IV SA/Wa 1167/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak,, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi O. w P. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w P. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr[...], odmawiającą zmiany, w trybie art. 155 kpa, punktu I. decyzji Starosty L. z dnia [...]lipca 2011 r., nr [...], udzielającej Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w P. pozwolenia wodnoprawnego na: 1. pobór wody do zbiorników w L. z rzeki S. w km 1+468 w ilości Q=0,064 m3/s, rzędna dna ujęcia 205,60 m n.p.m., próg stabilizujący dno rzeki w km 1+460, rzędna dna progu 205,80 m n.p.m.; 2. odprowadzanie wody ze zbiorników w L. do rzeki S. w km 0+720, w ilości Q=0,055 m3/s, rzędna dna odprowadzania 205,40 m n.p.m.. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], Starosta L. udzielił Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego (dalej: OPZW) w P. pozwolenia wodnoprawnego na: 1. pobór wody do zbiorników w L. z rzeki S.w km 1+468 w ilości Q=0,064 m3/s, rzędna dna ujęcia 205,60 m n.p.m., próg stabilizujący dno rzeki w km 1+460, rzędna dna progu 205,80 m n.p.m.; 2. odprowadzanie wody ze zbiorników w L. do rzeki S.w km 0+720, w ilości Q=0,055 m3/s, rzędna dna odprowadzania 205,40 m n.p.m.. Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w P. wystąpił do Starosty L. o zmianę ww. decyzji z dnia[...] lipca 2011 r., poprzez nadanie nowego brzmienia jej punktu I., w następującym zakresie: "I. Udzielam Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w P., ul. [...], [...] P., pozwolenia wodnoprawnego na: 1. pobór wody do zbiorników w L. z rzeki S. w km 1+468 w ilości: Q=0,064 m3/s, Qmaxh=230,40 m3/h, Qśrd=5.529,60 m3/d, Qmaxr=1.990.656 m3/rok, przy zachowaniu przepływu biologicznego Qnn=0,078 m3/s, rzędna dna ujęcia 205,88 m n.p.m., próg stabilizujący dno rzeki w km 1+460, rzędna poziomu istniejącego na progu stabilizującym 206,04 m n.p.m., współrzędne geograficzne ujęcia wody: [...], [...].; 2. odprowadzanie wody ze zbiorników istniejących, z okresu przed budową zbiorników, do rzeki S. w km 0+720, w ilości: Q=0,055 m3/s, Qmaxh=198,00 m3/h, Qśrd=4.752,00 m3/d, Qmaxr=1.734.480 m3/rok, współrzędne geograficzne zrzutu wody: [...], [...]; Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Starosta L.i zmienił decyzję z dnia[...]lipca 2011 r., nr [...], we wnioskowanym przez OPZW w P. zakresie. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. uchylił w całości ww. decyzję Starosty L. z dnia [...] grudnia 2016 r. i odmówił zmiany jego decyzji z dnia[...] lipca 2011 r.. W związku ze skargą złożoną przez OPZW w P., wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 310/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...]lutego 2017 r. oraz decyzję Starosty L. z dnia [...] grudnia 2016 r.. Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.), zgodnie z którą starostowie utracili kompetencje organów właściwych do udzielenia pozwolenia wodnoprawego, a tym samym do zmiany decyzji wydanej w tym zakresie, natomiast zgodnie z art. 525 ust. 1 tej ustawy, zniesiono dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, będących organami odwoławczymi od decyzji wydawanych przez starostów. Stosownie natomiast do przepisów art. 545 ust. 4 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z zakresu pozwoleń wodnoprawnych stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 545 ust. 5 ww. ustawy, Starosta L. przekazał wniosek OPZW w P. Dyrektorowi Zarządu Zlewni w P. PGW WP, który decyzją z dnia[...] czerwca 2018 r., nr [...], odmówił zmiany, w trybie art. 155 kpa, punktu I. decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2011 r., z uwagi na brak zgody stron postępowania na dokonanie tej zmiany. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w P. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 1, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie i niedokonanie oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału, czy dane okoliczności zostały udowodnione; 2. art. 10 kpa i związanego z nim art. 79a § 1 i § 2 kpa, poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania w okresie od 14 kwietnia do 22 maja 2018 r., w którym to okresie wpływały do organu I instancji pisemne uwagi do sprawy zarówno osób, które nie były stronami postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, jak i pismo RZGW w R.; treść tych pism nie została przesłana odwołującemu, ani przez autorów pism, ani przez organ prowadzący postępowanie, co uniemożliwiło odwołującemu ustosunkowanie się do poruszonych w nich zagadnień; 3. art. 75 kpa w związku z art. 14 § 2 kpa, przez niedopuszczenie jako dowodu w postępowaniu pisma odwołującego z dnia 