IV SA/Wa 1137/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) prowadząca działalność gospodarczą E. C. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. wstrzymującej z dniem 30 czerwca 2011 r. działalność Skarżącej polegającą na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, prowadzoną poza instalacjami lub urządzeniami spełniającymi wymagania określone w przepisach szczegółowych dla stacji demontażu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja jest niewykonalna, gdyż nie określa dokładnie jaki zakres działalności miałby zostać zaprzestany. Natomiast zaprzestanie całkowite wykonywania działalności przez Skarżącą wiązałoby się z pozbawieniem jej wraz rodziną środków utrzymania. Ponowne rozpoczęcie działalności byłoby zaś trudne i wymagałoby dużych nakładów finansowych. Konsekwencją zaprzestania działalności byłaby utrata klientów oraz upadłość podmiotu. Na koniec wskazano, że w trakcie wydania decyzji doszło do wielu nieprawidłowości w związku z czym skarżona decyzja winna być uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W wydanym dnia [...] grudnia 2010 r. zarządzeniu pokontrolnym wskazano, że przeprowadzona u Skarżącej w dniach 10 i 17 listopada 2010 r. kontrola przestrzegania przepisów ochrony środowiska wykazała brak realizacji wymaganych prawem obowiązków określonych przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.), brak wymaganych pozwoleń w zakresie gospodarowania odpadami w myśl art. 17, art. 26, art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 tj. ze zm.) oraz działania niezgodne z art. 5 ust. 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Konsekwencją stwierdzonych uchybień w zarządzeniu pokontrolnym było wszczęcie postępowania w celu wstrzymania działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z uwagi na zagrożenie jakie ta działalność może stwarzać dla środowiska. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja taką działalność wstrzymuje. Zauważyć należy, iż przyznając w art. 61 § 3 ppsa uprawnienie do wstrzymania aktu w całości lub w części ustawodawca pozostawił swobodę w ocenie, czy Sąd skorzysta z takiego prawa czy też nie. Wynika to wprost z treści wskazanego przepisu, w którym posłużono się terminem "sąd może", nie zaś "sąd wstrzyma". W uwarunkowaniach niniejszej sprawy istnieje uzasadniona wątpliwość, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu mogłoby spowodować potencjalne zagrożenie dla środowiska naturalnego, gdyż dalsze prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wiązałoby się poważnym ryzykiem dla środowiska i szeroko rozumianej jego ochrony, co w konsekwencji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla tego środowiska. Jakkolwiek Sąd ma na uwadze konsekwencje finansowe wstrzymania działalności Skarżącej w zakresie oznaczonym w zaskarżonej decyzji, niemniej jednak należy zwrócić uwagę na fakt, że wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu stanowiłoby w istocie zezwolenie na dalsze kontynuowanie działalności, w sytuacji istnienia uzasadnionych wątpliwości co do spełnienia wymagań w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej tego typu, w sposób bezpieczny dla środowiska. Ponadto wskazać należy, iż wbrew obawom Skarżącej decyzja z dnia [...] maja 2011 r. nie zakazuje w całości działalności gospodarczej, lecz jedynie wstrzymuje ją w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a zatem odmowa wstrzymania jej wykonania, nie powoduje konieczności zaprzestania działalności gospodarczej Skarżącej w pełnym zakresie, lecz jedynie w określonym w zaskarżonej decyzji. Natomiast negatywne konsekwencje ograniczenia tejże działalności nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania aktu, z uwagi na równoczesną konieczność ochrony innego chronionego dobra wyższej wartości (środowiska naturalnego), na które negatywne oddziaływanie powinno być minimalizowane, co mają skutecznie zapewniać określane w/w ustawami instytucje prawa. Odnosząc się do ostatniej przesłanki mającej uzasadniać udzielenie ochrony tymczasowej stwierdzić należy, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.