IV SA/Wa 1168/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: przyznać M. J. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. M. J. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 12 sierpnia 2010 r. oraz nadesłanych na wezwanie dokumentów źródłowych i dodatkowego oświadczenia z dnia 15 września 2010 r. wynika, że wnioskodawczyni jest osobą samotną. Jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie rentowe w miesięcznej wysokości 676,20 zł. Skarżąca mieszka w lokalu wynajmowanym od miasta. Miesięczna wysokość czynszu najmu i świadczeń związanych z użytkowaniem mieszkania wynosi 390,74 zł. Jako stałe miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym skarżąca wskazała także opłaty z za energię elektryczną (76,22 zł) i gaz (64,57 zł). M. J. nie ma wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dochód uzyskiwany przez skarżącą (676,20 zł miesięcznie) pozwala zaspokoić co najwyżej podstawowe koszty utrzymania, związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, zakupem żywności, czy ubrania. Nie posiadając przy tym ani wartościowych przedmiotów, ani oszczędności M. J. niewątpliwie nie jest w stanie poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.