IV SA/Wa 1181/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: I. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, II. ustanowić w niniejszej sprawie dla J. B. adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. J. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych w całości oraz na ustanowieniu adwokata. Wniosek ten złożył w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Na obecnym etapie postępowania skarżący nie jest zobowiązany do uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych (sprawa została skierowana na rozprawę w dniu 8 listopada 2011r.). Ewentualne koszty, które w przyszłości musiałaby uiścić strona skarżąca, sprowadzałyby się przede wszystkim do wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od postanowienia sądu I instancji (oczywiście w przypadku jej wniesienia). Pozostałe koszty postępowania, jakie ewentualnie może ponieść strona dotyczyłyby wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi. W oparciu o treść wniosku PPF oraz przedłożone przez stronę dokumenty ustalono następujący stan faktyczny: Skarżący J. B. wraz ze swoją żoną zamieszkuje w mieszkaniu powierzchni 50 m2. Podstawą utrzymania rodziny jest emerytura uzyskiwana przez J. B. w kwocie 2 300 zł (brutto) oraz D. B. w wysokości 1400 zł (brutto). Żona skarżącego jest inwalidą z orzeczonym I stopniem niepełnosprawności. Z przedstawionych przez wnioskodawcę wyliczeń wynika, że konieczne wydatki rodziny stanowią w szczególności: opłaty za czynsz (500 zł.), wodę (50 zł.), energię elektryczną (100 zł), telewizję (30 zł.), telefon (120 zł), leki (ok. 300 zł), rehabilitację żony (300 zł), utrzymanie samochodu (250 zł.). Stwierdzono, co następuje: Wniosek J. B. o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w całości. Skarżący wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, ubiega się o przyznanie prawa pomocy w najszerszych granicach tej instytucji. Obejmują one zarówno zniesienie obciążeń fiskalnych jak i pokrycie z budżetu państwa wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie pokryć ze swego majątku jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Należy podkreślić, że prawo pomocy jest instytucją szczególną, mogącą znaleźć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Strona skarżąca wykazała że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie tej instytucji O takiej ocenie wniosku o prawo pomocy decyduje wysokość dochodów, z których J. i D. B. muszą pokryć wydatki o charakterze niezbędnym. Podana przez skarżącego i jego żonę kwota dochodów (3700 brutto) jest niewystarczająca do jednoczesnego pokrycia kosztów finansowych niniejszego postępowania oraz pokrycia bieżących kosztów utrzymania dwóch dorosłych osób. Należy uwzględnić to, że strona zmuszona jest znaczną część uzyskiwanych dochodów przeznaczać na zakup lekarstw i rehabilitację żony – inwalidy z orzeczonym I stopniem niepełnosprawności oraz utrzymanie jej samochodu. W tej sytuacji uiszczenie ewentualnych, przyszłych kosztów sądowych oraz wynagrodzenia dla zawodowego pełnomocnika w sposób oczywisty nadwyrężyłoby zdolność skarżącego do ponoszenia bieżących i koniecznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego w postaci podstawowej żywności i lekarstw. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie i na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzec jak w postanowieniu.