IV SA/Wa 1169/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokata T. L. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1169/16 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych w zakresie zgodnym z wnioskiem postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 14 września 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 1169/16. Postanowieniem z 14 września 2017 r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi T.L. ze środków budżetowych WSA w Warszawie kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. Na powyższe postanowienie adwokat T. L. wniósł sprzeciw, wskazując, że winna mu być przyznana opłata maksymalna wynosząca 480 zł, powiększona o podatek od towarów usług. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że, charakter sprawy jest skomplikowany i wymagał wzmożonego nakładu pracy. Podniósł, że: - po wyznaczeniu przez ORA udał się do Sądu, zapoznał z aktami sprawy i wykonał wówczas ponad 200 zdjęć; - w okresie wakacyjnym odebrał zawiadomienie o rozprawie, dzwonił kilkukrotnie w celu ustalenia terminu rozprawy oraz uzyskania informacji o sprawie; - otrzymywał korespondencję z sądu, która byłą analizowana pod kątem stanu faktycznego i prawnego; - pod koniec sierpnia wysłał korespondencję do skarżącego a ponadto udał się do Sądu, w celu zapoznania się z aktami sprawy przed planowaną rozprawą i wykonał ok. 20 zdjęć; - reprezentował skarżącego na rozprawie. Wszystkie te okoliczności, zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie zostały uwzględnione przez referendarza sądowego. Sąd zważył, co następuje. Rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W myśl art. 250 § 1, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 2 listopada 2016 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801), zwanego dalej "rozporządzeniem z 22 października 2015 r.". W § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 22 października 2015 r. wskazano, że opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 480 zł. Opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia z 22 października 2015 r.). Opłatę, o której mowa w ust. 1 rozporządzenia z 22 października 2015 r., podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia z 22 października 2015 r.). Uwzględniając, stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r., zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego adwokata, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty wyższej niż 1/2 opłaty maksymalnej określonej w wyżej powołanych przepisach. Wykonane przez pełnomocnika skarżącego czynności (dwukrotne stawiennictwo w Sądzie w celu zapoznania się z aktami sprawy, oraz reprezentowanie skarżącego na rozprawie, analiza akt sprawy, odbieranie korespondencji z sądu, kontaktowanie się z klientem) są czynnościami typowymi, związanymi z prawidłową realizacją obowiązków pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wykonanych czynności nie można zatem zakwalifikować do czynności, za które przysługuje wynagrodzenie wyższe niż 1/2 opłaty maksymalnej wynoszącej 480 zł. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż 1/2 opłaty maksymalnej wynoszącej 480 zł, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej (czyli 480 zł) następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W niniejszej sprawie wnoszący sprzeciw nie wykazał, a Sąd nie dopatrzył się, aby ilość, rodzaj i czasochłonność czynności przez niego wykonanych wypełniał przesłanki z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. Przejrzenie akt sądowych, do których dołączona była 1 teczka akt administracyjnych i reprezentacja skarżącego podczas jednej rozprawy nie uzasadniają przyznania wynagrodzenia wyższego niż zasadnicze wynagrodzenie w wysokości 1/2 opłaty maksymalnej. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest obszerny (jedna teczka akt administracyjnych, 93 karty), w sprawie nie zachodziły istotne zagadnienia prawne budzące wątpliwości w orzecznictwie i w doktrynie. Pełnomocnik skarżącego niezasadnie utożsamia należyte wykonanie powierzonych mu czynności z obowiązkiem przyznania opłaty maksymalnej w wysokości 480 zł. Czynności te, wykonano prawidłowo, ale jest zasadą - zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 22 października 2015 r. - przyznanie opłaty w wysokości 1/2 opłaty maksymalnej, chyba że wystąpią szczególne okoliczności z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. (a te - jak wyżej wskazano - nie zaszły). W tej sytuacji Sąd uznał, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 września 2017 r., jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 259 § 1 p.p.s.a.