IV SA/Wa 1128/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi J. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Burmistrz Miasta i Gminy w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji planowanej przez J. i K. G. polegającej na zabudowie tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego celem powiększenia powierzchni mieszkalnej na działce nr [...] w miejscowości S.. Na powyższą decyzję J. i S. W. wnieśli odwołanie, podając iż Burmistrz Miasta i Gminy decyzją ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, wnioskowanej przez J. i K. G., polegającej na rozbudowie domu w odległości 1,4 m od granicy ich działki. Odwołujący się stoją na stanowisku, że Urząd nie wziął pod uwagę interesu osób trzecich, czyli ich jako sąsiadów, jako że parametry terenu inwestycji nie są wystarczające dla realizacji zamierzeń wnioskodawcy. Wydana decyzja jest więc niezgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji nie wyrażają zgody na planowaną inwestycję, gdyż narusza ona obowiązujące przepisy budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] marca 2005r., po rozpoznania odwołania, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w S. z dnia [...] stycznia 2005r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. W uzasadnieniu decyzji podało, iż ustalenie warunków zabudowy w spornym przypadku nastąpiło po przeprowadzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonana analiza urbanistyczna oraz cech zabudowy wykazała, że spełnione zostały wymagania art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy. W tej sytuacji - zdaniem organu - zasadnym było wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących odległości planowanej inwestycji od granicy działki odwołujących się, uznało je w tym postępowaniu za bezzasadne, albowiem kwesta ta należy do oceny organu wydającego pozwolenie na budowę. J. i S. W. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2005r. podnieśli, iż nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją, jak i decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w S., z racji tego że sąsiad zamierza rozbudować dom do odległości 1,4 m od granicy ich działki. Powołując się na art. 61 cytowanej wyżej ustawy, stwierdzili że mówi on wyraźnie o określeniu linii zabudowy i owa linia w decyzji o warunkach zabudowy została wyznaczona na 1,4 m od granicy działki sąsiedniej, podczas gdy na załączniku graficznym nieprzekraczalna linia zabudowy to istniejący taras. Wyrazili zdziwienie, że urzędnicy zarówno Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., jak i Urzędu Miasta i Gminy w S. nie stosują się do przepisów prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie zgodzili się z twierdzeniem organu odwoławczego, że zarzuty dotyczące zachowania odległości od granicy działki w tym postępowaniu nie znajdują uzasadnienia. W ich ocenie wydane decyzje uprawniają do planowania inwestycji w granicach określonych we wniosku, czyli w odległości 1,4 m od granicy działki, a oni kategorycznie się na to nie zgadzają. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi, uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Wyjaśniło, iż linia zabudowy została wyznaczona jedynie względem ulicy S. i S., a literami ABCDE (na załączniku graficznym do decyzji) oznaczono granice działki inwestora. Podniosło, iż w punkcie 3 zatytułowanym "wymagania formalne" decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zabudowa tarasu winna nastąpić z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozporządzenie, na które powołują się skarżący, istotnie w paragrafie 12 określa odległości sytuowania obiektów względem granic działek sąsiednich i te przepisy wiążą projektanta oraz organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia budowę. Natomiast organ ustalający warunki zabudowy wskazuje jedynie jakie warunki winny być spełnione, aby inwestor mógł uzyskać pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna, albowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2005r. nie narusza prawa. Podstawę materialno - prawną wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy stanowił m. in. artykuł 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej dalej: p.z.p.), określający warunki zabudowy, jak i regulujący możliwość jej powstania. Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeżeli natomiast żaden przepis prawa się nie sprzeciwia zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2 p.z.p.), to organ ma obowiązek'decyzję pozytywną wydać stosownie do dyspozycji art. 56 p.z.p., opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowaniu terenu na normach prawnych. W sprawie miał miejsce drugi z wymienionych przypadków. Przeprowadzona - stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 p.z.p. - analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwoliła stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni, jak również krajobrazowych. Jak wynika z treści skargi, jak i potwierdzenia dokonanego przez skarżącą na rozprawie w dniu 4 października 2005r, państwo W. nie wyrażają zgody na realizację planowanej inwestycji w odległości 1,4 m od granicy ich działki. Powołując się na art. 61 p.z.p. stwierdzili, że mówi on wyraźnie o określeniu linii zabudowy i owa linia - ich zdaniem - w spornej decyzji o warunkach zabudowy została wyznaczona na wysokości 1,4 m od granicy działki sąsiedniej, podczas gdy na załączniku graficznym nieprzekraczalna linia zabudowy to istniejący taras. Sąd podziela w tej materii stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż linia zabudowy została wyznaczona jedynie względem ulicy S. i S., a literami ABCDE - na załączniku graficznym do decyzji - oznaczono granice działki inwestora. W kwestii zaś niestosowania się przez organ do przepisów prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co podnieśli skarżący, należy zauważyć iż w punkcie 3 decyzji organu pierwszej instancji zatytułowanym "wymagania formalne" wskazano, iż projekt budowlany wnioskowanej inwestycji należy opracować z uwzględnieniem przepisów m. in. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690, ze zm.). Z tego wynika, iż parametry spornej inwestycji, w tym kwestia jej odległości od granicy działki inwestora, będącej jednocześnie granicą działki skarżących, winna być poruszona i może zostać uwzględniona dopiero na etapie postępowania, którego przedmiotem będzie wydawanie pozwolenia na budowę. Wtedy skarżący powinni podnosić zarzuty dotyczące zabudowy tarasu w odległościach określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu, zgłaszając stosowne uwagi, wnioski. Należy zauważyć, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy zabudowany zostanie cały taras czy tylko jego część, czy w ścianie od strony skarżących będą otwory okienne czy też nie, albowiem kwestie te należą do kompetencji organu architektoniczno — budowlanego wydającego pozwolenie na budowę. Doświetlenie dobudowy może nastąpić od innej strony niż działka skarżących lub poprzez dach. Oznacza to, iż twierdzenia skarżących odnośnie nieepełniania warunków technicznych przez sporną inwestycję nie są zasadne na tym etapie postępowania. Należy także odmówić trafności zarzutowi skarżącej, skierowanemu na rozprawie pod adresem organu, odnośnie niepodpisania protokołu rozprawy przeprowadzanej w trakcie postępowania administracyjnego, zauważając że integralną część protokółu stanowiła sporządzona wraz z nim lista obecności, na której skarżący złożyli swoje podpisy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.