4 czerwca 2018 r., przyjętego przez organ I instancji w dniu [...] czerwca 2018 r,, a więc w dniu sporządzenia zaskarżonej decyzji, w którym to piśmie zawarto uwagi i wnioski w wyniku wglądu w akta sprawy; 4. art. 107 § 3 kpa, poprzez nieoznaczenie stron postępowania, gdyż zapis w końcowej części decyzji "otrzymują wg rozdzielnika" pozostaje anonimowy dla odbiorców decyzji. W związku z powyższym odwołujący wniósł o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone przed Dyrektorem Zarządu Zlewni w P. na podstawie art. 155 kpa stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej. Stosownie do tego przepisu, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wynika z tego, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. W wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 310/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał organ I instancji, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, do prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania w oparciu o art. 127 ust. 7 Prawa wodnego z 2001 r., a następnie do rozstrzygnięcia sprawy w zależności od stanowiska tych stron oraz poczynionych ustaleń faktycznych. W związku z powyższym Dyrektor Zarządu Zlewni w P., po przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie oraz na podstawie wyjaśnień przedłożonych przez OPZW w P. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r. ustalił, że stosownie do art. 127 ust. 7 Prawa wodnego z 2001 r. stronami postępowania w przedmiotowej sprawie są, oprócz wnioskodawcy, Burmistrz Miasta L. i Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R. PGW WP. Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. organ I instancji zwrócił się do ww. stron postępowania o zajęcie stanowiska (wyrażenie zgody lub sprzeciwu) w kwestii zawnioskowanej przez OPZW w P. zmiany punktu I. decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2011 r., w terminie do dnia 18 maja 2018 r.. W konsekwencji powyższego Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R. PGW WP nie wyraził zgody na zmianę ww. decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2011 r. we wnioskowanym zakresie (pismo z dnia 14 maja 2018 r.) wskazując, że dotyczy ona zmiany wartości przepływu nienaruszalnego poniżej progu stabilizującego z wartości Qnn=0,78 m3/s, na wartość Qnn=0,078 m3/s, bez przedłożenia stosownych obliczeń dotyczących wielkości przepływu nienaruszalnego wskazanych w § 5 ust. 2 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego [...]. Strona zwróciła również uwagę, że przedmiotowa zmiana nie obejmuje punktu II. 1. ww. decyzji, w którym występuje wartość obecnego przepływu nienaruszalnego Qnn=0,78 m3/s oraz nie obejmuje zobowiązania wnioskodawcy do ograniczeń poboru wody w celu zachowania przepływu nienaruszalnego wraz z podaniem sposobu odczytu wartości przepływu nienaruszalnego w miejscu poboru wody. Brak jest również podania rzędnej dna odprowadzania wody występującej obecnie w punkcie 1.2. decyzji. Podkreślono, że zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 kpa, a jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Przez zgodę strony, o której mowa w tym przepisie, należy rozumieć zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie. Użycie przez ustawodawcę w art. 155 kpa liczby pojedynczej "strona" nie może być rozumiane w ten sposób, że dla zmiany decyzji konieczna jest zgoda jedynie tej strony, która na jej podstawie nabyła prawo. Jeżeli bowiem na podstawie danej decyzji choćby jedna ze stron nabyła prawo, jej zmiana wymaga zgody wszystkich osób, które były stronami w sprawie zakończonej tą decyzją ostateczną, bez względu na to, jakie prawa nabyła każda z nich. Zgoda stron, o której mowa w omawianym przepisie, stanowiąca podstawową przesłankę jego zastosowania, udzielona musi być wprost i wyraźnie przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji publicznej. Stąd gdy brak jest zgody strony, to ta okoliczność stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, iż organ I instancji zwrócił się do wskazanych w rozdzielniku stron postępowania, określonych na podstawie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, o zajęcie stanowiska w kwestii zmiany decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2011 r.. Zgody na zmianę przedmiotowej decyzji nie wyraził Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R. PGW WP, natomiast Burmistrz Miasta L. na pismo Dyrektora Zarządu Zlewni w P. z dnia 25 kwietnia 2018 r., pomimo jego doręczenia, nie odpowiedział. Wprawdzie w aktach sprawy widnieje wcześniejsze stanowisko Burmistrza Miasta L., wyrażające zgodę na zmianę przedmiotowej decyzji (pismo z 2 grudnia 2016 r.), jednakże z uwagi na upływ ponad