IV SA/Wa 1166/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi Okręgu [...] w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę IV SA/Wa 1166/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2013 Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. utrzymał w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w sprawie udzielenia Miejskiemu Zarządowi Dróg w T. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z części terenu ulicy [...] w T. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Starosta A. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] udzielił Miejskiemu Zarządowi Dróg w T. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z części terenu ulicy [...] w T. (o powierzchni 1,73 ha) na odcinku od pętli tramwajowej do okolic Placu [...] do rowu melioracji szczegółowej bez nazwy, istniejącym wylotem 0800 mm w granicach działki o nr ewid. [...] w zlewni rz. W. W decyzji organ ustalił warunki ilościowe i jakościowe szczególnego korzystania z wód oraz nałożył obowiązki, których wykonywanie daje gwarancję nie przekraczania dopuszczalnych norm jakości zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach, a tym samym dotrzymania warunków pozwolenia wodnoprawnego. Od wydanej decyzji odwołanie dotyczące braku w niej obowiązku partycypacji Miejskiego Zarządu Dróg w T. w kosztach zarybiania wód, do których odprowadzane są ścieki objęte pozwoleniem wodnoprawnym, złożył Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w T. podnosząc jednocześnie, że organ I instancji pominął wskazówki organu II instancji dotyczące konieczności zebrania materiału dowodowego w kwestii jednoznacznego rozstrzygnięcia złożonego w toku postępowania wniosku Okręgu PZW, w sprawie partycypacji wnioskodawcy w kosztach zarybiania obwodu rybackiego. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji zapoznał się z dokumentami złożonymi przy wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego oraz przeanalizował kwestię podniesionej w odwołaniu sprawy zasadności wnioskowanego przez Okręg PZW świadczenia w trybie art 128 ust. 1 pkt. 7 oraz ust. 2 pkt. 6 ustawy Prawo wodne. W następstwie powyższego organ stwierdził, że opisane w operacie warunki, na jakich udzielono pozwolenia wodnoprawnego, zgodne są z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137 poz. 984 z późn. zm.). Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji było identyczne z oceną warunków szczególnego korzystania z wód dokonaną przez organ II instancji. Organ instancji II zauważył błąd organu I instancji, polegający na całkowitym pominięciu wniosku strony postępowania, tj. Okręgu PZW w T., dotyczącego zawarcia w decyzji pozwolenia wodnoprawnego obowiązku partycypowania Miejskiego Zarządu Dróg w T. w kosztach zarybiania obwodu rybackiego. W tym zakresie organ II instancji uzupełnił postępowanie w celu ustalenia, czy w związku z wykonywaniem udzielonego pozwolenia, podmiot uprawniony do rybactwa jest narażony na poniesienie szkody. W efekcie organ ustalił, że nie ma przesłanek na udowodnienie powyższego. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. stwierdził, że nie znajduje podstaw do uznania roszczeń wnoszącego odwołanie w kwestii zapisu w decyzji pozwolenia wodnoprawnego warunku wykonywania uprawnienia zawartego w art. 128 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo wodne. Skargę na wskazaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji - w całości. Zarzucono, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. naruszył: - art. art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 18 lipca 200lr. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 poz. 145 z póź. zm.); - art. 1, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Na uzasadnienie skargi podano, że istotą sporu jest interpretacja art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo wodne. Skarżący potwierdził, że (jak stwierdził to w zaskarżonej decyzji organ II instancji) zaskarżona decyzja zawiera warunki realizacji zadania zgodne z przepisami i że nie przewiduje przekroczenia dopuszczalnych norm zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach. Jednakże dla przedmiotu niniejszej skargi - zdaniem skarżącego- nie ma to znaczenia. Rozpatrywana w świetle art. 128 ust. 1 pkt 7 prawa wodnego może być wyłącznie decyzja spełniająca wszelkie inne warunki wymagane dla takiej decyzji. Dopiero wówczas należy wziąć pod uwagę, czy taka prawidłowa decyzja naraża na szkodę uprawnionego do rybactwa. Zdaniem skarżącego każda ingerencja w środowisko wodne ma mniejszy lub większy wpływ na ichtiofaunę. To, czy taka ingerencja naraża potencjalnie użytkownika rybackiego na straty, wymaga wiedzy specjalistycznej. Jeżeli użytkownik rybacki takie zastrzeżenie zgłasza, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wyjaśnienie tej kwestii poprzez przeprowadzenie odpowiedniego dowodu. W sprawie niniejszej organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mogących mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, nie wykazał w dostateczny sposób, że stanowisko zajęte przez organ I instancji jest zasadne i zgodne z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył i ustalił, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 128 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo wodne "W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności obowiązki wobec (...) uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego". Starosta A. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] udzielił Miejskiemu Zarządowi Dróg w T. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z części terenu ulicy [...] w T. (o po wierzchni 1,73 ha) na odcinku od pętli tramwajowej do okolic Placu [...] do rowu melioracji szczegółowej bez nazwy, istniejącym wylotem 0800 mm w granicach działki o nr ewid. [...] w zlewni rz. W. W decyzji ustalono warunki ilościowe i jakościowe szczególnego korzystania z wód oraz nałożył obowiązki, których wykonywanie daje gwarancję nie przekraczania dopuszczalnych norm jakości zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach, a tym samym dotrzymania warunków pozwolenia wodnoprawnego. Zatem decyzja organu I instancji w ogóle nie naraża na szkodę uprawnionego do rybactwa, ani nie wpływa na jakikolwiek jego uprawnienia. Zdaniem Sądu, oczyszczone wody opadowe i roztopowe mają być wprowadzone do rowu melioracji szczegółowej bez nazwy, który znajduje się w zlewni rzeki W. Nie istnieje więc żaden bezpośredni związek pomiędzy odprowadzaniem ścieków a możliwością zanieczyszczania W. czy terenów połowów, do których prawo ma Związek Wędkarski. Woda z rowu nie jest odprowadzana do Wisły, tylko do gruntów, znajdujących się w zlewni rzeki W. Jeżeli nawet więc istnieje zagrożenie szkodą, to ma ono charakter potencjalny i bardzo pośredni, dotyczy tylko możliwości potencjalnego narażenia na szkodę, prawdopodobieństwo takiej szkody jest jednak niewielkie i na pewno nie wpływa na wykonywanie uprawnień skarżącego. Nie jest też wadą postępowania, która nakazywałaby usunięcie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego fakt, że wątpliwości co do faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, organ II instancji usunął własnym działaniem, przez prowadzenie rozmów z przedstawicielami skarżącego. Jeżeli wątpliwości organu dotyczyły tylko ustalenia związku pomiędzy twierdzeniami skarżącego a istniejącym na gruncie stanem faktycznym, nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego, skoro fakty te dają się zweryfikować zasadami logicznego myślenia po przeanalizowaniu obowiązujących przepisów. W tym stanie Sąd orzekł jak w sentencji, mając na uwadze wyżej wskazane przepisy oraz art. 151 p.p.s.a.