IV SA/Wa 117/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.), sędzia WSA Jarosław Łuczaj, , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2020 r., nr [...] o odmowie wymeldowania H. A. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...]w miejscowości [...], gmina [...]. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 1 lipca 2019 r. D. K. (dalej: "wnioskodawczyni", "strona", "skarżąca"), współwłaścicielka nieruchomości na której położony jest budynek nr [...] przy ul. [...] w [...] wniosła do Burmistrza [...] wniosek o wymeldowanie H. A. z miejsca zameldowania na pobyt stały, tj. pod adresem: ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu wniosku, wnioskodawczyni powołała się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. (dalej: "Decyzja PINB") zakazującego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego (oznaczonego jako nr [...] przy ul. [...] w [...], dalej: "budynek") do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z treści pisma wnioskodawczyni wynika, że H. A. pomimo Decyzji PINB cały czas zajmuje przedmiotowy budynek i nie wyprowadził się. Pismem z dnia 14 października 2019 r. PINB wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nakazał H. A., H. R., D. K., A. A. oraz M. B. wykonanie wymienionych w tym akcie robót budowlanych oraz zakazał użytkowania budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Burmistrz [...] odmówił wymeldowania H. A. z przedmiotowego budynku. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zaskarżyła D. K.. W wyniku postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 23 kwietnia 2020 r. PINB wyjaśnił, że z uwagi na niewykonanie obowiązku wyłączenia przedmiotowego budynku z użytkowania zastosował wobec H. A. środek w postaci upomnienia. Ponadto z uwagi na utrudnienia w przeprowadzeniu czynności kontrolnych w przedmiocie sprawdzenia realizacji obowiązków nałożonych decyzją PINB, Inspektorat wezwał wszystkich współwłaścicieli do przedłożenia aktualnych przeglądów okresowych. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego [...] lipca 2020 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę meldunkową, w której uczestniczyła wnioskodawczyni oraz H. A.. W trakcie oględzin budynku zastano w nim H. A., który otworzył furtkę do nieruchomości i okazał znajdujące się pod tym adresem swoje rzeczy np. odzież w szafie, telewizor, kuchenkę elektryczną na której gotuje, produkty spożywcze w lodówce. W jednym z pokoi zastano rozłożoną wersalkę z rozścieloną pościelą. Ponadto organ I instancji dokonał przesłuchania świadka K. R., natomiast pozostali wezwani świadkowie – A. K. i P. K. pomimo odbioru korespondencji nie zgłosili się. W dniu 14 lipca 2020 r. w siedzibie urzędu wyjaśnienia złożył także H. A., który potwierdził swoje zamieszkiwanie w budynku, wskazując przy tym, że pod adresem stałego pobytu stale i nieprzerwanie zamieszkuje od 2005 r. W toku prowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie udało się uzyskać oświadczeń pozostałych współwłaścicieli przedmiotowego budynku – H. R. i A. A.. W trakcie postępowania D. K. dołączyła do akt sprawy szereg dokumentów (m.in. z Policji, PINB), których treść nie potwierdza, że H. A. nie zamieszkuje w budynku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2020 r., Burmistrz odmówił wymeldowania H. A. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] (gm. [...]). W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. 2019, poz. 1397 ze zm., dalej: "uel") "organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się". Przy czym zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, opuszczenie miejsca pobytu stałego powinno być rozumiane jako trwałe zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. W związku z tym, opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym mieszkaniem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Organ I instancji zaznaczył, że przeprowadzone procedury wyjaśniające miały na celu ustalenie, czy H. A. trwale opuścił miejsce stałego zameldowania, a tym samym, czy jest możliwe jego wymeldowanie z przedmiotowego adresu. Burmistrz ocenił, że materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że H. A. opuścił budynek. Jednocześnie organ I instancji uznał, że zasadnym jest z całą pewnością twierdzenie wnioskodawczyni, że nie ma on prawa zamieszkiwać w przedmiotowym budynku, gdyż PINB zakazał jego użytkowania. Niemniej jednak, zdaniem organu I instancji, z zebranego materiału wynika, że ww. nie stosuje się do tego zakazu i w dalszym ciągu zamieszkuje w budynku. Burmistrz zaznaczył, że wygląd pomieszczeń świadczy o codziennym użytkowaniu przez H. A. budynku, zwłaszcza, że w trakcie oględzin wyjaśnił on, że wie o decyzji PINB, ale cały czas zamieszkuje w miejscu zameldowania i będzie tu mieszkał "do samej śmierci". Organ I instancji zaznaczył, że zamieszkiwanie H. A. w budynku potwierdził także świadek – K. R., która wyjaśniła, że ww. zamieszkuje pod tym adresem odkąd pamięta oraz że nie zauważyła aby w ostatnim czasie coś w tym względzie się zmieniło. Ponadto Burmistrz zwrócił uwagę, że budynek jest cały czas użytkowany przez H. A., zaś decyzja PINB nie została skutecznie wyegzekwowana. Zdaniem organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie została wypełniona przesłanka z art. 35 uol. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła D. K.. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że ustawa o ewidencji ludności w art. 24 ust. 1 nakłada na obywateli polskich przebywających na terytorium Polski obowiązek meldunkowy. W jego ramach zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 oraz art. 33 cytowanej ustawy mieści się obowiązek wymeldowania z miejsca pobytu stałego przez osobę opuszczającą to miejsce. Jednocześnie w odniesieniu do osób odstępujących od tego obowiązku ustawodawca przewidział możliwość wymeldowania ich w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, właściwy ze względu na położenie nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów dysponujących tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z kolei w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O pobycie stałym przesądzają dwa elementy, fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania przez tę osobę w tym miejscu na stałe. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęło się, że znamionami świadczącymi o stałym pobycie danej osoby jest realizowanie przez nią, w określonym miejscu, podstawowych funkcji życiowych, takich jak mieszkanie, spanie, spożywanie posiłków, przyjmowanie gości, nadawanie i odbieranie korespondencji, przechowywanie rzeczy niezbędnych do codziennego użytku (odzieży, mebli). Natomiast opuszczenie miejsca pobytu stałego następuje, gdy osoba zameldowana w dotychczasowym miejscu pobytu stałego opuściła je i swoje życie osobiste skoncentrowała w nowym, innym miejscu (trwałość) oraz że działanie to było efektem jej własnej nieprzymuszonej woli (dobrowolność). Gdyby zamiaru opuszczenia miejsca pobytu stałego dana osoba nie wyraziła w jasny sposób, rolą organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania będzie udowodnienie, że okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jej stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Wojewoda wskazał, że stan faktyczny ustalony w analizowanej sprawie nie potwierdza trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez H. A. miejsca pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wręcz przeciwnie, z ustaleń poczynionych przez Burmistrza [...] wynika, że wymieniony koncentruje swoje życie osobiste w przedmiotowym budynku. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że zeznania świadka są spójne z wynikami przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin, do których budynek udostępnił H. A.. Potwierdziły one także posiadanie w nim przez wymienionego rzeczy umożliwiających mu codzienne funkcjonowanie, tj. ubrań, kuchenki, lodówki i artykułów spożywczych. Również z pisma PINB wynika, że wbrew zakazowi H. A. użytkuje omawiany budynek, za co zostało zastosowane wobec niego upomnienie. Organ II instancji zwrócił uwagę, że faktu przebywania H. A. w budynku nie neguje również wnioskodawczyni, która stwierdziła, że ww. nie mieszka w przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy zauważył, że strona podniosła jedynie, że na skutek decyzji PINB zakazującej użytkowania budynku i ze względu na stan techniczny, ww. nie może w nim mieszkać. Wojewoda podał, że ewidencja ludności, jako instytucja prawa administracyjnego, służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego. Wymeldowania nie można zaś utożsamiać z orzeczeniem eksmisji lub nakazem opuszczenia określonego lokalu. Jeżeli właściciel nie godzi się na pobyt danej osoby w jego posesji i chce ją usunąć, powinien skorzystać ze środków przewidzianych w prawie cywilnym, np. z pozwu o eksmisję. Natomiast postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych i nie ma żadnego związku z postępowaniem eksmisyjnym, czy z ustalaniem prawa własności do lokalu z jego przyznawaniem lub pozbawianiem. Rolą postępowania w sprawie wymeldowania nie jest również ustalanie stanu technicznego budynku i egzekucja orzeczeń organu nadzoru budowlanego. Istota postępowania w sprawie o wymeldowanie osoby z lokalu sprowadza się do zapewniania zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. K. zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie jej praw jako współwłaścicielki budynku, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że H. A. został zameldowany sprzecznie z prawem, dokumentami i stanem faktycznym, albowiem nie ma on prawa do budynku, postanowienia na użytkowanie budynku oraz zgody od współwłaścicielek. Strona podała, że H. A. wielokrotnie się włamywał, dokonywał zniszczenia i doprowadzał budynek do ruiny, a dowodem na to jest Decyzja PINB. Skarżąca podniosła, że wyżej wymieniony nie płaci podatku oraz za wywóz śmieci. Zdaniem strony, decydowanie przez organy, kto ma być zameldowany w budynku jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie wskazując w uzasadnieniu na braki formalne przedmiotowej skargi. W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2021 r. (data pisma) strona wskazała, że H. A. w wyniku włamania do budynku, zamieszkał w nim bez jej zgody. Zameldowany został za zgodą H. R., której udział w nieruchomości to [...]. Skarżąca wskazała, że odziedziczyła przedmiotową nieruchomość i z racji tego, że jest współwłaścicielem jest zobowiązana do płacenia podatków i ubezpieczenia PZU. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2020 r. dotyczącą odmowy wymeldowania H. A. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W myśl art. 35 uel organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności (właściwy ze względu na położenie nieruchomości), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 omawianej ustawy (posiadających tytuł prawny do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można więc mówić wówczas, gdy osoba, której wniosek o wymeldowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym dotychczas miała zorganizowane centrum życiowe. Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego, w myśl ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, jest spełniona wówczas, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, tj. tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Przesłankami wymeldowania są więc tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2528/16). Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie, należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, a o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Sąd podziela stanowisko organu, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Uregulowanie to ma na celu podkreślenie wyłącznie rejestracyjnej funkcji ewidencji ludności, która nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. Zatem dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać pewne czynności służące rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne - zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy. Aktualne pozostają również tezy z orzecznictwa, że miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Zamieszkanie w lokalu winno więc łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu centrum życiowego danej osoby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 204/20). W niniejszym postępowaniu aby orzec o wymeldowaniu H. A. konieczne było wiążące ustalenie, że nastąpiło opuszczenie przez niego miejsca pobytu noszące cechy trwałości i dobrowolności oraz połączone było ono z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów danej osoby. Innymi słowy, chodziło o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 73/20). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że taka sytuacja nie wystąpiła. Prawidłowo organy ustaliły, że stwierdzony stan faktyczny nie potwierdza trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez H. A. miejsca pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wręcz przeciwnie, ze zgromadzonych dowodów wynika, że ww. koncentruje swoje życie osobiste w przedmiotowym budynku. Stan takie potwierdzają: zeznania świadka, wyniki oględzin, do których budynek udostępnił H. A. (znajdują się tam jego rzeczy umożliwiających mu codzienne funkcjonowanie, tj. ubrania, kuchenka, lodówka i artykuły spożywcze), pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również oświadczenia skarżącej, która w szczególności twierdzi, że ww. nie opuszcza przedmiotowej nieruchomości wbrew nakazowi PINB. Skarżąca twierdzi, że H. A. nie ma prawa do budynku, ani zgody współwłaścicielek na użytkowanie, nie powinien być tam zameldowany, w związku z decyzją PINB zakazującą użytkowania budynku i ze względu na stan techniczny, ww. nie może w budynku mieszkać, wielokrotnie się tam włamywał, nie płaci podatku, nie płaci za wywóz śmieci. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać należy, że ww. okoliczności nie mogą podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu, w szczególności czym innym jest egzekwowanie obowiązków wynikających z decyzji PINB, a czym innym jest wystąpienie przesłanek do wymeldowania z pobytu stałego. Prawidłowo organ stwierdził, że wymeldowania nie można utożsamiać z orzeczeniem eksmisji lub nakazem opuszczenia określonego lokalu, czy z ustalaniem prawa własności do lokalu. Jeżeli właściciel nie godzi się na pobyt danej osoby w jego posesji i chce ją usunąć, powinien skorzystać z innych środków przewidzianych w prawie. Jeszcze raz podkreślić należy, że ewidencja ludności ma charakter wyłącznie rejestracyjny, tak wiec zapis o zameldowaniu musi odzwierciedlać faktyczne miejsce i charakter pobytu danej osoby, a zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania pozostają jakiekolwiek oczekiwania - czy choćby nawet roszczenia prawne - określonej osoby związane z danym lokalem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2020 r., III SA/Gd 849/19). Podsumowując w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy procedowały zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, mając na względzie interes społeczny, a także słuszny interes obywatela. Podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Materiał zebrany w toku postępowania administracyjnego był wystarczający, a sposób jego rozpatrzenia nie budzi zastrzeżeń Sądu. Wojewoda [...] prawidłowo uznał, iż w stosunku do H. A. nie mają zastosowania przesłanki wymienione w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, na okoliczność, że nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie przez niego domu przy ul. [...] w m. [...], w którym jest zameldowany na pobyt stały. Tym samym uznając, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.