IV SA/Wa 1136/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na uchwałę Rady Gminy S. z [...] grudnia 2017r. nr [...] podjętą na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r. poz. 1073 ze zm.) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania części miejscowości S. Gmina S., zarzucając, że podjęto ją z naruszeniem art. 14 ust. 5 ww. ustawy tj. nie wykonano wymaganych analiz i niezbędnej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. nie przedstawiła swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 6, art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami Prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania, która nie jest aktem prawa miejscowego ale aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym z zakresu administracji publicznej. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów. Podstawą jej wydania był przepis art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym". Warunkiem podjęcia takiej uchwały jest dokonanie przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowanie materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenie niezbędnego zakresu prac planistycznych. (ust. 5). Przepis nie określa formy, w jakiej analizy mają być dokonane. Oznacza to, że nie muszą mieć one charakteru odrębnego dokumentu, mogą być np. złożone ustnie do protokołu na sesji rady, ale zawsze w sposób umożliwiający zapoznanie się z ich wynikami. W niniejszej sprawie natomiast brak jest w ogóle dokumentacji potwierdzającej, że zaskarżona uchwała została poprzedzona takimi analizami. Z akt sprawy wynika, zaś że uchwała ta na wniosek jednego z radnych została wprowadzona do porządku obrad Rady w trakcie sesji. Brak potwierdzenia w dokumentacji sprawy, iż kwestie, o których mowa w art. 14 ust. 4 były przez Wójta rozważane, stanowią uchybienie co do trybu sporządzania planu. Uchybienie takie - w ocenie Sądu w niniejszym składzie - świadczy o naruszeniu prawa, przy podjęciu zaskarżonej uchwały, nie mającym charakteru istotnego, co uzasadnia jedynie stwierdzenie - na podstawie art. 91 ust. 4 u.s.g. - że została ona wydana z naruszeniem prawa. Przepis ten wprost przewiduje, że w wypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, lecz tylko wskazuje się, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Na marginesie należy zaś podnieść, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjęta w trybie art. 14 ust. 1 ustawy, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, ma jedynie charakter formalny, nie stanowi aktu prawa miejscowego, bowiem wyłącznym jej przedmiotem jest określenie granic obszaru objętego przyszłym planem, a braki przy jej podjęciu mogą być następnie sanowane przy wydawaniu uchwały właściwej tj. o zmianie planu. W rozpoznawanej sprawie stosowny załącznik graficzny z oznaczeniem granic stanowi zaś załącznik nr 1 do kontrolowanej uchwały. Mając zaś na uwadze, że w § 1 uchwały wskazano jakie ma być przeznaczenie działek, wyjaśnić należy, że konsekwencją podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej. Zaskarżona uchwała nie może przesądzać przeznaczenia żadnej nieruchomości położonej w objętym nią obszarze, czy też wypowiadać się w żaden sposób w kwestii możliwości zagospodarowania nieruchomości. Zarówno bowiem "przeznaczenie terenów", jak i "określenie sposobów ich zagospodarowania" to tylko cele, realizacji którym ma w przyszłości służyć uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu. Istotą jej treści nie jest żaden ze wskazanych elementów. Treść tego aktu ogranicza się wyłącznie do wszczęcia procedury planistycznej oraz określenia granic terytorialnych zamierzonych działań planistycznych (vide: wyrok NSA z dnia 13 września 2005 roku, sygn. akt II OSK 64/05, LEX nr 194989). Tym samym w ocenie Sądu w toku dalszej procedury nie można uznać za wiążące ww. postanowienia uchwały w zakresie przeznaczenia ternów. Z tych względów, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.