IV SA/Wa 1127/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska, asesor WSA Marta Laskowska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku B. A. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wbudowanym garażem na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Jako podstawę ustaleń wskazano miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzony uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. Wskutek odwołania wniesionego przez D. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono – w związku – z zarzutami odwołania – iż Prezydent W. jest na terenie tegoż miasta organem I instancji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, zaś organem II instancji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Dalej podniesiono, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy następuje na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla obszaru inwestycji obowiązuje powołany przez organ I instancji Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego z 1992 r. Przedmiotowy teren znajduje się na obszarze [...] o funkcji mieszkaniowo – usługowej. Zatem ustalenia planu nie wykluczają przedmiotowej inwestycji. Poza tym stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu oraz przepisami prawa, nie można odmówić ustalenia warunków. Dalej Kolegium podniosło, iż należy odróżnić dwa reżimy prawne: jeden związany z ustaleniem warunków zabudowy, drugi zaś – uregulowany ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dotyczy procesu budowy i użytkowania obiektu. Na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę inwestor będzie zobowiązany wykazać się tytułem prawnym do terenu objętego inwestycją. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł do sądu administracyjnego D. S., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Skarżący kwestionuje właściwość Prezydenta W. do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek B. A. Podniósł także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji powołało się na przepisy prawa miejscowego obowiązującego na terenie [...] W., podczas gdy teren inwestycyjny znajduje się w innej części W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wyjaśniło, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. sprostowało omyłkę błędnej nazwy [...], podając jednocześnie, iż decyzja została podjęta na podstawie planu obowiązującego w dacie jej wydania. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 259/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję I instancji. Sąd wskazał, iż z uwagi na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego należy stosować do rozpatrzenia sprawy przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 r. Obowiązywanie planu mogło zostać przedłużone do 1 stycznia 2004 r., jeżeli Rada Gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu lub jego zmiany. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane po 1 stycznia 2003 r., a zatem w ocenie Sądu koniecznym było ustalenie, czy obowiązywał w tym czasie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzony uchwałą nr [...] z [...] września 1992 r. Sąd dalej stwierdził, iż uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania terenu osiedla Z. Rada Miasta podjęła dopiero [...] maja 2004 r., a zatem pod dniu 1 stycznia 2003 r. Oznacza to – zdaniem Sądu – iż nie został spełniony warunek dotyczący przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu. Zatem plan W. zatwierdzony uchwałą z [...] września 1992 r. utracił moc obowiązującą z dniem [...] stycznia 2003 r. Wskutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r., (sygn. akt II OSK 624/05) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwirdził, iż zarzut skargi kasacyjnej jest zasadny, bowiem sąd I instancji pominął istotny fakt jakim było podjęcie przez Radę Gminy W. uchwały nr [...] w dniu [...] kwietnia 2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. Tym samym Sąd naruszył art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. Naczelny Sąd Administracyjny zlecił, aby Sąd Wojewódzki przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przeprowadził dowód z przedmiotowej uchwały z dnia [...] kwietnia 2002 r. i wyjaśnił, czy działka nr ew. [...] położona przy ul. [...] w W. objęta była tą uchwałą. Pozytywne ustalenie w tym przedmiocie oznaczałoby, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. w dacie wydawania decyzji, był obowiązującym aktem prawa miejscowego. Rozważenia wymaga także czy i jakie ewentualnie skutki prawne wiązać należy z kolejną uchwałą, z dnia [...] maja 2004 r. powołaną przez sąd wojewódzki. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Przede wszystkim stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonując uprzednio zalecenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ma obowiązek dokonać takiej wykładni mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W. zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] września 1992 r., jaką przedstawił Sąd wyższej instancji. Bezspornym jest – co potwierdza także Naczelny Sąd Administracyjny – iż do oceny wniosku B. A. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy zastosować przepisy uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie do art. 43 tego aktu nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Koniecznym zatem było ustalenie i wyjaśnienie, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony [...] września 1992 r. obowiązywał w dacie wydawania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak również organ I instancji. Otóż co do zasady plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. wygasły z dniem 1 stycznia 2003 r. Zgodnie jednakże z art. 67 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli do dnia 1 stycznia 2003 r. Rada Gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, plan w granicach objętych uchwałą zachowuje ważność, jednak nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2004 r. Tym samym, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wyjaśnił, iż dla terenu objętego wnioskiem inwestycyjnym obowiązuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Takim studium jest – zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz. U. Nr [...], poz. [...], poz. [...] ze zm.) dotychczasowy plan zagospodarowania W. Nadto została podjęta do dnia 1 stycznia 2003 r. uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. Stosownie do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki zapoznał się z treścią uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. i ustalił, iż organy prawidłowo przyjęły, iż przedmiotowy teren inwestycyjny został objęty powyższą uchwałą. Oznacza to, iż w dacie procedowania zarówno przez Prezydenta W., jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. pełnił rolę zarówno studium, jak również obowiązującego aktu prawa miejscowego. Okoliczność przyjęcia kolejnej uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. (uchwała nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] maja 2004 r.) nie miała żadnego znaczenia dla obowiązywania planu z 1992 r. Otóż uchwała ta została podjęta zarówno po 1 stycznia 2003 r., jak również po zakończeniu postępowania administracyjnego (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2003 r.) i jedynie powodowała utratę mocy uchwały poprzednio podjętej tj. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nie mniej jednak nie miała żadnego wpływu na obowiązywanie tej poprzedniej uchwały w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W konsekwencji należy stwierdzić, iż przy rozpatrywaniu wniosku B. A. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzony uchwałą z dnia [...] września 1992 r. Teren inwestycyjny, jak ustaliły organy znajdował się w strefie [...] o funkcji mieszkaniowo - usługowej. Ustalenia dla tego obszaru – jak trafnie przyjęły organy – nie wykluczają realizacji inwestycji jaką miała być budowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wbudowanym garażem. Zapis bowiem planu wyraźnie dopuszczał utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych, a jedynie wykluczał lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałyby poza granice inwestycji. Tym samym zamierzenie w postaci budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem należy uznać jako zgodne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Kwestia omyłkowego wskazania w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zamiast Z., W. została wyjaśniona w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2004 r. prostującym oczywistą omyłkę pisarską. Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż powyższa omyłka nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem oczywistym jest, iż organy dokonywały oceny zapisów planu obowiązującego dla Z., a omyłka była wynikiem zastosowanych technik pracy. W sprawie orzekały także organy właściwe do rozpatrywania wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Stosownie do art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydawał wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Organem zaś wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej (art. 17 pkt 1) kpa). Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera zaś szczególnych regulacji odnośnie rozpatrywania odwołań od decyzji wydawanych przez organy właściwe w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowywania terenu. W konsekwencji zarzut skargi należało uznać za bezzasadny. Sąd nadto badając z urzędu zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, do czego jest zobowiązany na mocy art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stwierdził, aby naruszyła ona przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji.