IV SA/Wa 1125/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. wymierzającą J. S. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniach 5-18 kwietnia 2011 r. organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę u J. S., w tym oględziny terenu posesji w miejscowości [...] w gminie [...], na której prowadzi on od [...] czerwca 2010 r. działalność gospodarczą w zakresie naprawy pojazdów samochodowych. Przed brama wjazdową, na terenie bezpośrednio przyległym do posesji, stwierdzono magazynowanie na nieutwardzonej powierzchni następujących pojazdów samochodowych: I. pochodzących z terytorium kraju: 1. R. E., bez tablic rejestracyjnych, nr rej. z naklejki na szybie [...] - według przedłożonego zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] J. S. został ustanowiony dozorcą tego pojazdu, 2. T. C. V., tablice rejestracyjne o nr [...], powypadkowy - według przedłożonego zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] J. S. został ustanowiony dozorcą tego pojazdu, 3. L., nr rej. [...] - według przedłożonego protokołu pojazd ten stanowi własność Urzędu Skarbowego [...] i został przekazany J. S. na parking strzeżony, 4. O. A., bez tablic rejestracyjnych, nr rej. z naklejki na szybie [...], 5. F. M., bez tablic rejestracyjnych, nr rej. z naklejki na szybie [...], 6. F. E., bez tablic rejestracyjnych, nr rej. z naklejki na szybie [...], 7. S. C., bez tablic rejestracyjnych, nr rej. z naklejki na szybie [...], 8. F. C., tablice rejestracyjne o nr [...] - 'z uszkodzonym przodem, 9. R. M. - powypadkowy, 11. pochodzących z zagranicy: 1. O. V. ([...]), nr rej. [...] - pozbawiony układu napędowego, akumulatora, z otworzonymi poduszkami powietrznymi, pozbawiony przedniej szyby - według pisemnej informacji złożonej przez J. S. pojazd ten został zakupiony przez niego w Polsce w lutym 2011 r. od osoby fizycznej, z przeznaczeniem na części zamienne; 2. O. V. ([...]), bez tablic rejestracyjnych, powypadkowy - według pisemnej informacji złożonej przez J. S. pojazd ten został zakupiony przez niego w Polsce w 2010 r. od osoby fizycznej, z przeznaczeniem na części zamienne; 3. D. ([...]), bez tablic rejestracyjnych, z uszkodzonym przodem - według pisemnej informacji złożonej przez J. S. właścicielem tego pojazdu jest M. P. J. S. przedstawił dokumenty tego pojazdu; 4. M. ([...]), bez tablic rejestracyjnych, na zewnątrz bez uszkodzeń - według pisemnej informacji złożonej przez J. S. właścicielem tego pojazdu jest pan M. P. J. S. przedstawił dokumenty tego pojazdu; 5. F. G. ([...]), według pisemnej informacji złożonej przez J. S., z uwagi na duże koszty dostosowania pojazdu do ruchu krajowego został on przeznaczony na części, stąd w trakcie oględzin stwierdzono jedynie obecność karoserii. J. S. przedstawił dokumenty tego pojazdu, 6. N. P. ([...]), bez tablic rejestracyjnych - bez uszkodzeń. Stwierdzono również magazynowanie na nieutwardzonej powierzchni, w nieuporządkowanej pryzmie, odpadów pochodzących z pojazdów, w postaci siedzeń, uszczelek, tapicerki, zderzaków, tworzyw sztucznych w ilości nie mniej niż 7 Mg, używanych opon w ilości nie mniej niż 200 szt, felg w ilości nie mniej niż 50 kg. Obok pryzmy stwierdzono części pociętej karoserii, części podwozia (3 szt.) oraz części zderzaków, drzwi, ułożonych na metalowych rusztowaniach. Za bramą na terenie utwardzonym stwierdzono magazynowanie części samochodowych, poukładanych na metalowych i drewnianych rusztowaniach, w postaci części karoserii, układów zawieszenia, półosiek, tłumików. Na ogrodzonym terenie zlokalizowany jest budynek warsztatowy, wyposażony w kanał naprawczy. Teren wokół warsztatu wyłożony jest płytami, na których widocznych było kilka plam olejowych. Posadzka warsztatu jest utwardzona (terakota i wylewka betonowa), bez plam olejowych, niewyposażona w kratki ściekowe. Warsztat wyposażony jest w podstawowe ręczne narzędzia oraz urządzenie do zdejmowania kół, na regałach znajdują się reflektory samochodowe. J. S. złożył pisemną informację, iż części zamienne znajdujące się na jego terenie nabywał od osób fizycznych, przywoził z zagranicy (nie posiada dowodów zakupu), pozyskał z rozbiórki zakupionych przez siebie samochodów. Zgodnie ze złożoną informacją pojazdy marki F. M., M., B., F. E., V. G., zostały zdemontowane na części w ostatnich 5 miesiącach. J. S. przedstawił umowy kupna-sprzedaży dla 3 spośród powyższych pojazdów (F. M., V. G., B.). Pojazdów tych nie stwierdzono w trakcie oględzin przeprowadzonych na kontrolowanej nieruchomości. J. S. złożył ponadto pisemną informację, że nie wytwarza odpadów w postaci olejów, ponieważ oleje pozostawia w silnikach i skrzyniach biegów. Akumulatory pochodzące z demontażu i naprawy wymieniane są na nowe. Bardzo małe ilości płynów eksploatacyjnych przetrzymywane są w pojemnikach na terenie warsztatu. Ustalono, że J. S. nie posiadał uregulowanego stanu formalnoprawnego w zakresie gospodarki odpadami w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz nie prowadził ewidencji odpadów. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. J. S. nie posiadał uregulowanego stanu formalnoprawnego wymaganego w związku z prowadzeniem stacji demontażu. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał zatem, iż czynności dokonywane przez J. S. prowadzone były poza stacją demontażu, w sposób naruszający przepisy ustawy. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie wymierzył J. S. w rozpatrywanej sprawie karę pieniężną. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż prowadził on poza stacją demontażu działania spełniające przesłanki z art. 53a ust. 1 ustawy. J. S. kupował pojazdy z przeznaczeniem do ich demontażu w celu pozyskania części zamiennych oraz innych elementów nadających się do dalszej odsprzedaży. Przedmiotowe pojazdy zostały przez ich właścicieli przekazane podmiotowi, który nie zamierzał użytkować ich zgodnie z ich przeznaczeniem, tylko wyzbyć się poprzez demontaż na części. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo uznał powyższe pojazdy za odpady. Pojazdy stanowiące odpady są zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy uznawane za pojazdy wycofane z eksploatacji. J. S. nie posiada odpowiedniej decyzji zezwalającej mu na gospodarowanie odpadami w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, a teren, na którym prowadził demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji nie spełniał wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 143, poz. 1206 ze zm.), w szczególności w zakresie zabezpieczenia terenu przed ewentualnymi wyciekami płynów eksploatacyjnych (teren magazynowania pojazdów wycofanych z eksploatacji był nieutwardzony, nieszczelny). GIOŚ uznał, iż kara pieniężna w wysokości 30.000 zł jest adekwatna do naruszeń popełnionych przez J. S. Wymierzenie kary pieniężnej jest uzasadnione faktem prowadzenia przez niego poza stacją demontażu działań polegających na usuwaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w postaci płynów eksploatacyjnych i akumulatorów, wymontowywaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, tj. klap przednich i tylnych, opon, drzwi, zderzaków, układów zawieszenia, półosiek, reflektorów oraz elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Ustalenie kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł spowodowane zostało faktem ujawnienia w trakcie kontroli demontażu 7 pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także magazynowania dużej ilości odpadów pochodzących z demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Próba uregulowania stanu formalno-prawnego prowadzonej działalności nie pozwala na zmniejszenie wymierzonej kary pieniężnej. Zmniejszenie wymiaru kary pieniężnej nie może także nastąpić z powodu sytuacji życiowej i rodzinnej J. S. J. S. wniósł do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2012 r. żądając zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie wysokości wymierzonej kary (obniżenie jej do 10.000 zł), ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie zaprzeczył, że prowadzi działalność wbrew ustawie, złożył stosowne oświadczenia i na żadnym etapie nie utrudniał postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego stopień naruszenia obowiązujących przepisów w zakresie demontażu pojazdów jest nieznaczny. Jednocześnie skarżący wskazał, że chce uregulować od strony prawnej prowadzoną przez siebie działalność, na dowód czego przedłożył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zaświadczenie od firmy [...] o odebraniu odpadów od J. S. z trzema kartami przekazania odpadów, a także raport o oddziaływaniu na środowisko. W ocenie skarżącego w świetle dyrektyw określonych w art. 53a ust. 4 ustawy wymierzona kara