IV SA/Wa 115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odrzucić skargę G. A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem wniosła skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jako przedmiot skargi wskazała decyzję z dnia [...] października 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 20 lipca 2012 r. Organ w odpowiedzi na skargę jako datę zaskarżonej decyzji wskazał [...] listopada 2012 r. Natomiast z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] odmówił udzielenia G. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja ta została utrzymana w mocy orzeczeniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r. przewodniczący Wydziału IV wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi, jako datę zaskarżonej decyzji wskazując dzień [...] listopada 2013 r. (jak podano w odpowiedzi na skargę). Wpis nie został uiszczony, jednak ze względu na wątpliwości co do daty zaskarżonej decyzji, zasadne stało się wezwanie pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania przedmiotu skargi. Zarządzeniem z dnia 12 marca 2013 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wyraźne wskazanie daty i numeru zaskarżonej decyzji. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej został poinformowany, że w skardze jako datę zaskarżonej decyzji wskazano [...] października 2012 r., a decyzji organu pierwszej instancji [...] lipca 2012 r. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał jako datę zaskarżonej decyzji [...] listopada 2012 r., natomiast w aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja z dnia [...] października 2012 r. oraz decyzja organu pierwszej instancji dnia [...] lipca 2012 r. Brak jest w tych aktach wskazanej w skardze decyzji z dnia [...] października 2012 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewody [...]. Przesyłka zawierająca wezwanie została dwukrotnie prawidłowo awizowana (po raz pierwszy w dniu 18 marca 2013 r. po raz drugi w dniu 26 marca 2013 r.) i należy ją uznać za skutecznie doręczoną w dniu 2 kwietnia 2013 r. (art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "ppsa"). Termin do sprecyzowania skargi upłynął w dniu 9 kwietnia 2013 r. Stwierdzić należy, że we wskazanym terminie nie wykonano wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W rozpatrywanej sprawie skarga nie spełniała wymogów z art. 57 § 1 ppsa. Należy podkreślić, że data [...] października 2012 r. w skardze została użyta trzykrotnie, ponadto jako datę decyzji organu pierwszej instancji wskazano dzień [...] lipca 2013 r. Organ w odpowiedzi na skargę dwukrotnie jako datę zaskarżonej decyzji wskazał natomiast dzień [...] listopada 2012 r. W tej sytuacji Sąd nie mógł przyjąć, że przedmiotem skargi jest znajdująca się w aktach prawy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Konieczne stało zatem się wezwanie do sprecyzowania skargi. Natomiast wobec niesprecyzowania skargi w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa. Wobec powyższego, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.