa 1122/07 postanawia: odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 21 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. IV SA/Wa 1122/07 oddalił skargę "Gminy B. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego". Wnioskiem z dnia 31 października 2007 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o sprostowanie tego wyroku poprzez oznaczenie w jego rubrum oraz uzasadnieniu, że sprawa nim zakończona toczyła się ze skargi Urzędu Miasta B., a nie Gminy B. Jako uzasadnienie tego wniosku podał, iż stroną postępowania był Urząd Miasta B. Powołał się przy tym na orzecznictwo Sądu Najwyższego przyznające pracodawcom zdolność sądową, art. 25 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz inne przepisy potwierdzające, w jego ocenie, że skargę wniósł Urząd Miasta B., a nie Gmina B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o sprostowanie wyroku nie jest zasadny. Abstrahując od zasadności twierdzenia w nim zaprezentowanego, iż skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 21 września 2007 r. wniósł Urząd Miasta B., a nie Gmina B., wskazać należy na art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według którego sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Aby zatem rektyfikować wyrok w tym trybie konieczne jest ustalenie, że dana omyłka (przyjmując, że taka zaistniała) ma charakter omyłki oczywistej. W orzecznictwie i literaturze zgodnie przyjmuje się, że owa "oczywistość" oznacza, że niedokładność czy omyłka nie może budzić wątpliwości, musi być bezsporna i pewna. Taka niedokładność lub omyłka ma być powinna być widoczna z samej treści orzeczenia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95 OSNC 1995/9/122, która zapadała co prawda na gruncie art. 350 Kpc, ale jest w pełni przydatna w niniejszej sprawie). Tymczasem z wyroku z dnia 21 września 2007 r. nie można wysnuć takiego wniosku o oczywistości podnoszonej przez stronę skarżącą omyłki. Sąd konsekwentnie traktował sprawę, w której wydano ten wyrok, jako sprawę ze skargi Gminy B. - dał temu wyraz zarówno w jego sentencji, jak i uzasadnieniu. Trudno więc uznać, że ilekroć określał w tym wyroku stronę skarżącą to "oczywiście" się mylił. Ponadto wniosek o sprostowanie zmierza w istocie do zmiany treści rozstrzygnięcia, a taka zmiana w trybie art. 156 § 1 wymienionej ustawy jest niedopuszczalna (patrz postanowienie Sadu Najwyższego z 3 marca 1976 r., sygn. II CZ 11/76, LEX Nr 7806). Raz jeszcze należy powtórzyć, że rozpoznając wniosek o sprostowanie wyroku Sąd nie oceniał, czy istotnie wadliwie wskazano w tym wyroku stronę skarżącą. Bezprzedmiotowe jest bowiem rozważanie tej kwestii w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzi wymagana w wymienionym art. 156 § 1 "oczywistość", a ponadto wniosek zmierza do zmiany treści rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy procesowej Sąd orzekł, jak w sentencji.