IV SA/Wa 1185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania S. J. (S. Y.– dalej "skarżący"), reprezentowanego przez adw. J. D. od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] (Nr [...]) orzekającej o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Szefa Urzędu zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., przedstawia się w sposób następujący: 1. W dniu 24 kwietnia 2014 r. skarżący wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w racji wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i 8 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz.1573 z późn.zm.), dalej także "ustawy", Wojewoda odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Uzasadniając odmowę Wojewoda wskazał, iż pomimo prawidłowo doręczonego skarżącemu wezwania z dnia 20 maja 2014 r. do dnia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, skarżący nie uzupełnił akt sprawy m.in. o zezwolenie na wykonywanie pracy na następny okres pobytu, umowę o pracę, dokumenty dotyczące wypełniania zobowiązań podatkowych, ubezpieczenie zdrowotne oraz inne dokumenty pozwalające na stwierdzenie posiadania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego dochodu. 3. Pismem z dnia 23 lipca 2014 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Szefa Urzędu (za pośrednictwem Wojewody) odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2014 r. W odwołaniu podniesiono, że przebywając w Polsce na podstawie ostatniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzyskanego w wyniku tzw. ustawy abolicyjnej, skarżący pracował legalnie, ponieważ nie był zobowiązany do posiadania zezwolenia na pracę. Obecnie dzięki staraniom nowego pracodawcy cudzoziemiec oczekuje na zezwolenie na pracę, które jest w trakcie procedowania. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Szef Urzędu rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymując decyzję Wojewody w mocy. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. Stosownie do art. 57 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Natomiast zgodnie z art. 60 ust. 5 ww. ustawy cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tak więc to na wnioskodawcy spoczywa przede wszystkim obowiązek udokumentowania, iż spełnia wymogi, od których uzależnione jest udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. 2. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji do akt sprawy zostały dołączone: • umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W. zawarta przez skarżącego z panem M. B. (właścicielem lokalu) w dniu [...] maja 2014 r. na czas nieokreślony za kwotę 100,- zł miesięcznie oraz stwierdzeniem zawartym w § 4 ww. umowy, że najemca ponosi wszystkie opłaty eksploatacyjne. Załączono również kopie rachunków za opłaty eksploatacyjne mieszkania; • umowa o pracę na czas nieokreślony, zawarta w dniu [...] maja 2013 r. przez skarżącego z "V. " Sp. z o.o. w wymiarze pełnego etatu, na stanowisku konserwator budynku, z uposażeniem 1700 zł brutto miesięcznie. W § 2 pkt. I ww. umowy zaznaczono, że pracodawca zatrudni pracownika na czas nieokreślony od momentu otrzymania zezwolenia na pracę; • formularz PIT - 37 skarżącego za rok 2013, bez potwierdzenia wysłania, z wykazanym dochodem w wys. 5451,54 zł; • oświadczenie skarżącego z dnia 30 maja 2014 r., że posiada na swoim utrzymaniu jedynie małżonkę A. J. Z uwagi konieczność udokumentowania okoliczności uzasadniających pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia 4 września 2014 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania w terminie 14 dni od dnia doręczenia: (-) pisma oryginału lub potwierdzonej urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii aktualnego zezwolenia na pracę albo pisemnego oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, (-) dokumentów potwierdzających posiadanie przez cudzoziemca ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, (-) wszelkich innych dokumentów dotyczących posiadania przez wnioskującego stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. 3. W dniu 16 września 2014 r. złożono do akt sprawy pełnomocnictwo udzielone w dniu 21 sierpnia 2014 r. przez skarżącego B. Z., upoważniające pełnomocnika do zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Zapoznanie nastąpiło w dniu 16 września 2014 r. Pismem z dnia 10 października 2014 r. Szef Urzędu ponowił wezwanie pełnomocnika skarżącego do nadesłania w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma wcześniej żądanych dokumentów. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 15 października 2014 r. Egzemplarz wezwania skierowany do pełnomocnika strony adw. J. D. został zwrócony do organu z pieczęcią Poczty Polskiej "ZWROT - nie podjęto w terminie". W dniu 10 października 2014 r. dołączono do akt sprawy pismo z dnia 9 października 2014 r., podpisane przez Prezesa Zarządu V. sp. z o. o., zawierające prośbę o niewydawanie decyzji w sprawie zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemca na terytorium Polski przed rozpatrzeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę. Powyższy wniosek został złożony przez V. sp. z o. o. w [...] Urzędzie Wojewódzkim, w dniu 9 października 2014 r. Do ww. pisma załączono kopię wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla skarżącego na stanowisku ochroniarza, z wynagrodzeniem 1700 zł brutto miesięcznie. 