IV SA/Wa 1162/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Nr [...] z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2005 r., znak: [...] udzielającej M. H. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z utwardzonych powierzchni fermy w miejscowości N. (działka nr ew. [...]) poprzez kolektor kanalizacji deszczowej, studzienki ściekowe, separator substancji ropopochodnych i wylot kanalizacji deszczowej do zagłębienia w terenie, skąd odpływają do rowu melioracyjnego (na działce nr [...] obręb K.) dopływu rzeki L.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji nie jest wystąpienie jakiegokolwiek uchybienia przy jej wydawaniu (nawet, gdyby uchybienie to niosło za sobą istotne konsekwencje), ale wystąpienie uchybienia o charakterze kwalifikowanym. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności obowiązkiem organu jest analizowanie sprawy na podstawie stanu dowodowego i przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji, której dotyczy postępowanie nieważnościowe. Wnioskodawca jako przesłankę stwierdzenia nieważności wskazał wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowiącą, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa i odniósł ją do przepisów Prawa wodnego, tj. art. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168, poz. 1763). Dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Ze względu na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, to zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności musi być oczywiste. Organ podał, że zgodnie z definicją art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa wodnego, na którego rażące naruszenie wskazała strona, wody opadowe i roztopowe kwalifikowane są jako ścieki wyłącznie wtedy, jeżeli zostaną spełnione dwie zasadnicze przesłanki. Jedną z nich jest ujęcie tych wód w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, zaś drugą miejsce pochodzenia tych wód, którym są powierzchnie zanieczyszczone o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Wprowadzanie tego rodzaju ścieków do środowiska (w tym przypadku do ziemi), stosownie do art. 37 pkt 2 Prawa wodnego, jest szczególnym korzystaniem z wód, które - w myśl art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy - wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. M. H. podnosił, że nie posiada w swoim gospodarstwie rolnym budowli objętych dyspozycją art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa wodnego i § 19 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska. Nie można bowiem zdaniem odwołującego, uznać w tym przypadku utwardzonej powierzchni, bądź powierzchni zanieczyszczonej na terenie gospodarstwa położonych w miejscu gdzie hodowla prowadzona jest w budynkach zabezpieczonych przed dostępem osób trzecich, zaś sama utwardzona powierzchnia nie jest użytkowana jako ciąg komunikacyjny dla ruchu pieszego, kołowego, czy przepędzania bydła. Organ podał, że w pkt. 5.1 operatu wodnoprawnego wskazano wyraźnie, że do powierzchni o nawierzchni trwałej zaliczono obustronne drogi dojazdowe wzdłuż chlewni oraz drogę od strony zachodniej fermy, powierzchnia utwardzona wynosi 1350 m2, natomiast maksymalna ilość odpływu wód opadowych i roztopowych pochodzących z tej powierzchni nie powinna przekroczyć 16 l/s. Stwierdził zatem, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały dwie niezbędne przesłanki do zakwalifikowania wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenu fermy do ścieków, o których mowa w art 9 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa wodnego. Odnosząc się natomiast do kwestii rażącego naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z jego brzmieniem w dacie wydania decyzji przez Starostę O., wody opadowe i roztopowe ujęte w szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne wprowadzane do wód lub do ziemi z powierzchni szczelnej terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, centrów miast, budowli kolejowych, dróg zaliczanych do kategorii krajowych i wojewódzkich oraz powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, powinny być oczyszczone w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 I na sekundę na 1 ha, w taki sposób, aby w odpływie do odbiornika zawartość zawiesin ogólnych była nie większa niż 100 mg/l, a substancji ropopochodnych - nie większa niż 15 mg/l. Wymóg oczyszczania ścieków opadowych zbieranych za pomocą systemów z utwardzonych powierzchni wymienionych w § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia nie jest obligatoryjny. Regulacja ta wskazuje jedynie, iż przed wprowadzaniem do wód lub do ziemi omawiane ścieki powinny spełniać wymogi jakościowe w zakresie dwóch substancji zanieczyszczających (nie przekroczenie 100 mg/l zawiesin ogólnych i 15 mg/l substancji ropopochodnych), stąd też Starosta O. w pkt. 2 lit. c decyzji z dnia [...] października 2005 r. zawarł właśnie taki zapis. Jak wynika z pkt. 5.2 operatu wodnoprawnego, w odprowadzanych wodach opadowych pochodzących terenu powierzchni utwardzonych fermy gospodarstwa rolnego w N. "substancje ropopochodne, jeśli wystąpią to zmieszczą się w granicach 15 mg/l, a stężenia zawiesin nie przekroczą dopuszczalnych norm". Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej Starosta O. prawidłowo ustalił parametry zanieczyszczeń, określając maksymalne dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, stosownie do regulacji § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia z dnia 8 lipca 2004 r., czyli w taki sposób, aby w odpływie do odbiornika zawartość zawiesin ogólnych była nie większa niż 100 mg/l, a substancji ropopochodnych nie większa niż 15 mg/l. Ponadto Starosta O. słusznie wskazał na potrzebę dokonywania co najmniej dwa razy w roku przeglądów eksploatacyjnych urządzeń odprowadzających i oczyszczających (§ 21 ust. 1 ww. rozporządzenia). Podkreślono także, że Starosta O. wydał decyzję z dnia [...] października 2005 r. zgodnie z wnioskiem M. H. i na podstawie załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego. Strona odebrał decyzję, nie złożyła od niej odwołania, tym samym zobowiązując się do jej wykonywania. Ponadto Prezes KZGW nie stwierdził, aby decyzja zawierała wady, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie również innych przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Na powyższą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. H., zarzucając jej wydanie z naruszeniem 1. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędną jego wykładnię, 2. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 3. § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. nr 168, poz. 1763). W uzasadnieniu skargi wskazał, że pomimo znacznego upływu czasu pomiędzy złożeniem wniosku, a wydaniem zaskarżonej decyzji, dyrektor nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w celu oceny poprawności decyzji będącej przedmiotem postępowania. Pominął podnoszoną przez stronę postępowania okoliczność, iż zarówno w dacie wydania decyzji przez Starostę O., a także w dacie wydania zaskarżonej decyzji w aktach sprawy nie było dowodów przemawiających za uznaniem wód opadowych i roztopowych za zanieczyszczone. Tym samym bezpodstawne jest uznanie, że w sprawie może mieć zastosowanie przepis § 19 ust. 1 Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z oględzin mógł umożliwić organowi prowadzącemu postępowanie wypracowanie własnego stanowiska w sprawie biorąc pod uwagę, iż w aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na zastosowanie zaskarżonych przepisów art, 9 ust. pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i § 19 ust. 1 pkt 1 oporządzenia. Tymczasem organ odwoławczy swoją ocenę sprawy ograniczył do cytowania fragmentów operatu wodnoprawnego. Takim działaniem potwierdził, iż w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego nie przeprowadził własnego postępowania wyjaśniającego. Tym samym jako pozbawione podstawy faktycznych należy uznać, zdaniem skarżącego, dywagacje, iż Starosta O. w zaskarżonej decyzji dokonał własnych ustaleń, bowiem we wniosku o stwierdzenie nieważności wskazywałem na rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym a stanem prawnym. Zdaniem skarżącego w sprawie występują wszystkie przesłanki od których uzależniane jest stwierdzenie nieważności decyzji. W sposób oczywisty naruszono przepisy będące podstawą skargi, charakter naruszenia powoływanego przepisu kwalifikuje się jako dokonany z rażącym ruszeniem prawa oraz dyskwalifikujący racje ekonomiczne poprzez nałożenie obowiązku wynikającego z przepisu § 21 ust. 1 powoływanego rozporządzenia. Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym a organem państwowym jest w niniejszej sprawie zastosowanie przepisów prawa do stanu nie zweryfikowanego stanu faktycznego przedstawionego w operacie wodnoprawnym. Stan faktyczny w świetle wyjaśnień skarżącego jest bezsporny. Organy administracyjne nie podjęły nawet próby jego zweryfikowania. Charakter naruszenia powoływanych przepisów kwalifikuje się jako dokonany z rażącym naruszeniem prawa oraz dyskwalifikujący racje ekonomiczne skarżącego, którego obarczono ciężarami pozostającymi w dysonansie do stanu faktycznego jego gospodarstwa rolnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej została wydana została w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej – stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. W tym postępowaniu organ nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Stan prawny, który jest przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji to stan prawny będący podstawą wydania decyzji w postępowaniu zwykłym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 514/11). Przedmiotem kontroli w trybie nieważnościowym w niniejszym postępowaniu była decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2005 r., nr [...], którą udzielono M. H. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzania wód opadowych i roztopowych z utwardzonych powierzchni fermy w miejscowości N.. Zarówno Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] jak i Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. uznali, że wskazana decyzja Starosty O. nie została wydana w naruszeniem prawa, w stopniu skutkującym konieczność stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcia są prawidłowe. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że w dacie orzekania przez Starostę O. obowiązywał przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2001 r., Nr 115 poz. 1229 ze zm.), oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzania ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 168 , poz. 1763). Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. Zgodnie z art. 37 pkt 2 tej ustawy szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Stosownie zaś do art. 9 ust. 1 pkt 14 Prawa wodnego Ilekroć w ustawie jest mowa o ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi: a) wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze, b) ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 89, poz. 991 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 876), c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów, d) wody odciekowe ze składowisk odpadów i miejsc ich magazynowania, wykorzystane solanki, wody lecznicze i termalne, e) wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie, f) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych, g) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach cyklu produkcyjnego, przekracza 1.500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych tego obiektu w jednym roku danego cyklu, Podstawę prawną rozstrzygnięcia Starosty stanowiło również rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z dnia 28 lipca 2004 r.), wydane na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, w którym określono (§ 1 ) 1) warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w celu rolniczego wykorzystania ścieków; 2) miejsce i częstotliwość pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom; 3) substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane (wykaz II). Stosownie do § 19 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wody opadowe i roztopowe ujęte w szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne wprowadzane do wód lub do ziemi: 1) z powierzchni szczelnej terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, centrów miast, budowli kolejowych, dróg zaliczanych do kategorii krajowych i wojewódzkich oraz powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, powinny być oczyszczone w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha. W ocenie Sądu Starosta orzekający w trybie zwykłym prawidłowo zastosował powyższe przepisy. Skoro sam zainteresowany złożył wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w dodatku dołączył do niego wymagany operat wodnoprawny Starosta był zobowiązany wszcząć postępowanie w sprawie. Podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przewiduje się szczególny dowód, jakim jest operat wodnoprawny. Operat ten jest ze swej istoty sporządzany na zlecenie wnioskodawcy, gdyż musi być dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Skoro operat wodnoprawny sporządzany jest na zlecenie inwestora, a zatem w zakresie rodzaju i opisu inwestycji musi uwzględniać wolę i plany inwestora. Jak trafnie zauważyły organy orzekające w niniejszej sprawie, z operatu wodnoprawnego wynika że wody opadowe z dróg wewnętrznych terenu fermy gospodarstwa rolnego w N. odprowadzane są systemem zbiorczej kanalizacji do rowu melioracyjnego. W operacie wskazano, że do powierzchni o nawierzchni trwałej zaliczono obustronne drogi dojazdowe wzdłuż chlewni oraz drogę od strony zachodniej fermy, powierzchnia utwardzona wynosi 1350 m2, natomiast maksymalna ilość odpływu wód opadowych i roztopowych pochodzących z tej powierzchni nie powinna przekroczyć 16 l/s. Podzielić zatem należy stanowisko organów orzekających w trybie nieważnościowym, że w sprawie spełnione zostały dwie niezbędne przesłanki do zakwalifikowania wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenu fermy do ścieków, o których mowa w art 9 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa wodnego. Skoro wody te kwalifikowały się do zaliczenia ich jako ścieki to wbrew twierdzeniu skarżącego zastosowanie miał § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. i Starosta O. mógł zamieścić w pozwoleniu wodnoprawnym wymogi jakościowe substancji zanieczyszczających i obowiązek potrzeby dokonywania co najmniej dwa razy w roku przeglądów eksploatacyjnych urządzeń odprowadzających i oczyszczających (§ 21 ust. 1 tego rozporządzenia). W świetle powyższych wywodów nie można uznać, że decyzja Starosty O. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w stopniu kwalifikowanym narusza prawo i konieczne jest stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jeszcze raz podkreślić należy, że organ orzekający w postępowaniu zwykłym oparł się na operacie wodnoprawnym sporządzonym na zlecenie inwestora. Dokument ten był oceniany przez Starostę i skoro zawierał wszystkie wymagane prawem elementy oraz został sporządzony przez osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę, zatem organ nie miał podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora. Zauważyć także należy, iż operat wodnoprawny jest integralną częścią Starosty O. z dnia [...] października 2005 r. Kwestionując zatem tą decyzję skarżący kwestionuje również operat, który jak już wcześniej podnoszono, został sporządzony na jego zlecenie i uwzględniał jego wnioski i zalecenia. Nie można uznać, że organ rażąco naruszył przepisy postępowania administracyjnego. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy. W postępowaniu prowadzonym przed Starostą O. podstawowym dowodem był operat wodnoprawny, który został prawidłowo oceniony. Zatem zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego jest niezasadny. Podkreślić również należy, iż mimo, że skarżący powoływał jako przesłankę nieważności art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. rolą organów orzekających w trybie nadzwyczajnym była również kontrola, czy decyzja Starosty O. nie jest dotknięta także inną wadą wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a. wymagającą stwierdzenia jej nieważności. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w zaskarżonej decyzji przeanalizował również inne przesłanki nieważnościowe i uznał, że decyzja Starosty O. nie jest dotknięta jedną z nich. Stanowisko to Sąd podziela. Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która oprócz wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Pozwolenie wodnoprawne wydał w niniejsze sprawie Starosta, zatem organ właściwy, co wynikało z art. 140 ust. 1 Prawa wodnego w ówczesnym brzmieniu. Nie zachodzi zatem przesłanka stwierdzenia nieważności z pkt 1. Z akt sprawy nie wynika również, by sprawa został wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją, czyli innymi słowy w obrocie nie pozostawały dwa lub więcej pozwolenia wodnoprawne na tą samą inwestycję, w dodatku sama decyzja Starosty O. została skierowana do prawidłowo ustalonych stron postępowania. Nie zachodzą zatem przesłanki nieważnościowe z pkt 3 i 4. Również pozostałe przesłanki nieważnościowe w sprawie nie zachodzą. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.