IV SA/Wa 1130/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. i M. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi D. P. i M. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzeni sprawy postanawia przywrócić termin do uzupełninia braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 2 kwietnia 2016 r. wezwał solidarnie skarżących – D. i M. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie skargi podpisanej przez oboje skarżących a także nadesłanie 1 jej odpisu, oraz uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenia zostały odebrane przez skarżącą 14 marca 2016 r. Skarżąca w terminie uiściła wpis i nadesłała pismo (data nadania w UP – 17 marca 2016 r.), z którego wynikało, że M. P. przebywa w [...] gdzie pracuje. W Polsce będzie natomiast dopiero 25 marca 2016 r., zatem skarżąca wniosła o "przedłużenie terminu" do złożenia odpisu skargi. Pismem datowanym na 25 marca 2016 r (nadanym w UP 29 marca 2016 r.) skarżący uzupełnili brak formalny skargi informując, że czynią to w dniu powrotu M. P. z [...], gdzie pracuje on zawodowo. W ocenie Sądu, pismo skarżących datowane na dzień 25 marca 2015 r. należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący nie są reprezentowani przez adwokata lub radcę prawnego, zatem Sąd winien – kierując się zasadą sprawiedliwości proceduralnej wyrażoną w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – zinterpretować pismo skarżących zgodnie z ich rzeczywistą wolną niż kierować się literalną wykładnią pisma stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cytowanego przepisu). Zatem przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności może nastąpić jedynie przy spełnieniu ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z § 4 art. 87 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności należy odnotować, odnosząc się do siedmiodniowego terminu od czasu ustania przyczyny uchybienia, że z wyjaśnień skarżących wynika, iż przyczyna ta (nieobecność skarżącego) ustała 25 marca 2016 r. Skarżący wniosek o przywrócenie terminu złożyli natomiast 29 marca 2016 r. W tym też dniu skarżący uzupełnili braki formalne skargi. skarżący uprawdopodobnili, że wniosek o przywrócenie terminu wraz z dokonaniem czynności, której uchybili, został złożony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skarżący dokonali zatem czynności, której uchybili w przewidzianym w ustawie terminie. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że przedstawione przez skarżących informacje uprawdopodabniają brak winy przy uchybieniu terminu. Skarżący wyjaśnili, że w okresie, w którym byli zobowiązani do uzupełninia braków formalnych skargi M. P. przebywał poza terytorium Polski (powyższe wynika między innymi z treści pisma złożonego przez skarżącą w terminie do uzupełnia braków formalnych skargi – 17 marca 2016 r.). Nie było więc możliwości, aby uzupełnił braki, poprzez osobiste podpisanie skargi. Mając na uwadze treść oświadczeń skarżących, Sąd uznał za prawdopodobne stanowisko dotyczące przyczyn uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi w kontrolowanej sprawie. Skarżący uprawdopodobnił brak winy przy uchybieniu terminu. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.