IV SA/Wa 1135/09

Dnia 20 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Tomasz Wykowski(spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi I. Z. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. odrzucić skargę; II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej I. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. W dniu 9 czerwca 2009 r. I. Z., reprezentowana przez pełnomocnika - swojego męża Z. Z., wniosła skargę na doręczone jej w dniu 5 maja 2009 r. pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zatytułowane "postanowienie", opatrzone datą [...] kwietnia 2009 r., oraz numerem [...]. Z treści pisma wynika, że utrzymuje ono w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].03,2009 r. [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego dla pojazdów samochodowych na działce nr [...], arkusz [...], obręb J. w P. przy ul. [...]. W dalszej części pisma znajduje się szczegółowe uzasadnienie stanowiska organu. Przedmiotowe pismo nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną do jego wydania. W skardze zawarte zostały szczegółowe zarzuty odnoszące się do kwestii podniesionych w zaskarżonym piśmie. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż zaskarżone pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2009 r., l.dz. [...] nie zostało podpisane przez osobę reprezentującą organ i tym samym nie weszło do obrotu prawnego. W związku z tym organ wniósł o umorzenie postępowania wszczętego skargą I. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zasadniczą kwestią, która wymagała wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie była kwalifikacja prawna zaskarżonego pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, W ocenie Sądu rzeczone pismo nie może być traktowane jako postanowienie, gdyż nie zawiera podstawowego elementu, który przesądza o takim charakterze pisma, a mianowicie nie zawiera podpisu osoby upoważnionej do wydania postanowienia. Podstawową przesłanką wydania przez organ postanowienia lub decyzji jest jego podpisanie przez osobę upoważnioną. Gdy takiego podpisu brak, nie można mówić o postanowieniu, lecz co najwyżej o projekcie takiego postanowienia. Z powyższych względów i z uwagi na to, iż zaskarżone pismo zawiera wszelkie niezbędne elementy postanowienia poza podpisem osoby upoważnionej do jego wydania, Sąd zakwalifikował rzeczone pismo jako projekt postanowienia, a co za tym idzie skarga strony została potraktowana jako skarga na projekt postanowienia. Taka kwalifikacja przedmiotowego pisma pociąga za sobą rozważenie kwestii istnienia kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony jest w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr. 153 poz.1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż 1) określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 2) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 3) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z § 3 ww. artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotu skargi nie można zakwalifikować do żadnej ze spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 ani § 3 p.p.s.a. Z tej racji wniesienie skargi na pismo organu było niedopuszczalne. W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.