IV SA/Wa 1172/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółka jawna z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania przeglądu ekologicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania "[...]" [...] i [...] Sp.j. z siedzibą w [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], zobowiązującej Spółkę "[...]" do wykonania przeglądu ekologicznego instalacji do produkcji betonu i prefabrykatów betonowych, zlokalizowanych przy ul. [...] w [...], tj. dla węzła betoniarskiego na działce nr [...] oraz węzła betoniarskiego na działkach nr [...] i nr [...] - do dnia 31 marca 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] o uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej wskazania terminu wykonania przeglądu ekologicznego i wyznaczeniu nowego terminu jego wykonania do dnia 31 lipca 2018 r., a w pozostałej części utrzymało ją w mocy. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, w dniu 31 maja 2016 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła petycja mieszkańców ulicy [...] w [...], w sprawie uciążliwości pobliskiej firmy "[...]". Mieszkańcy wskazali w petycji, że działalność powoduje hałas, emisję i rozwiewanie gazów i pyłów oraz drgania gruntu rozchodzące się po całej okolicy. W dniu 8 czerwca 2016 r. Starosta [...] zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ([...]WIOŚ) o wykonanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z instalacji eksploatowanych przez P.P.H.U. "[...]" [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał pomiarów hałasu i dnia [...] listopada 2016 r. sporządził sprawozdanie z czynności. W piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r., jednocześnie przekazującym sprawozdanie wskazał, że podczas wizji lokalnej obszaru przemysłowego w celu identyfikacji źródeł hałasu stwierdzono uciążliwość hałasową pochodzącą od kilku różnych zakładów. Wymieniono "[...]" Sp. [...] i [...], "[...]" Piekarnia [...] Sp. z o. o. Sp. K.-A. i P.P.H.U. "[...]" [...]. Z uwagi na wiele nakładających się źródeł hałasu oraz opady deszczu w dniu 3 października 2016 r. nie można było wykonać pomiaru kontrolnego. W okresie od 24 do 27 października 2016 r. wykonano pomiary okresowe hałasu w środowisku. Podczas tych badań wilgotność powietrza przekraczała 90%, w związku z tym nie spełnione zostały zasady "Metody referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń" z Załącznika nr 7 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542). Badania wykonano zarówno dla pór dziennych, jak i nocnych. W sprawozdaniu nr [...] z pomiarów okresowych hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, wyznaczono równoważny poziom dźwięku A dla przedziału czasu pomiaru T, zarówno dla pór nocnych, jak i dziennych. W dniu 24 października 2016 r. na obszarze określonym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obszar C-l UTM1 - teren usług technicznych i zabudowy mieszkaniowej, w porze dnia zarejestrowano największe wartości wyżej wspomnianego wskaźnika, dochodzące nawet do 60,9 dB. W myśl Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), dopuszczalny poziom hałasu dla tego rodzaju terenów wynosi 55 dB. Pomiar poziomu dźwięku odbywał się w trakcie rozładunku i załadunku kruszywa, pracy zakładu produkcji pieczywa oraz pozostałych zakładów na terenie przemysłowym. Największe wartości dla pory nocy zarejestrowano z 25 na 26 października 2016 r. podczas pracy zakładu produkcji pieczywa, dostawy i rozładunku mąki z cysterny i wyniosły 47,6 dB, przy wartości dopuszczalnej równej 45 dB dla wspomnianych wyżej terenów. W dniu 16 stycznia 2017 r. Starosta [...] wystąpił do [...]WIOŚ o wykonanie ponownych badań, jednakże z uwagi na nakładające się źródła hałasu, nie było możliwe wyodrębnienie hałasu pochodzącego z jednego źródła. Pomiary przedstawione przez [...]WIOŚ wskazują na możliwość negatywnego oddziaływania prowadzących działalność zakładów na środowisko, w związku z powyższym organ rozważył potrzebę zobowiązania wyżej wymienionych podmiotów do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego w myśl art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519; dalej: ustaw). W dniu 21 marca 2017 r. Starosta [...] zawiadomił stronę postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zobowiązującej do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji eksploatowanych przy ul. [...] w [...], prowadzonych przez "[...]" [...] i [...] Sp. j. oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 kpa. W dniu 4 kwietnia 2017 r. Starosta [...] zawiadomił o