dwóch lat od momentu wyrażenia tej zgody i brak odpowiedzi na kolejne zapytanie w tej sprawie, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy stanowisko to jest nadal aktualne. Podkreślić w tym miejscu należy, że brak odpowiedzi strony na doręczone jej w tej sprawie pismo nie można uznać za akceptację żądania wnioskodawcy, gdyż zgoda stron nie może być dorozumiana, ani domniemana, lecz musi być wyraźnie oświadczona, chociażby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony". W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż objęta wnioskiem zmiana punktu I. decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2011 r., nie uzyskała zgody wszystkich stron postępowania, przez co dokonanie zmiany rozstrzygnięcia w trybie art. 155 kpa było niedopuszczalne. W świetle powyższego nie można zatem zgodzić się z odwołującym, iż odmawiając zmiany punktu I ww. decyzji z dnia 7 lipca 2011 r., organ I instancji naruszył zasady postępowania wyrażone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, mające wpływ na wydane przez organ rozstrzygnięcie. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 10 kpa wskazano, że zarzut naruszenia przez organ zasady czynnego udziału stron w postępowaniu może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Odwołujący nie wykazał jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić, jakiej dokumentacji w sprawie brakowało i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie, co wyklucza możliwość uznania, iż doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Akta sprawy potwierdzają, że odwołujący został poinformowany o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i o możliwość zapoznania się z dokumentacją, z którego to prawa skorzystał. Odnosząc się do zarzutu odwołującego w kwestii braku przesłania przez organ zgromadzonych w sprawie pism, m.in. pisma RZGW w R. z dnia 14 maja 2018 r., organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 § 1 kpa, strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Powyższe czynności dokonywane są w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Odwołujący zapoznał się z materiałem dowodnym zgromadzonym w sprawie, dlatego powyższy zarzut nie znajduje uzasadniania. Odwołujący zwrócił również uwagę na pismo wyjaśniające z dnia 4 czerwca 2018 r., które wpłynęło do organu w dniu wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. i którego organ nie dopuścił jako dowodu w postępowaniu. Z treści tego pisma wynika, że przedmiotem wniosku była zmiana tylko w zakresie rzędnych dna ujęcia wody i rzędnej poziomu istniejącego na progu stabilizującym dno rzeki, natomiast przepływ nienaruszalny pozostaje bez zmian, czyli 0,78 m3/s, zaś wartość 0,078 m3/s jest oczywistą omyłką pisarską. Wskazać w tym miejscu należy, iż brak zgody RZGW w R. na dokonanie zmiany treści decyzji Starosty L.o z dnia [...] lipca 2011 r. nie był związany tylko i wyłącznie ze zmianą wartości przepływu nienaruszalnego. Ponadto omyłkowo podana, zdaniem odwołującego, wartość przepływu nienaruszalnego wynika z załączonego wraz z wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2016 r. aneksu do operatu wodnoprawnego "Zbiorniki retencyjne w L." (str. 10) i pomimo, iż na potrzeby niniejszego postępowania wartość ta była wielokrotnie wskazywana, odwołujący nie dokonał sprostowania w tym zakresie. Podstawą do uchylenia przedmiotowej decyzji nie mógł być również zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 107 § 3 kpa, wynikający zdaniem odwołującego z braku wskazania w rozdzielniku decyzji odbiorców tej decyzji. Ponieważ do przedłożonej na potrzeby postępowania odwoławczego decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w P. z dnia [...] czerwca 2018 r. taki rozdzielnik został załączony można domniemywać, iż omyłkowo nie został on dołączony do decyzji doręczonej odwołującemu. Ponadto z treści uzasadnienia decyzji wynika wprost kogo organ uznał za strony, a tym samym do kogo decyzja ta została skierowana. Reasumując Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w P. wniósł o jej uchylenie w całości, gdyż organ, który ją wydał i organ I Instancji - naruszyły zasady postępowania, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasad postępowania określonych w: 1) art. 138 §1 pkt 1 kpa, przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności: a) strona skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu organu I instancji w okresie od 14 kwietnia do 22 maja 2018 r., w którym to czasie wpływały do powyższego organu pisemne uwagi i wnioski ówczesnych uczestników postępowania, w tym strony postępowania - PGW Wody Polskie RZGW w R., która nie wyraziła zgody na zmianę wspomnianej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym z 2011 r. w oparciu o niezauważony wcześniej, omyłkowo podany przepływ nienaruszalny w rzece Qnn=0,078 m3/s, zamiast 0,78 m3/s, co wyjaśnione zostało w piśmie skarżącego z dnia 4 czerwca 2018 r.; pismo to organ I Instancji otrzymał 7 czerwca 2018 r., jednak nie dopuścił dowodu tego w postępowaniu; ponadto P.Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w R., którego następcą prawnym od 1 stycznia 2018 r. jest PGW Wody Polskie RZGW w R., wyraził zgodę na zmianę przedmiotowej decyzji Starosty L. o pozwoleniu wodnoprawnym pismem z dnia 30 listopada 2016 r., nie wniósł także odwołania od decyzji Starosty L. wydanej [...] grudnia 2016 r. (później uchylonej), co dowodzi niezauważenia ww. oczywistej omyłki przez żadną ze stron postępowania; konieczny do wyjaśnienia, rozszerzony przez PGW Wody Polskie RZGW w R. w piśmie z 14 maja 2018 r. w stosunku do wnioskowanego przez skarżącego zakres sprawy, ma niewątpliwie istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w tym na ustalenie stanu faktycznego; b) utrzymana w mocy decyzja organu I Instancji została wydana bez uzyskania wymaganego przez art. 155 kpa stanowiska innego organu, w tym przypadku Burmistrza Miasta L. (art. 145 §1 pkt 6 kpa) w sytuacji, gdy ani organ I, ani II instancji nie uznały stanowiska Burmistrza L. zawartego w piśmie z dnia 2 grudnia 2016 r., nr [...], wyrażającego zgodę na zmianę decyzji Starosty L. o pozwoleniu wodnoprawnym; 2) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w związku z art. 140 kpa, przez odpowiednio niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niedokonanie własnej oceny organu na podstawie zebranego materiału czy dane okoliczności zostały udowodnione; 3) art. 10 § 1 kpa i związanego z nim art. 78 § 1 kpa, przez niezapewnienie czynnego udziału skarżącego w postępowaniu zarówno odwoławczym w okresie minionych niemal dziesięć miesięcy, jak i usprawiedliwione w decyzji organu odwoławczego niezapewnienie czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania prowadzonego przez organ I instancji w okresie od 14 kwietnia do 22 maja 2018 r.; wówczas, jak już wspomniano, wpływały do organu I instancji pisemne uwagi uczestników postępowania do sprawy, bez wiedzy strony skarżącej, jako najbardziej zainteresowanej w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa. Badając zaskarżoną decyzję w powyżej zakreślonych ramach, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sądu doszedł do przekonania, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd w całości przyłącza się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i uznaje za własne poczynione tam (a przedstawione powyżej) ustalenia i rozważania, stąd też nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 kpa, który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, co jest konsekwencją stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa. Stąd też utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy ocena organu odwoławczego jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarżący zarzuca w pierwszej kolejności naruszenie cytowanego wyżej przepisu, przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przede wszystkim art. 10 § 1 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu skarżący upatruje w pozbawieniu go bez własnej winy udziału w postępowaniu organu I instancji w okresie od 14 kwietnia do 22 maja 2018 r.. Zarzut ten jest o tyle nietrafny, że w aktach postępowania administracyjnego brak jest jakichkolwiek dowodów np. na uniemożliwienie stronie zapoznania się z nimi. Wydaje się, że skarżący oczekiwał od organu informacji o każdej przedsięwziętej czynności, albo piśmie lub innym dowodzie, jaki do niego wpłynął. W ocenie Sądu oczekiwanie takie nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei kwestia zbyt długiego procedowania przez organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie pozostaje poza zakresem badania przez Sąd skargi w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z art. 37 § 1 kpa skarżący miał prawo do wniesienia ponaglenia, jednak jak wynika z akt sprawy, z prawa tego nie skorzystał. Podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 155 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wynika z tego, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: 1) istnienie decyzji ostatecznej; 2) za jej uchyleniem lub zmianą musi przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony; 3) musi być wyrażona zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji; 4) brak musi być przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Brak spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 848/14, LEX nr 1643872). Skoro