IV SA/Wa 1123/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 22 czerwca 2011 r. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie wymeldowania H. A. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżąca wskazała, że wymeldowanie niewątpliwie może spowodować podjęcie działań eksmisyjnych przez obecnego właściciela zajmowanego przez nią lokalu, polegających na usunięciu rzeczy należących do skarżącej i jednocześnie zmierzających do utrudniania skarżącej powrotu do tego budynku (znajdującego się przy ul. [...] w O.). Podniosła również, że jest osobą starszą i schorowaną, w związku z czym odebranie jej obecnie domu poprzez pozbawienie możliwości wejścia do budynku stanowiłoby rażące naruszenie zasad państwa prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu, H. A. nie wykazała istnienia przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżąca wskazała, że wymeldowanie może spowodować podjęcie działań eksmisyjnych przez obecnego właściciela zajmowanego przez nią lokalu, polegających na usunięciu rzeczy będących jej własnością i jednocześnie zmierzających do utrudniania skarżącej powrotu do tego budynku. Należy zauważyć, że pomiędzy opisanymi możliwymi działaniami właściciela budynku a wydaniem decyzji o wymeldowaniu nie zachodzi konieczny związek przyczynowy, to znaczy właściciel może podjąć te działania bez stosownej decyzji wojewody. Przy tym opisane działania nie wiążą się z samym aktem wymeldowania, gdyż akt ten nie uprawnia nikogo do podjęcia opisanych we wniosku działań. Decyzja meldunkowa nie rozstrzyga bowiem o prawie do zamieszkiwania pod wskazanym adresem czy też o prawie do korzystania z mieszkania, a jedynie potwierdza fakt zaewidencjonowania przez odpowiednie organy administracji danych dotyczących miejsca pobytu osoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca ma możliwość bronić się przeciw ewentualnym nielegalnym działaniom podjętym przez obecnego właściciela na drodze postępowania cywilnego, nie służy natomiast temu w przedmiotowej sprawie instytucja wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.