jest zbyt surowa, tym bardziej, że naruszenie przepisów nastąpiło po raz pierwszy. Ilość wyprodukowanych odpadów nie jest znaczna, gdyż skarżący zdemontował jedynie 7 pojazdów samochodowych. Jego działalność nie stwarzała żadnego zagrożenia dla środowiska. Część samochodów była parkingowana na posesji skarżącego na polecenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...], a część przeznaczona była do naprawy, do której miały posłużyć składowane części. Skarżący powołał się także na art. 53a ust. 5 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 53a ust. 1 ustawy kto poza stacją demontażu dokonuje: 1) usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, 2) wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, 3) wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu - podlega karze pieniężnej od 10.000 do 300.000 zł. Stosownie do art. 3 pkt 10 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o stacji demontażu rozumie się przez to zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący czynności, o których mowa w art. 53 a ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o pojeździe wycofanym z eksploatacji rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Zasadnie organ uznał, że skarżący swoim działaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 53a ust. 1 ustawy. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego na terenie posesji w miejscowości [...] w gminie [...], na której skarżący prowadził działalność gospodarczą i dokonywał czynności spełniające przesłanki z art. 53a ust. 1 ustawy. Organ odwoławczy enumeratywnie wymienił (zindywidualizował) pojazdy samochodowe - zarówno pochodzące z zagranicy, jak i z terytorium kraju - magazynowane przez skarżącego na terenie bezpośrednio przyległym do jego posesji w [...]. Nawet uwzględniając stanowisko skarżącego zawarte w skardze, że część z tych pojazdów była przez niego parkingowana na polecenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...], uznać należy, że pozostałe z nich były one przedmiotem czynności, o których mowa w art. 53a ust. 1 ustawy. Zresztą okoliczności, że takie czynności były dokonywane nie zostały zaprzeczone przez skarżącego; wręcz przeciwnie, zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i sądowego (w skardze) skarżący podniósł, iż dokonywał takich czynności, podając w skardze liczbę zdemontowanych pojazdów samochodowych na siedem sztuk. Fakt dokonywania tych czynności potwierdza obecność na terenie posesji skarżącego licznych odpadów pochodzących ze zdemontowanych pojazdów w postaci siedzeń, uszczelek, tapicerki, zderzaków, tworzyw sztucznych, używanych opon, felg. Za bramą na terenie utwardzonym stwierdzono magazynowanie części samochodowych, poukładanych na metalowych i drewnianych rusztowaniach, w postaci części karoserii, układów zawieszenia, półosiek, tłumików. W ocenie Sądu słusznie organ uznał, że skarżący kupował pojazdy z przeznaczeniem do ich demontażu w celu pozyskania części zamiennych oraz innych elementów nadających się do dalszej odsprzedaży. Przedmiotowe pojazdy zostały przez ich właścicieli przekazane podmiotowi, który nie zamierzał użytkować ich zgodnie z ich przeznaczeniem, tylko wyzbyć się poprzez demontaż na części. Zatem prawidłowo uznano powyższe pojazdy za odpady. Pojazdy stanowiące odpady są zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy uznawane za pojazdy wycofane z eksploatacji. Czynności powyższe były dokonywane przez skarżącego poza stacją demontażu pojazdów, ponieważ zakład skarżącego nie spełniał wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 143, poz. 1206 ze zm.), w szczególności w zakresie zabezpieczenia terenu przed ewentualnymi wyciekami płynów eksploatacyjnych (teren magazynowania pojazdów wycofanych z eksploatacji był nieutwardzony, nieszczelny). Odnośnie wysokości wymierzonej kary pieniężnej należy uznać, że jest ona adekwatna do podjętych przez skarżącego czynności. Na jej wysokość nie może mieć wpływu nieutrudnianie przez skarżącego postępowania administracyjnego, okoliczność, czy skarżący następczo podjął działania zmierzające w kierunku uregulowania statusu prawnego prowadzonego przez siebie zakładu ani brak wcześniejszych decyzji wymierzających kary pieniężne za czynności określone w art. 53a ust. 1 ustawy. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).