IV SA/Wa 1178/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. L. i A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2018 r. odrzucające skargę w sprawie ze skargi E. L. i A. L. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1178/18 odrzucające skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. odrzucił skargę E. L. i A. L., podpisaną w ich imieniu przez J. C., na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów przy realizacji inwestycji pn.: "[...]" nr [...] obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że J. C. nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na wykazaniu, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 powołanej ustawy do bycia pełnomocnikiem skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania skarżących w niniejszej sprawie, co skutkowało odrzuceniem skargi. Sąd wyjaśnił ponadto, że z nadesłanego pełnomocnictwa z 10 maja 2018 r. nie wynika bowiem, że J. C. jest jedną z osób wymienionych w powołanym przepisie art. 35 § 1, o treści którego został pouczony w wezwaniu, predestynowaną do podpisania skargi wniesionej w imieniu skarżących i reprezentowania ich w postępowaniu sądowym przed sądami administracyjnymi. Również z akt sprawy nie wynika, aby J. C. był jedną z osób, wymienionych w tym przepisie. Na powyższe postanowienie J. C. pismem z 8 czerwca 2018 r. wniósł zażalenie, podnosząc zarzut naruszenia art. 6 i art. 49 § 1 ppsa nie wzywając do podpisania, mimo że została ona podpisana przez osobę niemogącą być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W uzasadnieniu zażalenia J. C., powołując się na interes prawny podał, że jako osoba uczestnicząca w postępowaniu administracyjnym jest stroną postępowania i ma interes prawny wykonując zlecenie E. i A. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie jako oczywiście uzasadnione. W przypadku, gdy – jak stanowi art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może na posiedzeniu niejawnym, nie przysyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiąc wyjątek od zasady dewolutywności i eliminując mnożenie instancji sądowych, służy racjonalizacji postępowania i realizacji nakazu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki stosownie do art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 195 § 2 powołanej ustawy stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny w sytuacji wystąpienia co najmniej jednej z dwóch wymienionych w nim przesłankę, tj. zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione. Druga z przesłanek określająca podstawę uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak przypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy nie wzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. Z takim zażaleniem, które jest oczywiście uzasadnione, mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem u podstaw wydania postanowienia z dnia 21 maja 2018 r. odrzucającego skargę legło ustalenie, że J. C. w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na wykazaniu, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 powołanej ustawy do bycia pełnomocnikiem skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania skarżących w niniejszej sprawie, co skutkowało odrzuceniem skargi. Sąd wyjaśnił, że również z nadesłanego pełnomocnictwa z 10 maja 2018 r. nie wynika bowiem, że J. C. jest jedną z osób wymienionych w powołanym przepisie art. 35 § 1, o treści którego został pouczony w wezwaniu, predestynowaną do podpisania skargi wniesionej w imieniu skarżących i reprezentowania ich w postępowaniu sądowym przed sądami administracyjnymi. Również z akt sprawy nie wynika, aby J. C. był jedną z osób, wymienionych w tym przepisie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka oczywiście uzasadnionego zażalenia, skutkująca uchyleniem zaskarżonego postanowienia z 21 maja 2018 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy, J. C. został istotnie wezwany do złożenia dokumentu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, z którego będzie wynikało, że spełnia przesłani określone w art. 35 § 1 ppsa wraz z 1 odpisem tego dokumentu, w terminie 7 dni, jednakże wezwanie to nie zostało opatrzone rygorem odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia powyższego braku. W związku z powyższym niezbędne stało się uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.