IV SA/Wa 117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Budowa zespołu elektrowni wiatrowych W. wraz z zewnętrzną infrastrukturą przyłączeniową" złożyła E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. W dniu [...] stycznia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (zwany dalej także "Regionalny Dyrektorem") wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dniu [...] stycznia 2012 r. Stowarzyszenie T. wniosło o uznanie go za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Regionalny Dyrektor po przedłożeniu przez stosowne organy opinii sanitarnych w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia został opracowany przez zespół specjalistów – G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pod kierunkiem K. M. i M. S. i złożony do organu w dniu [...] kwietnia 2012 r. W decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa zespołu elektrowni wiatrowych W. wraz z zewnętrzną infrastrukturą przyłączeniową". Organ stwierdził, że przedmiotem przedsięwzięcia jest budowa zespołu elektrowni wiatrowych złożonego z 20 turbin o łącznej mocy ok. 50 MW, połączenie ich podziemnymi liniami kablowymi – elektroenergetyczną i telekomunikacyjną oraz budową wewnętrznej stacji elektroenergetycznej i przyłącza zewnętrznego. W decyzji organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, , stwierdził konieczność monitorowania oddziaływania na środowisko, nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego, nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Planowana wysokość turbin nie przekroczy 200 m, a moc akustyczna nie przekroczy 107,5 dB. Ponadto organ odniósł się także do zarzutów podnoszonych w toku postępowania, w szczególności przez S. Po rozpoznaniu odwołań, w tym odwołania S., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w części uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. i orzekł co do istoty sprawy, w szczególności sformułował szczegółowe postulaty co do prowadzenia porealizacyjnego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego, którego zakres ma być każdorazowo zatwierdzany przez Regionalnego Dyrektora. Dalej organ w części uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. złożyło S. z siedzibą w K. W skardze podniesiono, że w decyzji brak było przekonywujących argumentów na odparcie zarzutów odwołania. Organ bezpodstawnie ograniczył postępowanie dowodowe do swobodnej oceny raportu i odstąpił od obiektywnej weryfikacji przez Regionalną Komisję do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko. Zdaniem skarżącego organ naruszył art. 104 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne nałożenie na inwestora obowiązków co do zakazu wprowadzania nowych ciągów zieleni, które w praktyce dotyczyłyby właścicielu gruntów sąsiednich, sposobu i zasad prowadzenia monitoringu śmiertelności ptaków i nietoperzy. W ocenie skarżącego w sprzeczności do postanowienia uzgadniającego wydanego przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. dopuszczono na etapie budowy wykonywanie prac w porze nocnej. Dodatkowo farma wiatrowa będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi, zwierzęta dziko żyjące i krajobraz. Badania i obliczenia w zakresie hałasu, w tym hałasu infradźwiękowego, migotania cienia i efektu stroboskopowego przeprowadzono nierzetelnie. We wskazanych w raporcie punktach kontrolnych poziom hałasu przekroczył dopuszczalne normy akustyczne, co stanowi naruszenie art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Skarżący podtrzymał także zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące nienałożenia obowiązku zastosowania fabrycznie nowych siłowni wiatrowych, możliwości wystąpienia poważnych awarii oraz możliwości spadku wartości nieruchomości. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący podniósł, że w przypadku postępowania dotyczącego ochrony środowiska krąg stron należy określić szeroko ze względu na specyfikę przedmiotu sprawy. Interes prawny w zaskarżeniu decyzji mają podmioty zarówno podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, jak i na obszarze oddziaływania inwestycji, wykraczającym poza bezpośrednie sąsiedztwo. W odpowiedzi na skargę oraz piśmie z dnia [...] września 2014 r. organ wskazał, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje go do zasięgnięcia opinii Regionalnej Komisji do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko. Jednocześnie organ uznał zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający i nie uznał za zasadne wzywać inwestora do uzupełnienia raportu. Zdaniem organu obowiązki i zakazy sformułowano prawidłowo i konkretnie, a ograniczenia obsadzania zielenią linowych elementów infrastruktury dotyczą infrastruktury, która będzie budowana w ramach realizacji farmy wiatrowej. W odniesieniu do opinii sanitarnej organ podniósł, że nie miała ona charakteru wiążącego, a organ I instancji nie ustalił ograniczeń co do prowadzenia prac w porze nocnej, zastrzegając jedynie, że prace szczególnie uciążliwe powinny być minimalizowane w porze nocnej. Zaznaczył również, że okresowo uciążliwe mogą być jedynie niektóre prace związane z przewozem materiałów lub wywozem mas ziemnych. Raport o ocenach oddziaływania na środowisko uwzględnił także wszystkie podnoszone przez skarżącego elementy oddziaływania, co następnie organ wziął pod uwagę w postępowaniu w obu instancjach. Wartości poziomu hałasu uzyskane w przeprowadzonych analizach są zgodne z wartościami ustalonymi w obowiązujących przepisach prawa, a art. 112a pkt 1 lit. b p.o.ś. nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W odniesieniu do pozostałych zarzutów organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W kontekście twierdzeń skarżącego w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. organ zauważył, że nie było wymagane sporządzenie listy uczestników postępowania, a także osobiste doręczenie decyzji, gdy ich liczba przekracza 20. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej G. w G. zgłosił udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W piśmie z dnia [...] września 2014 r. Prokurator poparł skargę Stowarzyszenia i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił decyzji wadliwość, ponieważ została wydana w postępowaniu, w którym już sam wniosek wszczynający postępowanie obarczony był wadami związanymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla gmin T. i Z. Zdaniem Prokuratora raport środowiskowy złożono przedwcześnie, przed doręczeniem stronom postępowania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r., a Regionalny Dyrektor powinien był zawiesić postępowanie na czas przygotowania raportu. Dodatkowo raport nie został sporządzony w zgodzie z obowiązującymi normami, a organy nie dokonały jego prawidłowej oceny. Prokurator podniósł także, że konsultacje społeczne przeprowadzono wadliwie, ponieważ należało umożliwić ogółowi społeczeństwa dostęp do wierzy o planowanym przedsięwzięciu w sposób wymagany przepisami prawa. W ocenie prokuratora o wadliwości decyzji organu I instancji świadczy także doręczenie jej osobiście pełnomocnikowi strony. Z kolei przy piśmie z dnia [...] września 2014 r. Prokurator przedstawił "Podstawowe opracowanie ekofizjograficzne dla Gminy W.", sporządzone w 2011 roku na potrzeby zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podniósł, że przedstawione opracowanie i raport środowiskowy zostały sporządzone przez te same podmioty, dokumenty stanowią kompilację tych samych fragmentów tekstu. Dodatkowo taka sytuacja mogła spowodować konflikt interesów, ponieważ nie wiadomo, czy opracowanie zostało przygotowane na potrzeby gminy czy też na potrzeby inwestora. W pismach z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz [...] września 2014 r. inwestor zauważył, że skarżący nie wskazał zarzutów, które jego zdaniem nie zostały rozpoznane, a formułowane argumenty są ogólnikowe i stanowią przejaw niezadowolenia z zaskarżonej decyzji. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawierał wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a w toku konsultacji społecznych wyjaśniono kwestie wynikające z raportu. Organy prowadzące postępowanie dokonały wnikliwej analizy raportu, co potwierdza fakt, że raport był przez jego autorów uzupełniany i wyjaśniany. Postępowanie przed wyspecjalizowanym organami ochrony środowiska miało na celu określenie warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia, nie zaś eliminację subiektywnych wątpliwości skarżącego. Podważenie wartości dowodowej raportu byłoby możliwe jedynie w wypadku przedłożenia kontrraportu. Z kolei nie można stawiać organowi wymogu zasięgnięcia opinii Regionalnej Komisji do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko, ponieważ prowadziłoby to do tworzenia pozaustawowych wymagań pod adresem wnioskodawcy, a Komisja nie bierze udziału w procedurze środowiskowej w charakterze organu uzgadniającego. Dodatkowo przedmiotowe przedsięwzięcie jest zagadnieniem dobrze znanym organom ochrony środowiska, ponieważ budowa farm wiatrowych była już poddawana ocenie przez te organy w całej Polsce. Niezasadny jest także zarzut przedwczesnego złożenia raportu, ponieważ postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. weszło do obrotu prawnego z chwilą podpisania oraz ogłoszenia (skierowania do doręczenia), a nie dopiero z upływem dokonania obwieszczeń. W ocenie inwestora raport środowiskowy to dokument, który w znaczącej części dotyczy opisu określonych zjawisk, które zachodzą w otoczeniu przyrodniczym, dlatego przedstawione w nim informacje nie są związane z konkretnym stanem faktycznym. Jednocześnie inwestor, przygotowując realizację planowego przedsięwzięcia był w stanie przygotować raport odpowiednio wcześniej w oparciu o jego spodziewany zakres, oparty na przepisach prawa i praktyce organu. W dalszej kolejności inwestor zaznaczył, że w zakresie porealizacyjnego monitoringu śmiertelności awiafauny organ II instancji zmienił decyzję Regionalnego Dyrektora. Zakres przeprowadzanej analizy podlega każdorazowemu zatwierdzeniu przez organ ochrony środowiska, co pozwala na uwzględnienie aktualnych wymagań prawnych i standardów branżowych bądź naukowych w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Natomiast co do zastosowania konkretnego rodzaju turbin, organ ochrony środowiska nie może orzec o zastosowaniu konkretnych urządzeń, władne do tego są inne organy na podstawie przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów i dopuszczenia urządzeń. Spadek wartości nieruchomości, na który powołuje się skarżąca nie jest również przedmiotem badania organu ochrony środowiska. Z kolei w kontekście prowadzenia prac w porze nocnej inwestor podzielił stanowisko organu, że szczególnie uciążliwe prace ograniczono do pory dziennej, więc w tym zakresie opinia sanitarna została uwzględniona. Jednocześnie organ nie był prawnie związany stanowiskiem Inspektora Sanitarnego. Inwestor zauważył także, że dla celów przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie przeprowadza się długookresowej oceny ochrony środowiska przed hałasem i nie stosuje się wskaźników określonych w ustawie Prawo ochrony środowiska dla prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem. Również kwestia źródeł hałasu, co do których odnosi się skarżący, ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ inne są dopuszczalne normy hałasu w przypadku farm wiatrowych (hałas przemysłowy) i nie kumulują się one z hałasem transportowym. Inwestor zaznaczył, że w jego ocenie w rozpatrywanym przypadku wystarczające było wyznaczonego obszarem oddziaływania planowanej inwestycji na podstawie przedstawionych map i nie zachodziła potrzeba indywidualizacji każdej ze stron postępowania, dlatego dokonanie obwieszczenia na podstawie art. 49 k.p.a. było zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dział V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) zwanej dalej “ustawą o ocenach" reguluje problem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000. Już sam tytuł rozróżnia dwa możliwe postępowania związane z oceną oddziaływania przedsięwzięcia. Po pierwsze jest to ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a po drugie ocena oddziaływania na obszar Natura 2000. Mając na uwadze ten podział, wyróżniane są trzy grupy przedsięwzięć: mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem", wymienia przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b i pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m, inne niż instalacje o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW oraz lokalizowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż stacje o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km. Przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z zewnętrzną infrastrukturą w założeniu posiadać będzie łączną mocy ok. 50 MW przy wysokości turbin nie przekraczającej 200 m. Z tego względu niewątpliwie należało ją zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach, dla takiej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie w postępowaniu organ prowadzący powinien zasięgnąć opinii stosownych organów co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co miało także miejsce w przedmiotowej sprawie. Organy te określiły zakres raportu, który powinien przedstawić inwestor. Jednocześnie w tym miejscu należy odnieść się do zarzutu, jakoby inwestor złożył raport przedwcześnie, ponieważ został do tego zobowiązany w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r., a raport został złożony w dniu [...] kwietnia 2012 r. W Dziale V, rozdziale 2 ustawy o ocenach uregulowano kwestię raportu o oddziaływaniu na środowisko, w art. 66 powołanej ustawy szczegółowo wskazano, co powinien zawierać raport. Dlatego też należy się przychylić do stanowiska inwestora, że pewnego rodzaju standaryzacja postępowania przed organami środowiskowymi pozwala na wcześniejsze przygotowanie raportu zgodnego z zakresem określonym w postanowieniu. Sama standaryzacja jest tu zjawiskiem pozytywnym, świadczy nie tylko o pewności prawa, ale też o stabilnym stanowisku orzeczniczym organów ochrony środowiska. W ten sposób organ realizuje zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, która stanowi jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Również wcześniejsze przeprowadzenie analiz potrzebnych do sporządzenia raportu świadczy o należytej staranności, której dochował inwestor. Idąc dalej, przepisy prawa nie przewidują ograniczenia innego niż posiadanie odpowiednich kompetencji przez podmioty, które na zlecenie inwestora sporządzają raport. Sporządzenie opracowania na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez ten sam podmiot, który następnie sporządził raport dla przedmiotowej farmy wiatrowej, nie stanowi podstawy dyskwalifikacji raportu. Organ prawidłowo ocenił zakres raportu, uwzględniając specyfikę warunków środowiskowych, a także zgodność oddziaływania akustycznego z normami przewidzianymi dla tego rodzaju inwestycji. Do kompetencji organu nie należy badanie, czy jakikolwiek akt planowania przestrzennego, czy też inny raport przedłożony w innym postępowaniu nie został sporządzony przez ten sam podmiot, co raport dotyczący farmy wiatrowej W. Organ ochrony środowiska tym bardziej nie był zobowiązany do dokonywania jakichkolwiek porównań pomiędzy tymi aktami, na co powołuje się Prokurator. Inwestor słusznie zauważył, że raport jest dokumentem, który przedstawia stan faktyczny – stan środowiska oraz prognozę, jakie oddziaływanie na to środowisko będzie miała planowana inwestycja. Dlatego w szczególności ta pierwsza część ma charakter odtwórczy i wręcz nie powinna podlegać w poszczególnych dokumentach, które mają ten stan środowiska przedstawiać, większym odstępstwom. Dopiero te odstępstwa sugerowałyby wadliwość sporządzenia dokumentów, a nie ich podobieństwo. Regionalna Komisja do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko nie jest organem, do zasięgnięcia opinii którego ustawodawca zobowiązał Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Komisja ma charakter ciała opiniodawczo-doradczego przy Regionalnym Dyrektorze, jednak nie została ona wkomponowana w strukturę organów, których opinie mają charakter obligatoryjny i zapadają w formie prawnie kwalifikowanej. Z tego względu nie można organowi uczyni zarzutu z faktu, że nie zwrócił się do Komisji o opinię. W kontekście żądania obiektywnej weryfikacji raportu, zarzut ten jest z goła chybiony, ponieważ organ przede wszystkim nie może merytorycznie weryfikować treści raportu. Raport jest środkiem dowodowym o charakterze specjalistycznym, jego przygotowanie wymaga wiedzy z dziedziny ochrony środowiska i znajomości stosownych technik analitycznych, dlatego organ, a tym bardziej sąd nie może kwestionować wyników badań raportu, a jedynie oceniać, czy uzyskane wartości mieszczą się w granicach ustalonych przepisami prawa. Organ dokonał prawidłowej oceny raportu i w sposób niebudzący wątpliwości zanalizował zawarte w raporcie dane dotyczące poziomu hałasu, sposobu i zasad prowadzenia monitoringu śmiertelności awiafauny. Podniesione w tym zakresie przez skarżącego oraz Prokuratora zarzuty miały charakter polemiki ze stanowiskiem organu, tym bardziej ogólnikowej, że nie popartej stosownymi analizami specjalistycznymi. W orzecznictwie wskazuje się, że zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r. II OSK 383/08). Należy bowiem przypomnieć, że sąd administracyjny nie przeprowadza już uzupełniającego postępowania dowodowego, za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., który w tej sprawie nie wystąpił, jak i to, że raport ten ma charakter dokumentu prywatnego inwestora, będącego dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Ponadto Sąd I instancji dokonując kontroli legalności decyzji środowiskowej nie może pominąć wynikającej z ustawy środowiskowej właściwości rzeczowej organu, który wydaje decyzję środowiskową. Sąd administracyjny nie może ponadto dokonywać własnych ustaleń stanu faktycznego, a więc również ustaleń wymagających wiedzy specjalistycznej, ponieważ kontroluje tylko, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez właściwe organy I i II instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r. II OSK 639/13). Należy przychylić się do stanowiska organu, że obsadzenia zielenią dotyczą jedynie elementów infrastrukturowych planowanej inwestycji. Skarżący wadliwie zinterpretował ten fragmenty zaskarżonej decyzji, co nie może przecież świadczyć o wadliwości aktu. Wnikliwa lektura decyzji pozwala uniknąć tego rodzaju pomyłek, które mogą wynikać z niedopatrzenia lub też interpretowania treści decyzji pod kątem z góry przyjętej tezy, że jest ona wadliwa, ponieważ skarżący nie chce jej realizacji. Podobnie należy ocenić zarzut wykonywania prac w porze nocnej. Organ prawidłowo stwierdził, że tego rodzaju prace mogą być wykonywane jedynie okresowo, w sposób minimalizujący uciążliwość i w tym zakresie uwzględnił opinię sanitarną, którą nie był związany, na co sam wskazał w odpowiedzi na skargę. Nie można też uczynić zarzutu organowi z faktu, że nie zastosował wskaźników określonych w ustawie Prawo ochrony środowiska dla prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, ponieważ art. 112a pkt 1 lit. b p.o.ś. nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, a wartości poziomu hałasu uzyskane w przeprowadzonych analizach są zgodne z wartościami ustalonymi w obowiązujących przepisach prawa. Sprzeciw wobec budowy farmy wiatrowej, o ile uzasadniony z czysto ludzkiego punktu widzenia i w części prowokowany przez sprzeczne informacje na temat sposobu realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, nie ma jednak prawnego uzasadnienia. Ustawodawca zabezpieczył interes społeczny w sposób wystarczający, a krąg stron został określony na tyle szeroko, że każdy, czyjego nieruchomość mogła znaleźć się w zasięgu oddziaływania inwestycji, może bronić swoich praw w postępowaniu. Powoduje to jednak, że stron w postępowaniu jest wiele i tak jak w rozpatrywanej sprawie, dla usprawnienia postępowania konieczne jest zastosowanie doręczenia poprzez obwieszczenie na podstawie art. 49 k.p.a. Organ w tym zakresie przeprowadził postępowanie w sposób odpowiadający prawu, a strony mogły się wypowiedzieć co do prowadzonego postępowania, czego też dowodzi fakt, że organy w obu decyzjach odnosiły się do argumentów stron podnoszonych w trakcie postępowania. Obawa skarżącego przed możliwością wystąpienia awarii czy też spadkiem wartości nieruchomości nie stanowi przedmiotu postępowania, w którym wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor słusznie zaznaczył w swoim piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., że wymagania techniczne co do jakości zastosowanego sprzętu również nie dotyczą tego postępowania. Zarówno dokonywanie czynności osobiście, jak i osobiste odbieranie decyzji organu na co pozwala art. 42 § 2 k.p.a., a nie korzystanie z pośrednictwa poczty, nie może stanowić uchybienia. Strona może działać również w tym zakresie przez swojego pełnomocnika zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. i wydaje się to szczególnie uzasadnione, jeżeli inwestor chce szybko zakończyć postępowanie. Czas doręczenia przesyłki drogą pocztową jest zawsze dłuższy, niż gdy strona działa osobiście, potwierdza to także każdy operator pocztowy, podając zwykle orientacyjny czas potrzebny na dostarczenie przesyłki. Z tego względu nie można uczynić stronie zarzutu z tego, że działała z zachowaniem należytej staranności, skracając czas postępowania poprzez dokonywanie czynności bez pośrednictwa poczty. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.