IV SA/Wa 1171/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych w zakresie zgodnym z wnioskiem postanawia: zwolnić T. G. od kosztów sądowych T. G. (dalej: "skarżący") po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie do dokonania tej czynności zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jest bezrobotny, nie posiada prawa do zasiłku. Utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych, co pozwala uzyskać kwotę około 150 zł miesięcznie. Mieszka w lokalu socjalnym. Wnioskodawca nie ma nieruchomości, ani wartościowych przedmiotów. Referendarz sądowy zważył co następuje. Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącego jest obiektywnie trudna. Skarżący nie uzyskuje regularnych dochodów i utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych, nie dysponuje żadnym majątkiem. Zatem nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W konsekwencji zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze sytuację materialną skarżącego, odmowa przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, mogłaby pozbawić go prawa do sądu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.