IV SA/Wa 1168/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - W piśmie z dnia 11 października 2005 r. J. M. wniósł zarzut do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., wskazując, że nadal nie uwzględniono w nim dojazdu do działki nr ew. [...], stanowiącej przedmiot przysługującemu mu udziału we współwłasności tej działki. Narusza to jego interes prawny w świetle art. 28 kpa oraz narusza art. 145 §2 kc. Nadal w projekcie planu zachowano dwie przylegające do siebie drogi, tj. jedną o szer. 3 m i drugą o szer. 10 m., co jest rozrzutnym gospodarowaniem gruntami. Droga dojazdowa do działek nr ew. [...], [...] i [...] o szerokości 8 m jest zupełnie wystarczająca i zgodna z założeniami projektu planu miejscowego. Uchwałą z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] Rada Gminy N. odrzuciła zarzut J. M., wskazując, że przyjęte ustalenia w projekcie planu miejscowego wsi S. etap II, mieszczą się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, i nie wykraczają poza ramy określone w art. 10 ust. 1 pkt. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: "przeznaczenie terenu oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania (...), granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie". W projekcie planu zapewniono dojazd do działki nr ew. [...], korytarzem drogi publicznej [...] o szerokości 10 m., spełniając wymagania Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżący jest współwłaścicielem działek nr ew. [...], [...] i [...], które przylegają do działki nr ew. [...]. Działka nr ew. [...] jest drogą wewnętrzną, i w projekcie planu zachowano tę drogę oraz zaprojektowano drogę publiczną na dz. nr ew. [...] przebiegającą w styczności z drogą wewnętrzną na nr ew. [...]. Działka nr ew. [...] nie należy do skarżącego, dlatego zgłoszona przez niego propozycja przesunięcia projektowanej drogi [...] na środek działki nr ew. [...] nie może być zaakceptowana, zwłaszcza, że działka ta przeznaczona jest pod zespół zabudowy usługowej o wielofunkcyjnym przeznaczeniu - gminne usługi oświaty, usługi kultury i usługi sportu i rekreacji, usługi zdrowia i opieki społecznej, administracji i edukacji. Poprowadzenie drogi przez jej środek ograniczyłoby możliwości jej racjonalnego zagospodarowania. Ustaleniami planu nie naruszono granic działki skarżącego nr ew. [...]. Plan nie ingeruje i nie ustala linii rozgraniczających drogi wewnętrzne. Wszystkie działki nr ew. Sygn. akt IV SA/Wa 1168/06 [...], [...] i [...] należą we współwłasności do skarżącego, które może, zgodnie z ustaleniami projektu planu podzielić z uwzględnieniem ustalonego w projekcie planu normatywu działek, a dostęp do działek nr ew. [...], [...] może być zrealizowany poprzez drogi wewnętrzne. Skarżący będzie mógł korzystać z zaprojektowanej drogi publicznej [...], ponieważ plan dopuszcza dostęp do działek poprzez drogi wewnętrzne wydzielane na podstawie przepisów odrębnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną uchwałę z dnia [...] lutego 2006 r. J. M. zarzucił m.in., że wyłożony w dniu 12 września 2005 r. do ponownego wglądu publicznego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie N., tzw. etap II, w swojej istocie nie różni się od uprzedniego projektu tego planu, do którego skarżący zgłaszał już wcześniej uwagi i zastrzeżenia, a które były przedmiotem poprzednich uchwał Rady Gminy N. oraz przedmiotem postępowania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt IV Sa/WA/694/04. W nowej wersji projektu planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., do działki nr ew. [...], dołączono drogę o szerokości nie 8 m jak poprzednio, lecz drogę o szerokości 10 m. Z drogą na działce nr ew. [...] w sumie byłaby droga o szerokości aż 13 m, co stanowi naganny przejaw rozrzutnego gospodarowania ziemią i jest niezgodne z przyjętą w projekcie planu zasadą, według której szerokość wymaganej drogi nie powinna przekraczać 8 metrów. W sposób bezpodstawny nie zapewniono dojazdu do działki nr ew. [...], co narusza interes prawny właścicieli tej działki. Zmiana przeznaczenia działki nr ew. [...] jest podyktowana przez Wójta Gminy i Radę Gminy N. brakiem kontrargumentów na propozycję skarżącego przeniesienia drogi o szerokości 8 m do strefy środkowej tej działki. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Gminy N. wniósł o jej oddalenie przywołując motywy zaskarżonej uchwały. Ponadto wskazano, że zaspokojenie żądań skarżącego nie leży w kompetencji Rady Gminy N., albowiem nie może ona odebrać prawa do racjonalnego zagospodarowania działek, które nie należą do Gminy. Natomiast do działki nr ew. [...] w stanie istniejącym, projekt planu nie zmienia dotychczasowego sposobu użytkowania działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie z mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Sygn. akt IV SA/Wa 1168/06 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu; o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zakres rozpatrywanej sprawy przez sąd administracyjny wyznaczony jest zatem wniesionym zarzutem i zaskarżoną uchwałą. Skarżący kwestionuje w swoim zarzucie brak uwzględnienia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. dojazdu do działki nr ew. [...], stanowiącej współwłasność skarżącego. Dojazd ten, w uznaniu skarżącego, powinien być wytyczony w środkowej części działki o nr ew. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., zaprojektowano na działce o nr ew. [...], stanowiącej współwłasność skarżącego, drogę wewnętrzną o szerokości 3 m, jako adaptację istniejącej już w tym miejscu drogi wewnętrznej, przez którą odbywa się dojazd z drogi publicznej do działki skarżącego o nr ew. [...], a przez tą działkę dalej do działki o nr ew. [...]. Adaptacja istniejącej drogi wewnętrznej na działce skarżącego o nr ew. [...] nie wprowadza nowego stanu planistycznego, dlatego też ustalenie to w żaden sposób nie narusza interesu prawnego skarżącego. Utrwala ono istniejący sposób korzystania z działki o nr ew. [...], zwłaszcza, iż jej podłużny kształt, jako działki o szerokości 3 m, nie był przedmiotem wniosków skarżącego o przeznaczenie jej na inne cele. Skoro więc w zakresie ustalenia przeznaczenia działki nr ew. [...], nie naruszono interesu prawnego skarżącego, to odrzucenie zarzutu w tej części nie narusza prawa. Również w zakresie ustalenia przeznaczenia działki nr ew. [...] w części pod drogę publiczną o symbolu [...], która to działka nie stanowi własności skarżącego, lecz jest własnością Skarbu Państwa, w żaden sposób nie narusza, a nawet nie dotyczy interesu prawnego skarżącego, skoro omawiane ustalenie przeznaczenia jej w części pod drogę publiczną nie obejmuje działek skarżącego. W złożonym zarzucie skarżący domaga się ustalenia przebiegu drogi publicznej w środkowej części tej działki, aby w Sygn. akt IV SA/Wa 1168/06 ten sposób planowana droga stanowiła bezpośredni dojazd także do działki skarżącego o nr ew. [...]. Takie oczekiwanie skarżącego wobec działki nie stanowiącej jego własności nie może być jednak uznane za objęte jego interesem prawnym. Z żadnej bowiem regulacji prawnej nie wynika, aby dostęp do drogi publicznej dla działki skarżącego o nr ew. [...] mógł być skutecznie projektowany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na nieruchomościach innych podmiotów, naruszając w ten sposób interes prawny tych podmiotów. W szczególności, powoływany przez skarżącego art. 145 §2 kc, nie stanowi prawnych podstaw kształtowania przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz dotyczy sposobu ustanawiania służebności drogi koniecznej, jako ograniczonego prawa rzeczowego na cudzej nieruchomości, gdy sąsiednia nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Oceny zaistnienia sytuacji określonej w powołanym art. 145 §2 kc dokonuje natomiast sąd powszechny. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania powoływany przez skarżącego art. 28 kpa, jako dotyczący postępowania uregulowanego w kodeksie postępowania administracyjnego. Procedura projektowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako procedura legislacyjna tworzenia prawa miejscowego, uregulowana jest odrębnie w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, do której nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli więc skarżący nie kwestionuje w swoim zarzucie oddziaływania planowanej drogi publicznej o symbolu [...] na jego nieruchomość, lecz jedynie jej umiejscowienie, jako nie zapewniające bezpośredniego dostępu do jego działki o nr ew. [...], to jako zarzut wobec ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie dotyczy jego interesu prawnego, powinien być uznany przez Radę Gminy R. za protest, w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, do projektowanego ustalenia przeznaczenia części działki nr ew. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa. Jako zaś protest, w kształcie określonym w piśmie skarżącego z dnia 11 października 2005 r, nie musiał być przez Radę Gminy R. uwzględniony, skutkiem czego, jego odrzucenie również nie narusza prawa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.