planowanych oględzinach miejsca prowadzenia działalności, które odbyły się dnia [...] kwietnia 2017 r.. Podczas oględzin ustalono istnienie dwóch instalacji, z których pochodzi emisja hałasu, tj. dwóch węzłów betoniarskich. W miejscu prowadzenia działalności odbywa się transport samochodowy oraz kolejowy. Pełnomocnik strony dnia 4 maja 2017 r. dostarczył: sprawozdanie nr [...] z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego powstającego podczas rozładunku kruszywa z rampy kolejowej firmy "[...]" przy ul. [...] w [...], kopię decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 r. zezwalającą na budowę węzła betoniarskiego, pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 sierpnia 2007 r. w sprawie zapisów planu miejscowego dla działek nr [...] i nr [...], sprawozdanie nr [...] z pomiarów emisji hałasu na stanowiskach pracy, kopię postanowienia Starosty [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wskazującą na brak konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, kopię decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie węzła betoniarskiego na działce nr [...], kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. udzielającej pozwolenia na budowę wytwórni betonu towarowego na działkach nr [...] i nr [...] i kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r.. W piśmie przekazującym powyższe dokumenty pełnomocnik "[...]" wskazał na brak negatywnego oddziaływania na środowisko m.in. ze względu na brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu zmierzonych podczas rozładunku towarów z wagonów. Ponadto wskazano również na brak miarodajności badań wykonanych przez [...]WIOŚ. Następnie dostarczono także list przewozowy wraz z wykazem wagonów, będący potwierdzeniem, że w dniu wykonywanych badań emisji hałasu odbywały się dostawy i rozładunek. Z uwagi na to, że dostarczone sprawozdanie z badań emisji hałasu wykonane na zlecenie "[...]" zawierało braki, dniu 22 maja 2017 r. Starosta [...] wezwał tę Spółkę do złożenia dodatkowych wyjaśnień. W odpowiedzi złożono kompletne sprawozdanie z badań nr [...]. W dniu 22 maja 2017 r. Starosta [...] wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o wskazanie, do której kategorii terenów, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zalicza się teren oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako C-l UTM1. W odpowiedzi otrzymanej w dniu 23 czerwca 2017 r. wskazano, że dopuszczalne poziomy hałasu dla przedmiotowego terenu przyjmuje się jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Ponadto w dniu 5 lipca 2017 r. organ wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o informację o wydanych decyzjach środowiskowych dla przedsięwzięć, których oddziaływanie wykraczało poza następujące działki: [...], a następnie doprecyzował, że chodzi o decyzje wydane w ostatnich dziesięciu latach. W odpowiedzi wskazano dwie decyzje środowiskowe: dla Wytwórni Betonu Towarowego (WBT) oraz dla Piekarni "[...]" [...] (dla zmiany sposobu użytkowania budynku z produkcyjnego branży budowlanej na piekarnię wraz z rozbudową oraz budową portierni oraz modernizacją infrastruktury technicznej). Inne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach w podanym zakresie czasowym i terytorialnym nie były wydawane. W dniu [...] października 2017 r. dokonano przeglądu dokumentacji dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Betonu Towarowego na działce nr [...] obręb [...] w [...]. Następnie decyzją z dnia [...] października 2017r., nr [...], Starosta [...]: I. zobowiązał "[...]" [...] i [...] Sp. j. z siedzibą w [...] do wykonania przeglądu ekologicznego instalacji do produkcji betonu i prefabrykatów betonowych, zlokalizowanych przy ul. [...] w [...] dla węzła betoniarskiego na działce nr [...] i węzła betoniarskiego na działkach nr [...] i nr [...]. II. wskazał, że przegląd ekologiczny powinien zawierać: 1. opis obejmujący: a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie technicznym oraz czas pracy instalacji z wyszczególnieniem dni tygodnia, świąt; b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego; c) rodzaj technologii; d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej; e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym; 2. określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a w szczególności: a) przeprowadzenie analizy rozprzestrzeniania się hałasu i jego intensywności na tereny podlegające ochronie akustycznej, tj. dla terenów usług technicznych i zabudowy mieszkaniowej oraz obsługi komunikacji (C-l UTM1) zlokalizowanych na południe i południowy-zachód od granic działki, na której prowadzona jest przedmiotowa działalność; b) przeprowadzenie analizy emisji i rozprzestrzeniania się pyłu poza tereny, na których prowadzona jest przedmiotowa działalność; 3. opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko; 4. zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie, podpisane przez osobę sporządzającą przegląd ekologiczny; 5. nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd; III. określił, że przegląd ekologiczny należy wykonać do dnia 31 marca 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż powodem wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia było: - zakwalifikowanie instalacji do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę do instalacji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z Rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r.); - zidentyfikowanie na terenie zakładu dwóch funkcjonujących na dzień wydania decyzji instalacji oddziaływujących na środowisko: dwóch węzłów betoniarskich; - przeprowadzenie przez [...]WIOŚ badania hałasu w środowisku, wyraźnie wskazującego na możliwość przekroczeń norm hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej; - przedstawienie przez stronę postępowania badań emisji hałasu dotyczących pomiaru emisji hałasu podczas rozładunku wagonów z kruszywem i pracy koparki; - brak możliwości wyodrębnienia hałasu pochodzącego z jednego źródła, tj. hałasu emitowanego w wyniku działalności jednej firmy, z uwagi na nakładające się źródła hałasu. W konkluzji organ wskazał, iż wnioski wypływające z przeglądu ekologicznego mają na celu wskazanie działań zapobiegających i ograniczających oddziaływanie przedmiotowej instalacji na środowisko oraz stanowić przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 362 ustawy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka "]", reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o: 1. wstrzymanie, na zasadzie art. 135 kpa natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji do czasu ukończenia postępowania odwoławczego, 2. przeprowadzenie, w oparciu o art. 136 kpa, uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie zlecenia sporządzenia sprawozdania z pomiarów okresowych hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń w sposób zapewniający najwyższą staranność, w dopuszczalnych warunkach nieprzekraczających dopuszczalnych parametrów meteorologicznych i nienaruszających metodyki referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasów w środowisku, nienaruszających Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody. Strona zarzuciła zaskarżonej w całości decyzji: 1. naruszenie art. 80 kpa przez uznanie przez organ I instancji w sposób dowolny, a nie swobodny, że sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego podczas rozładunku kruszywa z rampy kolejowej, wykonane przez podmiot uprawniony na wniosek skarżącego, pomimo wykazania, że nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych parametrów - nie jest wiarygodne, ponieważ nie zgadzała się ilość dostaw, podczas gdy błąd w liczbie został skorygowany przez sporządzającego sprawozdanie i dołączone do akt postępowania, doręczono również wykaz dostaw, listy przewozowe i wykaz wagonów, a sama ilość dostaw kruszywa, które wzbudziły wątpliwość organu I instancji nie wpływa na wynik pomiarów. Pomiary były robione w dniu dostaw, a więc z uwzględnieniem najwyższego natężenia emisji hałasu, co spowodowało że organ I instancji błędnie zobowiązał skarżącą do wykonania przeglądu ekologicznego; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na sprawozdaniu WIOŚ obarczonej licznymi nieprawidłowościami, tj. brakiem miarodajności dotychczasowych pomiarów i wykonaniem sprawozdania pomimo przeciwskazań wykonującego pomiary oraz zastosowaniem niepełnej metody pomiarowej, a także poprzez nieuwzględnienie tła akustycznego, co powodowało błędny wynik, w oparciu o który organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję; 3. naruszenie art. 80 kpa przez uznanie przez organ I instancji w sposób dowolny, a nie swobodny, że stwierdzono okoliczności mogące znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy decyzja taka powinna zostać wydana w wyjątkowych okolicznościach i z dużą ostrożnością, a w sprawie nie ma innych dowodów zaprzeczających, aby dochodziło do negatywnego oddziaływania na środowisko, a organ pominął, że skarżąca wykazała brak oddziaływania na środowisko, poprzez zlecenie wykonania sprawozdania z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego podczas rozładunku kruszywa z rampy kolejowej skarżącej, czym wykazała innym wiarygodnym dowodem, że nie wpływa on znacząco na środowisko, przy czym pomiary były wykonywane w dniu rozładunku o największej emisji hałasu, na granicy działki z domem jednorodzinnym przy ul. [...]; 4. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek nieprzeprowadzenia wnioskowanego dowodu z wykonania sprawozdania z pomiarów okresowych hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, w sposób zapewniający najwyższą staranność, dopuszczalnych warunkach nieprzekraczających dopuszczalnych parametrów meteorologicznych i nienaruszających metodyki referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, nienaruszających Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody, podczas gdy wydana decyzja została oparta na sprawozdaniu naruszającym w/w Rozporządzenie, co sygnalizował pracownik WIOŚ; 5. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 w związku z art, 77 § 1 i art. 81 kpa, poprzez oparcie się na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, więc nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; 6. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi możliwość zastosowania instytucji przewidzianej w art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska; 7. naruszenie art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż podstawą do wydania rozstrzygnięcia określonego w w/w przepisie jest ustalenie "możliwości" zachodzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, podczas gdy z w/w przepisu wynika, iż podstawą do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia jest "stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko"; 8. naruszenie art. 80 kpa przez uznanie przez organ I instancji w sposób dowolny, a nie swobodny, za udowodnione, że w niniejszej sprawie występują okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, wskutek błędnego przyjęcia, że "liczne interwencje sąsiadów" stanowią wystarczający materiał dowodowy, a także poprzez oparcie swojej decyzji na niekompletnej i niepełnej opinii WIOŚ obarczonej licznymi błędami; 9. naruszenie art. 11 w związku z art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia, co powoduje niemożność zastosowania się odwołującego się do treści decyzji podjętej w sposób arbitralny; 10. naruszenie art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska przez jego niezasadne zastosowanie w niniejszej sprawie, a to przez nałożenie na skarżącą obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego w sytuacji, gdy działanie to nie miało na celu realizacji konkretnych celów określonych w tej ustawie; 11. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 108 § 1 w związku z art. 107 § 2 i art. 7 kpa, poprzez bezpodstawne i dowolne opatrzenie tej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o nałożeniu obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego na Spółkę "[...]" stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.). Zgodnie z art. 237 tej ustawy, w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego W związku z tym dla prawidłowego stosowania tego przepisu stało się niezbędne ustalenie zakresu przedmiotowego jego obowiązywania. Zgodnie z art. 237 ustawy może to mieć miejsce w przypadku "możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko". Podstawowym elementem uzasadniającym nałożenie obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego jest więc wystąpienie w obrocie prawnym "instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy, a jej brak czyni całe postępowanie bezprzedmiotowym. Następnie organ administracji powinien wskazać, że w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Jednocześnie jednak w praktyce podkreśla się, że przesłanką wystarczającą do nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego nie jest sam fakt prowadzenia przez oznaczony podmiot jakiejkolwiek instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko, lecz konkretnej instalacji, z funkcjonowaniem której mogą się wiązać takie skutki, a w rezultacie obowiązkiem organu jest ustalenie, czy w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie taka instalacja istnieje (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., II OSK 2017/10, LEX nr 1138042). SKO podkreśliło, że we wskazanym przepisie ustawodawca nie mówi o wystąpieniu negatywnego oddziaływania, ale o "możliwości" wystąpienia takich skutków. W praktyce wskazuje się, że negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć, że w