4 listopada 2014 r. do akt sprawy dołączono podanie cudzoziemca z prośbą o przedłużenie terminu dostarczenia wszelkich niezbędnych dokumentów oraz kierowanie korespondencji w sprawie na adres [...], [...] W. (adres zamieszkania wnioskującego). Pismem z dnia 7 listopada 2014 r. organ odwoławczy wyraził zgodę na przedłużenie terminu dostarczenia dokumentów niezbędnych do podjęcia decyzji w przedmiotowej sprawie. Pismo zostało odebrane przez aplikującego osobiście w dniu 14 listopada 2014 r. Natomiast w dniu 15 grudnia 2014 r. powyższe wezwanie zostało ponowione oraz skierowano do cudzoziemca zapytanie czy cofnął pełnomocnictwo panu J. D. Skarżący odebrał pismo w dniu 22 grudnia 2014 r. natomiast egzemplarz wezwania, skierowany do pełnomocnika strony pana J. D. został zwrócony do tut. Urzędu z pieczęcią Poczty Polskiej "ZWROT - nie podjęto w terminie". Mimo prawidłowego doręczenia wezwania do dnia wydania niniejszego orzeczenia strona nie uzupełniła akt sprawy o wymienione w wezwaniu dokumenty. 4. W celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie organ odwoławczy wystąpił w dniu 15 grudnia 2014 r. do Wydziału Spraw Cudzoziemców, Oddziału zezwoleń na Pracę [...] Urzędu Wojewódzkiego z zapytaniem, czy decyzja w sprawie zezwolenia na pracę dla skarżącego została podjęta. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie [...] Urząd Wojewódzki, pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. poinformował organ odwoławczy, że w dniu [...] listopada 2014 r. Wojewoda wydał dla skarżącego, na wniosek V. sp. z o. o., zezwolenie typu [...] nr [...], na wykonywanie pracy na stanowisku ochroniarza w okresie od 7 listopada 2014 r. do dnia 6 listopada 2015 r. Jednocześnie poinformowano, że do dnia przekazania powyższej informacji pracodawca nie zgłosił się po odbiór ww. zezwolenia, w związku z czym zostało ono przesłane pocztą na jego adres. 5. Zgromadzony przez Wojewodę materiał dowodowy nie pozwala na ocenę możliwości legalnego zatrudnienia cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Pomimo wielokrotnego przedłużania na etapie postępowania odwoławczego terminu do uzupełnienia niezbędnych dokumentów skarżący nie udokumentował faktu podjęcia zatrudnienia a tym samym posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Cudzoziemiec nie załączył również ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niezasadnym byłoby dalsze przedłużanie rozpatrywania niniejszej sprawy do czasu przedstawienia przez stronę wymaganych dokumentów, gdyż co do zasady cudzoziemiec powinien udokumentować spełnienie przesłanek uzasadniających jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dołączenie stosownych dokumentów już w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zaś najpóźniej w dniu wydawania decyzji w sprawie udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Ze względu na dokonane ustalenia należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obligująca organ do odmownego rozpatrzenia wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. 6. Odnosząc się do zasadności zastosowania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, należy wyjaśnić, że zastosowanie wobec cudzoziemca ww. przesłanki skutkuje obowiązkiem wykazania przez organ administracyjny, że wobec strony faktycznie zachodzi ww. okoliczność. Niedołączenie przez cudzoziemca zaświadczenia z urzędu skarbowego o wywiązywaniu się przez niego ze zobowiązań podatkowych, nie może skutkować automatycznym stwierdzeniem, iż po stronie aplikującego takie zobowiązania istnieją. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż powołując w podstawie prawnej decyzji art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wykazał istnienia ww. przesłanki. W tej sytuacji zastosowanie przesłanki z art.57 ust. 1 pkt 8 ustawy w zaskarżonej decyzji jest nieuzasadnione. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] stycznia 2015 r., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168 z ze zm.) (dalej "k.p.a."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] (nr [...]) o odmowie udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia w całości i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...]; 2) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co miało wpływ na błędne zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (dalej "ustawa o cudzoziemcach") poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, niewyjaśnienie stronie przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność spełnienia przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w niniejszej sprawie zachodzi, co spowodowało nieuzasadnioną odmowę udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej; 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie przyczyn z powodu, których organ administracji publicznej odmówił przyznania wiarygodności oraz mocy dowodowej dokumentom przedstawionym przez Skarżącego. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. Skarżący nie przedłożył organowi wymaganych dokumentów, ponieważ w niniejszym postępowaniu był nienależycie reprezentowany przez swojego pełnomocnika. Skarżący nie miał świadomości, że jego pełnomocnik nie odbierał korespondencji, kierowanej do niego przez organ. Skarżący oczekiwał, że jego pełnomocnik skontaktuje się z nim, wyjaśni mu, do złożenia jakich dokumentów wzywa go organ i gdzie może uzyskać te dokumenty. Jednocześnie skarżący nie do końca rozumiał treść pism od Szefa Urzędu, kierowanych bezpośrednio na jego adres. Skarżący pozostawał w przekonaniu, że jego pełnomocnik samodzielnie przedłoży organowi wymaganą dokumentację. Skarżący nie wiedział, że organ oczekuje od niego dostarczenia jakichkolwiek dokumentów. 2. Organ nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufania do władzy publicznej i nie wyjaśnił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, ponieważ nie ustalił jednoznacznie, czy adwokat J. D. jest nadal pełnomocnikiem skarżącego. W szczególności nie zwrócił się do niego z takim zapytaniem, mimo, że istniały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że profesjonalny pełnomocnik nie reprezentuje już skarżącego skoro nie odbiera korespondencji w ramach niniejszego postępowania. 3. Skarżący niniejszym składa dokumenty, do których przedłożenia zobowiązywał go organ, tj. zezwolenie na pracę typu i umowę zlecenia zawartą z firmą budowlaną O. na okoliczność faktu podjęcia zatrudnienia, a tym samym posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Powyższa umowa zlecenie stanowi również dowód, iż Cudzoziemiec podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu, ponieważ z pkt 3.3. powyższej umowy wynika, iż "Zleceniodawca potrąci Zleceniobiorcy zaliczkę na podatek dochodowy, składkę na powszechne ubezpieczenie zdrowotne oraz składki na ubezpieczenie społeczne.". We wcześniejszym okresie skarżący był legalnie zatrudniony przez firmę Visa 4 Poland (umowa o pracę w aktach sprawy), a zatem wówczas również posiadał stabilne i regularne źródło dochodu. Jednocześnie, kiedy skarżący wystąpił do ZUS o potwierdzenie ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia, to okazało się, że firma ta nie opłacała skarżącemu składek za ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, mimo iż skarżący otrzymywał od pracodawcy informację miesięczną dla osoby ubezpieczonej i ZUS RMUA. Wobec tego skarżący nie ze swojej winy nie był w stanie przedstawić organowi potwierdzenia z ZUSu dotyczącego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego (dowód: pismo od ZUS z dnia 18 lutego 2014 roku, informacja miesięczna dla osoby ubezpieczonej za okres 11-12.2013 r., ZUS RMUA za okres luty - wrzesień 2013 roku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł zaskarżoną decyzją Szef Urzędu było rozstrzygnięcie, czy skarżący spełnia warunki do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przewidziane w art.53 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W ocenie organów obu instancji warunków tych skarżący nie spełnia, co wywołało konieczność odmownego rozpatrzenia stosownego wniosku skarżącego. W ocenie Sądu stanowisko organów obu instancji jest trafne, w konsekwencji czego skarga podlega oddaleniu. 2. W pierwszej kolejności stwierdzić należy prawidłowość procedowania w sprawie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach pomimo generalnego uchylenia mocy obowiązującej tego aktu z dniem 1 maja 2014 r. przepisem art.521 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r. Podstawę prawną do dalszego stosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy z 2003 r. stanowi bowiem art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r., stanowiący iż do postępowań administracyjnych, których do dnia wejścia w życie tej ustawy nie zakończono decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek, w oparciu o który wszczęto w niniejszej sprawie postępowanie, został złożony przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2014 r., stąd objecie go działaniem przywołanego wyżej przepisu intertemporalnego było uzasadnione. 3. Przepis art.53 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. umożliwia udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane. Z art. 53b ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust 1 pkt 1 jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W myśl art.53 b ust. 5 ustawy dochód, o którym mowa w ust.1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2013 r. poz. 182 z późn. zm.). Natomiast zgodnie treścią art. 8 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł i 456 zł dla osoby w rodzinie. Przepis art.57 ust.1 pkt 1 ustawy obliguje organ do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli cudzoziemiec nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy. Zgodnie z art.60 ust.5 ustawy cudzoziemiec obowiązany jest uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tak więc to na wnioskodawcy spoczywa przede wszystkim obowiązek udokumentowania, iż spełnia wymogi, od których uzależnione jest udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. 4. Analiza zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania pozwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, tj. że ma możliwość legalnego zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiada stabilne i regularne źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Skarżący nie przedłożył również dowodu ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stanowczego podkreślenia wymaga przy tym fakt, że w szczególności organ odwoławczy dochował należytej, a wręcz ponadstandardowej staranności w zapewnieniu skarżącemu możliwości przedłożenia stosownej dokumentacji, kilkukrotnie kierując do pełnomocnika skarżącego lub samego skarżącego odpowiednie wezwania (pisma: z dnia 4 września 2014 r. - skierowane do pełnomocnika skarżącego, z dnia 10 października, 7 listopada i 15 grudnia 2014 r., skierowane bezpośrednio do skarżącego i jednocześnie przesłane do wiadomości jego pełnomocnikowi). Z możliwości tej skarżący jednakże nie skorzystał. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skargi, sugerująca że: (-) skarżący nie miał świadomości niewywiązywania się ze swoich obowiązków przez jego pełnomocnika, (-) obowiązkiem organu odwoławczego było zwrócenie skarżącemu uwagi na ten fakt, (-) niejasności w sformułowaniu wskazanych wyżej wezwań przez organ uniemożliwiły skarżącemu zrozumienie ich treści. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w kolejnym skierowanym do skarżącego wezwaniu o przedłożenie dowodów na spełnianie warunków do uzyskania zezwolenia, tj. wezwaniu z dnia 15 grudnia 2014 r., doręczonym skarżącemu w dniu 22 grudnia 2014 r. (wysłanym również do pełnomocnika skarżącego – przesyłka to została awizowana i nie podjęta w terminie) Szef Urzędu wezwał skarżącego do wskazania, czy skarżący jest nadal reprezentowany przez adw. J. D. Pomimo wyznaczenia skarżącemu czternastodniowego terminu na wykonanie wezwania, skarżący na nie nie odpowiedział. Nietrafnie zatem podnosi skarga, że w postępowaniu odwoławczym nie podjęto próby ustalenia, czy skarżący jest dalej reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Jednocześnie niewyjaśnienie tej kwestii na etapie postępowania administracyjnego wynika wyłącznie z przyczyn leżących po stronie skarżącego. Niezależnie od powyższego, w świetle powołanego wcześniej faktu skierowania przez organ odwoławczy bezpośrednio do skarżącego, w przeciągu dwóch miesięcy, aż trzech pism wzywających skarżącego do przedłożenia niezbędnej dokumentacji (które zostały skarżącemu doręczone i na które w żaden sposób nie zareagował), nie zasługuje na wiarę twierdzenie skarżącego, że nie powziął on świadomości tego, że ustanowiony przez niego profesjonalny pełnomocnik nie wykonuje swoich obowiązków. Byłoby oczywiście niezrozumiałym na gruncie elementarnej logiki, aby otrzymawszy aż trzykrotnie korespondencję od organu (zwłaszcza w sytuacji, w której - jak twierdzi skarżący – jej treść nie byłaby dla skarżącego całkowicie zrozumiała) skarżący nie skontaktował się ze swoim pełnomocnikiem, nie zażądał od niego stosownych wyjaśnień, nie zdyscyplinował go, ewentualnie ustanowił innego przedstawiciela, a co najmniej poinformował organ odwoławczy o podjętych krokach. Zaniechanie przez skarżącego tych czynności należy w tej sytuacji jednoznacznie interpretować jako celowe działanie skarżącego, mające na celu przedłużenie postępowania. Podkreślanie przez skarżącego własnej nieporadności w kontaktach z organem, czy też niedostatecznej znajomości języka polskiego nie może zasługiwać na wiarę w sytuacji, w której skarżący przebywa w Polsce od wielu lat, brał w tym czasie udział w różnego rodzaju procedurach administracyjnych, związanych z uregulowaniem kwestii jego pobytu, a w postępowaniu przed organem I instancji występował samodzielnie. 5. W związku z załączeniem przy skardze dokumentacji, mającej w ocenie skargi potwierdzać spełnianie przez skarżącego przesłanek do uzyskania pozwolenia na zamieszkanie na terytorium RP (która to dokumentacja nie została przedłożona w postępowaniu administracyjnym), skarżący ma możliwość rozważenia wnioskowania o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją, ewentualnie powołania się na te dokumenty przy składaniu ponownego wniosku o uzyskanie pozwolenia na zamieszkanie na terytorium RP. Sam fakt złożenia wskazanych wyżej dokumentów w postępowaniu sądowym nie upoważnia bowiem do uznania, że w sprawie wystąpiła sytuacja, o której mowa w art.145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a., tj. że organy administracji dopuściły się naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, W świetle powyższych okoliczności skarga jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu. Z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.