IV SA/Wa 1170/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków adwokat Z. L. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w ramach prawa pomocy w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych w zakresie zgodnym z wnioskiem postanawia: przyznać adwokat Z. L. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 360 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 82,80 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 grudnia 2016 r. w przedmiotowej sprawie ustanowiono dla skarżącego adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokat Z. L. Wyznaczona pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy, a następnie wniosła w imieniu skarżącego pismo z dnia 21 sierpnia 2017 r., w którym poparła skargę. W rzeczonym piśmie zawarła również wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2017 r. oddalił skargę T. G. Adwokat Z. L. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r. przywrócił termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Odpis wyroku z dnia 13 września 2017 r. z uzasadnieniem doręczono wyznaczonej pełnomocnik w dniu 16 maja 2018 r. W dniu 30 maja 2018 r. adwokat Z. L. złożyła do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2017 r. wraz z odpisem tej opinii dla skarżącego. Jednocześnie pełnomocnik zwróciła się o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części. W przy piśmie z dnia 9 czerwca 2018 r. odpis rzeczonej opinii wysłano do skarżącego. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sposób określania tych kosztów oraz maksymalną wysokość opłat za udzieloną pomoc reguluje w przedmiotowej sprawie – w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia opłata maksymalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 480 zł. Z kolei w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, opłata wynosi 240 zł. Stosownie zaś do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata wynosi 50 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponieważ adwokat Z. L. została wyznaczona przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, w jej przypadku opłata wynosi 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonej pełnomocnik, jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłat ponad wysokość minimalną wynikającą z powołanych wyżej przepisów. Adwokat Z. L. należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 360 zł (240 zł za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2017 r.). Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. opłaty ulegają podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w zw. § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. oraz na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., należało orzec jak w postanowieniu.