stronami postępowania w przedmiotowej sprawie, oprócz wnioskodawcy, są Burmistrz Miasta L. i Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R., to co do zasady słusznie Dyrektor Zarządu Zlewni w P. pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r., zwrócił się do ww. stron o zajęcie stanowiska (wyrażenie zgody lub sprzeciwu) w kwestii zawnioskowanej przez OPZW w P. zmiany punktu I. decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], wyznaczając w tym celu stosowny termin. W konsekwencji powyższego Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R. PGW WP nie wyraził takiej zgody, natomiast Burmistrz Miasta L. nie udzielił odpowiedzi. W tym miejscu zauważyć należy, że rację ma jednak skarżący wskazując, iż w aktach sprawy widnieje wcześniejsze stanowisko Rurmistrza Miasta L. wyrażające zgodę na zmianę przedmiotowej decyzji (pismo z dnia 2 grudnia 2016 r.). W tym przypadku, wbrew twierdzeniu ogranu, nie ma znaczenia upływ ponad dwóch lat od momentu wyrażenia tej zgody, gdyż braku odpowiedzi na kolejne zapytanie w tej sprawie nie można utożsamiać ze zmianą stanowiska. Okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, gdyż nie zmienia to faktu niewyrażenia zgody przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Podkreślić należy, iż Dyrektor Zarządu Zlewni w P. nie występował do Burmistrza Miasta L. w przedmiotowej sprawie w celu uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, o czym podnosi skarżący, lecz jako do strony postępowania w rozumieniu przepisów art. 127 ust. 7 Prawa wodnego z 2001 r., o wyrażenie zgody lub sprzeciwu w kwestii wnioskowanej przez skarżącego zmiany decyzji Starosty L. z dnia [...]lipca 2011 r.. Reasumując stwierdzić należy, że skoro objęta wnioskiem zmiana punktu I. decyzji Starosty L. z dnia[...] lipca 2011 r., nr [...], nie uzyskała zgody wszystkich stron postępowania, to niedopuszczalne było dokonanie zmiany tego rozstrzygnięcia w trybie art. 155 kpa, który to przepis został prawidłowo zastosowany przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i wskazał na przyczyny, ze względu na które argumenty formułowane przez skarżącego okazały się nietrafione. Zdaniem Sądu, w szczególności odnieść się należy do kwestii pisma strony, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 7 czerwca 2018 r., a w którym przedstawiła ona swoje stanowisko odnośnie podanego przepływu nienaruszalnego w rzece Qnn=0,078 m3/s, zamiast 0,78 m3/s, co jej zdaniem stanowi niezauważoną wcześniej omyłkę. Podkreślić trzeba, że podstawę wniosku i orzekania przez organy w niniejszej sprawie stanowił operat wodnoprawny (a właściwie aneks do niego), w którym określono m.in. zachowanie przepływu biologicznego Qnn=0,078 m3/s w sytuacji, gdy w pierwotnym pozwoleniu wodnoprawnym (z 7 lipca 2011 r.) wartość ta była ustalona na 0,78 m3/s, tj. jako dziesięciokrotnie większa. Na okoliczność ewentualnej omyłki w tym względzie strona skarżąca nie przedstawił jednak żadnego dowodu, np. sprostowania autora operatu, zaś jej twierdzenia w tym względzie uznać należy za niewystarczające i gołosłowne. Stąd też nie można zarzucać innej stronie, której zgoda na zmianę decyzji ostatecznej była wymagana, że w swym stanowisku oparła się na danych wynikających z aktualnego aneksu do operatu wodnoprawnego. Bez znaczenie jest z kolei uprzednia zgoda na zmianę przedmiotowej decyzji Starosty L. o pozwoleniu wodnoprawnym, wyrażona pismem z dnia 30 listopada 2016 r. przez [...] Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w R., którego następcą prawnym od 1 stycznia 2018 r. jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R., a to z uwagi na uchylenie decyzji Starosty L. wydanej [...] grudnia 2016 r., która w ten sposób została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym nie ma znaczenia fakt, że [...] Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w R. nie wniósł odwołania od tej decyzji Starosty L. wydanej [...] grudnia 2016 r. (później uchylonej). W toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż zostały dochowane wszystkie przewidziane prawem zasady. Zauważyć też należy, że rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wywód przeprowadzony przez organ co do ustaleń faktycznych, jak i kwalifikacji prawnej zaistniałych okoliczności jest dostatecznie szczegółowy i odnosi się do wszystkich kluczowych elementów sprawy. Jeszcze raz podkreślić należy, że organ II instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania strona miała zapewnioną możliwość czynnego udziału. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji. Organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Tym samym organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.