IV SA/Wa 1157/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zwolnić Z. O. od kosztów sądowych. Z. O. w toku postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podniósł, iż nie posiada żadnych środków finansowych, jak również żadnego dochodu. Nie posiada również żadnego majątku ruchomego, jak i nieruchomego. Z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w C.. Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając przedłożony przez wnioskodawcę wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji podanych we wniosku wynika, iż wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, nie uzyskuje dochodu. Skarżący przebywa w zakładzie karnym. W tym stanie rzeczy, uznać należy, że wnioskodawca nie jest w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.