konkretnej sprawie nawet w przypadku dochowania takich dopuszczalnych przez prawo poziomów oddziaływania, może mimo wszystko dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z która z samego założenia takie negatywne oddziaływanie powoduje. Przy czym z art. 237 Prawa ochrony środowiska wynika, że wystarczy samo wykazanie "możliwości" negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, a więc wskazania na "potencjalnie" występujące zagrożenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r., II OSK 1568/12, LEX nr 1410752). Jest to o tyle istotne, że do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego wystarczająca będzie sama możliwość wystąpienia zagrożeń. Natomiast potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii będą wnioski wypływające z samego przeglądu. Podobny charakter przeglądowi ekologicznemu nadaje się w orzecznictwie, w którym przyjmuje się, że organ ochrony środowiska w zakresie swoistego luzu decyzyjnego może nałożyć na korzystającego ze środowiska obowiązek sporządzenia i przedłożenia sprecyzowanego dokumentu także wówczas, gdy w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji występuje jedynie możliwość negatywnego jej oddziaływania na środowisko. Tym bardziej organy ochrony środowiska są uprawnione do zobowiązania korzystającego ze środowiska do opracowania przeglądu ekologicznego, gdy negatywne skutki już wystąpiły (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2008 r., II SA/Po 78/08, LEX nr 460819; podobnie również wyrok z dnia 2 kwietnia 2007 r., III SA/Po 422/06, LEX nr 460831). W art. 238 ustawy określono zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego dla instalacji kwalifikowanych na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W art. 239 ustawy została stworzona możliwość ograniczenia zakresu przeglądu ekologicznego, z pozostawieniem tego do uznania organu administracji. Natomiast w art. 240 tej ustawy przewidziano, że jeżeli przedsięwzięcie, w ramach którego jest eksploatowana instalacja, nie zostało zakwalifikowane do grupy mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organ administracji nakładający obowiązek opracowania przeglądu ekologicznego ma wskazać w jakim zakresie - w stosunku do tego wynikającego z art. 238 - powinien on być opracowany. Według odwołującej, w sprawie doszło do naruszenia wszystkich ww. przepisów ustawy, gdyż organ orzekający w sprawie nieprawidłowo nałożył obowiązek sporządzenia pełnego przeglądu ekologicznego na Spółkę, bez wprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, a także pomimo braku okoliczności wskazujących na realną możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. W ocenie Kolegium, z treści decyzji organu I instancji oraz zebranego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w treści art. 237 ustawy. SKO wyjaśniło, że podstawowym elementem uzasadniającym nałożenie obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego jest więc wystąpienie w obrocie prawnym "instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy. Zgodnie z ustawową definicją "instalacja" to stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Przy czym, zgodnie z art. 3 pkt 48 ustawy, ilekroć jest mowa w ustawie o "zakładzie" należy przez to rozumieć jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zidentyfikował na terenie zakładu dwie funkcjonujące na dzień wydania decyzji instalacje, tj. dwa węzły betoniarskie. Prawidłowo i czytelnie Starosta określił przedmiot przeglądu ekologicznego, który winien obejmować instalacje Spółki "[...]". Ponadto, zgodnie z art. 240 ustawy, organ ten określił w decyzji wymagania, jakie winien spełniać przegląd ekologiczny, o których mowa w art. 238 ustawy, wymieniając w punkcie II decyzji szczegółowo elementy, które powinny znaleźć się w opracowaniu, w tym wymóg określenia oddziaływania zakładu na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem przeprowadzenia analizy rozprzestrzeniania się hałasu i jego intensywności na tereny podlegające ochronie akustycznej oraz przeprowadzenie analizy emisji rozprzestrzeniania się pyłu poza tereny, na których prowadzona jest przedmiotowa działalność. Jak wynika z akt sprawy, przede wszystkim z tym zdarzeniem rozprzestrzeniania się hałasu z zakładu Spółki poza tereny, na których prowadzona jest przedmiotowa działalność na tereny sąsiednie, organ I instancji powiązał możliwość wystąpienia negatywnego oddziaływania zakładu na środowisko. Jest to druga równorzędna ustawowa przesłanka nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Kolegium w pełni podzieliło stanowisko organu I instancji, że w przepisie art. 237 ustawy jest mowa o zaistnieniu możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko, a nie o wymogu, aby taki skutek zaistniał. Przepis ten nie wymaga jednoznacznego stwierdzenia, że skutek w postaci negatywnego oddziaływania zaistniał, tj. instalacja w określony konkretnie sposób oddziałuje negatywnie na środowisko, lecz wystarczy samo tylko ustalenie możliwości negatywnego oddziaływania tej instalacji na środowisko. W ocenie Kolegium zebrany materiał dowodowy, w szczególności protokół z kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dotyczący pomiarów hałasu z dnia [...] listopada 2016 r., a także sprawozdanie nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego podczas rozładunku kruszywa z rampy kolejowej Spółki "[...]", wykonane na zlecenie odwołującej, biorąc pod uwagę rodzaj działalności i związaną z tym eksploatację instalacji w zupełności pozwala na stwierdzenie, że na terenie zakładu znajdują się instalacje mogące powodować oddziaływanie na poszczególne elementy środowiska. Tym samym organ I instancji prawidłowo przyjął, że w związku z użytkowaniem zakładu odwołującej, rozumianego jako instalacje i urządzenia wraz z terenem, może dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko. W związku z tym, że działalność zakładu wiąże się z emisją hałasu, w zaistniałym stanie faktycznym organ I instancji uznał, że jedynym środkiem dowodowym do zbadania negatywnego oddziaływania na środowisko jest specjalistyczna ekspertyza w postaci przeglądu ekologicznego. SKO wskazało, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć, że w konkretnej sprawie nawet w przypadku dochowania takich dopuszczalnych przez prawo poziomów oddziaływania może mimo wszystko dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z instalacją, która z samego założenia takie negatywne oddziaływanie powoduje (tak Gruszecki K., Komentarz do ustawy - Prawo ochrony środowiska 2016 r. Wydanie IV, LEX). Przy czym z art. 237 ustawy wynika, że wystarczy samo wykazanie "możliwości" negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, a więc wskazanie na "potencjalnie" występujące zagrożenie. Z powyższych względów nie mógł być uznany za zasadny zarzut odwołującej odnośnie naruszenia art. 237 ustawy, poprzez nieustalenie okoliczności realnego negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Słusznie zauważył organ I instancji, że potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii (realnego oddziaływania) będą wnioski wypływające z samego przeglądu ekologicznego w szczególności, że jest to kwestia sporna w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego, zasadna jest ocena o niezbędności uzyskania konkretnych informacji w postaci specjalistycznej ekspertyzy, jaką jest przegląd ekologiczny. Sporządzony przegląd będzie stanowił zatem dokładne źródło o rzeczywistym oddziaływaniu na środowisko oraz o koniecznych działaniach służących zapobieganiu i ograniczaniu oddziaływania na środowisko, jak i ewentualnie o potrzebie ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem Kolegium, ustalenie negatywnego oddziaływania na środowisko nie jest możliwe przy użyciu innych niż przegląd ekologiczny środków dowodowych. Z uwagi na powyższe Kolegium stwierdziło, że w kontrolowanej sprawie zaistniały opisane powyżej przesłanki uprawniające organ do nałożenia na Spółkę obowiązku, o którym mowa w zakresie określonym decyzją Starosty. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium nie dopatrzyło się w tej sprawie uchybień proceduralnych, mających ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, tak więc zarzuty odwołania dotyczące naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego nie znalazły potwierdzenia w materiale akt i nie mogły być uwzględnione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa organ II instancji wyjaśnił, że co prawda w aktach nie ma dowodu doręczenia odwołującej zawiadomienia organu I instancji o zebraniu materiału i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, niemniej jednak naruszenie art. 10 § 1 kpa mogłoby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby strona wykazała, że to uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wyrażano pogląd, że niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do tego oraz składania wniosków mogłoby odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie to nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, z dnia 10 września 2014 r., II OSK 574/13). Odwołująca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy w postępowaniu przed organem I instancji. Kolegium również za niezasadny uznało zarzut opatrzenia zaskarżonej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności, z uwagi na brak wskazania w zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Analiza sprawy dokonana przez prowadzących postępowanie w I instancji jest poprawna, a rozstrzygnięcie poparte jest wyczerpującym uzasadnieniem nie pozostawiającym wątpliwości. Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie orzekło jak w sentencji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła ją w całości i zarzuciła jej: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 w związku z art. 77 ust. 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy z uwagi na brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak dokonania wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji dokonanie jego oceny w sposób wybiórczy i dowolny, a nie swobodny, w szczególności poprzez: 1. pominięcie, ze wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...], zostały oparte na niekompletnej i niepełnej opinii WIOŚ, naruszającej Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody, co sygnalizował pracownik WIOŚ z uwagi na wykonanie pomiarów przy zastosowaniu niepełnej metody pomiarowej oraz w warunkach nieuwzględnienia tła akustycznego; 2. brak określenia w jakich okolicznościach organ ustalił wystąpienie zdarzenia polegającego na rozprzestrzenianiu się hałasów z zakładu Spółki poza tereny prowadzonej działalności; 3. pominięcie, iż w sprawie nie ma (oprócz nieprecyzyjnej opinii WIOŚ) innych dowodów stwierdzających, aby dochodziło do przekroczenia norm, a interwencje mieszkańców nie są wystarczającym dowodem na ich przekroczenie;  4. wybiórcze uwzględnienie raportu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wykonanego na wniosek skarżącej, w zakresie rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej i wykorzystywania instalacji, ale jednocześnie pominięcie, że ten sam raport wykazał, iż nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych parametrów; 5. brak wykazania, iż to w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji skarżącej występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko; 6. pominięcie, że decyzja zobowiązująca do wykonania przeglądu ekologicznego powinna zostać wydana w wyjątkowych okolicznościach i z dużą ostrożnością i nie jest wystarczające istnienie samej instalacji dla nałożenia obowiązku przeglądu ekologicznego; 7. nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącą uzupełniającego/dodatkowego dowodu z wykonania pomiarów okresowych hałasu w sposób zapewniający najwyższą staranność, nienaruszający Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody; b) art. 10 § 1 w związku z art. 77 § 1 i art. 81 kpa, poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na ocenę całokształtu materiału dowodowego i wydanie przedmiotowej decyzji; c) art. 11 w związku z art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia, a także brak odniesienia się do dowodów przedstawionych przez skarżącą na okoliczności przeciwne, co powoduje niemożność zastosowania się nią do treści decyzji podjętej w sposób arbitralny; d) art 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] w zakresie nałożenia obowiązku wykonania przeglądu ekologicznego przez skarżącą, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona w całości; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 238 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżącej obowiązkiem wykonania pełnego przeglądu ekologicznego, podczas gdy brak jest przesłanek do uznania, że instalacje należące do skarżącej kwalifikują się jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; b) art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż podstawą do wydania rozstrzygnięcia określonego w ww. przepisie jest ustalenie "możliwości" zachodzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, podczas gdy z przepisu tego wynika, iż podstawą do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko; c) art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w niniejszej sprawie zachodzi możliwość zastosowania instytucji przewidzianej w tym przepisie, podczas gdy takie warunki nie zostały spełnione, albowiem brak jest drugiej przesłanki - ustalenia precyzyjnie okoliczności związanych z ustaleniem przez organ rozprzestrzeniania się hałasów z zakładu Spółki poza tereny prowadzonej działalności; d) przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody, poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez zastosowanie niepełnej metody pomiarowej oraz w warunkach nieuwzględnienia tła akustycznego, co spowodowało powstanie sprawozdania WIOŚ obarczonego licznymi nieprawidłowościami i wydanie zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Starosty [...] oraz przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podzielił przedstawione wyżej ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego, stąd nie potrzeby ich powtarzania. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.; dalej: ustawa lub poś). Z art. 237 tej ustawy wynika, że w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Przeznaczenie terenu obejmującego zlokalizowane przy ul. [...] w [...] działki o numerach [...] oraz [...] i [...], na których usytuowana jest przedmiotowa instalacja do produkcji betonu i prefabrykatów betonowych – to według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego usługi i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a więc według organu planistycznego teren mieszkaniowo-usługowy. Jako taki jest on objęty działaniem art. 113 poś, dla którego w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) ustalone zostały takie dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Nie ulega wątpliwości, że dwa węzły betoniarskie prowadzone przez Spółkę "[...]" stanowią przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 21 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Prawidłowo więc zidentyfikowane zostały instalacje mogące negatywnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 237 poś. Również bezsporne w ocenie Sądu pozostaje to, że w toku postępowania przez organem I instancji stwierdzono okoliczności wskazujące na (co należy podkreślić) możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko poprzez emisję hałasu. Dowody, na których oparte zostało to ustalenie były wystarczające, skoro ostatecznie fakt takiego oddziaływania lub jego brak wynikać ma właśnie z przeglądu ekologicznego. Sama decyzja Starosty [...] kwestii tej przecież nie przesądza, bo nie pozwala na to treść art. 237 poś. Wobec powyższego chybione są wszystkie zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7 w związku z art. 77 ust. 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 i art. 80 kpa. Zauważyć też należy, że skarżąca nie wyjaśniła w skardze w jaki sposób istotny wpływ na wynik sprawy miał fakt naruszenia przez organ I instancji obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału przez umożliwienie jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Już tylko ta okoliczność sprawia, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 77 § 1 i art. 81 kpa. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji - zostały też należycie uzasadnione, czym organy uczyniły zadość wymogom z art. 11 i art. 107 § 3 kpa. W konsekwencji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] właściwie zastosowało art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymując co do zasady decyzję Starosty [...]. Nietrafione są także zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności dotyczy to art. 238 poś, który nie był podstawą orzekania przez organ I instancji. Jak już wyżej wyjaśniono, zasadnie organ ten zastosował jednak art. 237 tej ustawy. Na zakończenie zauważyć trzeba, że dla wydania i prawidłowości decyzji z dnia [...] października 2017 r., przy dokonywaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiarów hałasu nie musiały być spełnione wymogi Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody (Dz. U. poz. 1542 ze zm.), gdyż rygory określone tym Rozporządzeniem mają zastosowanie dopiero przy pomiarach np. dla celów przeglądu ekologicznego. Stąd też zupełnie nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy było przedstawione przez samą stronę sprawozdanie nr [...] z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego powstającego podczas rozładunku kruszywa z rampy kolejowej. Nie mogło ono bowiem zastąpić zaordynowanego przeglądu ekologicznego. Zważywszy na poczynione ustalenia powtórzyć należy, że w całości za chybione uznać trzeba zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji nie można też podzielić zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Poza zarzuconymi, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu decyzji Starosty [...]. Skoro więc zaskarżona decyzja odpowiada prawu, stąd skarga podlegała oddaleniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy ppsa, należało orzec jak w sentencji.