IV SA/Wa 1137/14

PostanowienieWSA w Warszawie2014-07-03

Skład orzekający: Sędzia WSA Jakub Linkowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców odmawiającej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt tolerowany oraz nakazującej wydalenie z terytorium RP, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?
Ratio decidendi
Wykonanie decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy i nakazującej wydalenie z kraju przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego, takie jak niemożność osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym i iluzoryczność ewentualnej ochrony. W związku z tym, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Stan faktyczny
Skarżąca L. G. wniosła skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców odmawiającą jej nadania statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt tolerowany oraz nakazującą jej wydalenie z terytorium RP. Wniosła również o wstrzymanie wykonania tej decyzji, argumentując, że jej wykonanie uniemożliwi jej uczestnictwo w postępowaniu sądowym. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji L. G. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r. w której odmówiono jej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej jak i nie udzielono zgody na pobyt tolerowany oraz postanowiono o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W piśmie z 4 czerwca 2014 r. skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała m.in., że wykonanie ww. decyzji pozbawi ją możliwości uczestniczenia w postępowaniu sądowym w swojej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej P.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. W niniejszej sprawie wykonanie decyzji bezspornie spowodowałoby dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, w powołanym przez skarżącego, wyroku z 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1330/05, wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca jest zatem uzyskanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu, zgodnie z Konwencją Genewską dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515) oraz Protokołem Nowojorskim dotyczącym statusu uchodźców, sporządzonym w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517). Biorąc więc pod uwagę następstwa, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby skarżącej niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło