IV SA/Wa 1146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej - oddala skargę - Decyzją z [...] maja 2008r. Nr [...] Główny Geodeta Kraju po rozpatrzeniu wniosku J. R. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z [...] marca 2008 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2007r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż J. R. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r., nr [...], orzekającej o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków, prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego S., zmian polegających na przyłączeniu poszczególnych części działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej użytek gruntowy drogę, do odpowiednio sąsiadujących z nią działek ewidencyjnych nr [...]. Decyzji tej zarzucił, iż wydana została z naruszeniem prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z [...] marca 2008 r. Główny Geodeta Kraju odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2007 r. W ocenie organu wbrew twierdzeniom strony skarżącej w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których by wynikało, że J. R. jest właścicielem części lub całości działki ewidencyjnej nr [...]. Dokumentów takich nie dostarczył również J. R. Rozpatrując ponownie sprawę Główny Geodeta Kraju uznał, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podnosi te same zarzuty i powołuje się na te same dokumenty, co w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2007 r., nr [...]. Sygn. akt. IV SA/Wa 1146/08 W toczącym się obecnie postępowaniu J. R. nie przedłożył żadnych nowych dokumentów, które pozwoliłyby na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w ww. decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2008 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. W skardze strona skarżąca powołując się na posiadaną przez nią dokumentację, w tym poświadczenie Sądu Grodzkiego w L. z [...] marca 1940r., mapę geodezyjną z [...] maja 1936r. określającą podział parceli nr [...] wraz ze wspólną drogą dojazdową stanowiącą parcelę nr [...], oraz inne dokumenty mające potwierdzać, iż parcela nr [...] (obecnie działka nr [...], stanowiąca drogę dojazdową) została utworzona z parceli nr [...], z której obecnie wyodrębniona jest działka nr [...] stanowiąca włsność skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż przedstawione przez skarżącego zarzuty i dokumenty są tożsame z zarzutami podnoszonymi w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm), Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które Sygn. akt. IV SA/Wa 1146/08 miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie kontroli poddano decyzję wydaną w trybie stwierdzenia nieważności. Dokonanie oceny, co do jej zgodności z prawem poddane, więc jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest zaś jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 k.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1998r. II S.A. 456/98). Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma w prawie bardzo istotne znaczenie. Przede wszystkim z tego powodu, że stanowi wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada, więc na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki, tj. zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne. Trzecim elementem wymagającym zbadania są społeczne skutki, jakie wywołała decyzja. W rozpoznawanej sprawie orzekający organ uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r:, orzekającą o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków, prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego S., zmian polegających na przyłączeniu poszczególnych części działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej Sygn. akt. IV SA/Wa 1146/08 użytek gruntowy drogę, do odpowiednio sąsiadujących z nią działek ewidencyjnych nr [...], nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności. Analiza akt sprawy wskazuje, iż skarżący domagał się wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów zmian polegających na dopisaniu drogi nr [...] do należącej do niego działki nr [...] oraz innych bezpośrednio sąsiadujących z w/w działką stanowiącą drogę. Kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organy odmówiły uwidocznienia w ewidencji gruntów żądanych przez skarżącego zmian, uznając, iż w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że skarżący jest właścicielem części lub całości działki ewidencyjnej nr [...]. Dokumentów takich w ocenie organów nie dostarczył również J. R. Wskazać należy, iż zgodnie z § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38, poz. 454) prawo własności nieruchomości uwidacznia się w ewidencji gruntów i budynków na podstawie: -wpisów dokonanych w księgach wieczystych, -prawomocnych orzeczeń sądowych, - umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, -ostatecznych decyzji administracyjnych, -dyspozycji zawartych w aktach normatywnych. Z akt sprawy wynika, iż działka [...] stanowiąca droga od 1970r. figuruje w ewidencji w jednostce rejestrowej nr [...], gdzie jako władająca ujawniona jest Gmina L. W ocenie organu z porównania starych map katastralnych z obecnie obowiązującymi wynika, że działka ta odpowiada parceli gruntowej nr [...]. Zdaniem zaś skarżącego z przedłożonych przez niego map, dokumentów wynika, iż przy podziale działki [...] na [...] do [...] wyodrębniono działkę [...]. Skarżący jest zaś właścicielem działki nr [...] oznaczonej obecnie jako działka ewid. nr [...], z części której w jego ocenie wyodrębniono w/w drogę. Analiza przedłożonych przez skarżącego dokumentów w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi nie pozwala jednak na przyjęcie, tak jak domaga się tego skarżący, iż działka nr [...] została wyodrębniona z działki [...]. Dokumenty te potwierdzają jedynie, iż działka nr [...], figuruje jako droga, taki stan uwidacznia również kopia przedłożonej przez skarżącego mapy [...], Sygn. akt. IV SA/Wa 1146/08 obrazująca plan sytuacyjny oraz podział dokonany [...] maja 1936r. Z treści tej mapy wynika, jednak jedynie, iż działka nr [...] została podzielona na [...] do [...]. Nie wskazuje zaś ona, iż to właśnie z tej działki przy jej podziale wydzielono działkę nr [...]. Również pozostałe dokumenty przedstawione przez Pana J. R. tj. poświadczenie Sądu Grodzkiego w L. z dnia [...] marca 1940 r., uchwała Sądu Grodzkiego w L. z dnia [...] grudnia 1940 r. itd., nie dotyczą parceli gruntowej nr [...]. Niniejsza sprawa wskazuje zatem, na spór co do prawa własności na gruncie genezy powstania i wyodrębnienia działki nr [...] (dawniej [...]) . Jak słusznie zaś wskazano w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, wszelkie sprawy z zakresu prawa własności oraz wynikłe na tym tle spory należą wyłącznie do właściwości sądów powszechnych, a nie organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Rolą tych organów jest bowiem jedynie bieżące rejestrowanie zmian zachodzących w stanie prawnym nieruchomości, na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych. Nie mogą zaś one samodzielnie rozstrzygać kwestii własnościowych. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu słusznie orzekający w sprawie organ przyjął, iż brak jest podstaw do uznania, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2007 r. wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń prawa które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.