IV SA/Wa 1191/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Anna Mruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006r. sprawy ze skargi J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji 2. zasądza na rzecz skarżącego J. B. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. (znak: [...]) Burmistrz Gminy K. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, wraz z przyłączami oraz budowie tymczasowego szczelnego zbiornika na nieczystości płynne, przewidzianej do realizacji na terenie działki ew. nr [...], położonej w K. przy ul. [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz powołał się na art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył inwestor, J.B. Jego zdaniem, "obowiązek gminy do przygotowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy tylko nowozakładanych przez gminy uzdrowisk i lecznic", a "Gmina K. ma charakter uzdrowiska od wielu lat". W przekonaniu składającego zażalenie, "Gmina wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania (...) odsuwa od siebie konieczność wydania decyzji w mojej sprawie na czas nieokreślony, a to jest sprzeczne z art. 35 § 1 w związku z art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. J. B. nadmienił, że w ostatnich latach w rejonie jego działki "powstały nowe budynki mieszkalne, pomimo, że miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było". W wyniku rozpoznania zażalenia, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Przy czym absencja strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obejmuje zarówno przypadki, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach przygotowawczych organu. Z nadesłanych sądowi akt sprawy wynika zaś, iż zaskarżone postanowienia jak również postanowienie organu I instancji nie zostały właściwie doręczone jednej ze stron postępowania tj. E. D. Na adnotacji poczty zawartej na zwrotnym potwierdzeniu zawiadomienia organu I instancji o wszczęciu postępowania w niniejsze sprawie znajduje się informacja, iż adresat wyprowadził się, oraz podany jest nowy adres, pomimo tego, zarówno organ pierwszej jak i grugiej instancji przesłał rozstrzygnięcie na nieaktualny adres strony. Mając na uwadze, iż powyższe naruszenie stanowi przesłankę do wznowienia postępowania trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uzasadnia konieczność uchylenia przez Sąd obu rozstrzygnięć organu zapadłych w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy uznać, iż słusznie strona skarżąca wywodzi, iż w zaskarżonym w sprawie postanowieniu organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, na jakiej postawie przyjął, iż przepis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399, zwanej w dalszej części ustawą) w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska tub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu, znajduje zastosowanie również do uzdrowisk, które uzyskały ten status już przed wejściem w życie niniejszej ustawy. Wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Obowiązek taki — stosownie do art. 14 ust. 7 tejże obszarowi lub jego części został nadany status uzdrowiska w trybie określonym w ustawie; brak jest, zdaniem Kolegium, podstaw do uznania, że za taki tryb ustawowy nie można uznać trybu określonego w art. 59 ust. 1 tejże ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że cały obszar gminy K. stanowi gminę uzdrowiskową. Powyższe oznacza, że w chwili obecnej istnieje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej, do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu gminy uzdrowiskowej K. Skargę na powyższe postanowienie wniósł J. B., żądając jego uchylenia zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 ust 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych poprzez jego interpretację, polegającą na uznaniu, iż obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazany w tym artykule dotyczy również uzdrowisk utworzonych na gruncie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, między innymi iż w jego ocenie w rozpoznawanej sprawie organy dokonały błędnej interpretacji art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. Zdaniem skarżącego wskazany w 38 ust. 2 tejże ustawy obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy tylko i wyłącznie nowo tworzonych uzdrowisk zgodnie z trybem określonym w ustawie o uzdrowiskach., a nie już istniejących. Taka interpretacja art. ust. 2 ustawy o uzdrowiskach wynika zarówno z jego wykładni literalnej, jak również z wykładni strukturalnej i celowościowej przedmiotowej ustawy. Tenże akt prawny zawiera bowiem odrębne regulacje dotyczące uzdrowisk takich, jak K., tj. tych, które uzyskały status uzdrowiska przed wejściem życie ustawy z 28 lipca 2005 r.. W rozdziale piątym p.n.: "Przepisy przejściowe i końcowe", znajduje się zapis (art. 59 ust. 1), który stanowi: "Obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy". W ocenie skarżącego sformułowanie "stają się", budzi konieczne do usunięcia wątpliwości interpretacyjne. Analiza tegoż wyrażenia rodzi bowiem pytanie, czy ustawa z 28 lipca 2005 przepisów dotychczasowych (tj. na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym / Dz.U. Nr 23, poz. 150/ oraz zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości zaliczonych do uzdrowisk /M.P. Nr 45, poz. 228/), a co za tym idzie: każąc liczyć czas ich trwania od nowa, tj. od dnia wejścia w życie nowej ustawy (wariant 1), czy też stanowi, iż uzdrowiska kontynuują swój byt, mimo że akty prawne, na podstawie których zostały ustanowione, zostały uchylone przedmiotową ustawą (wariant II), a moment ich utworzenia jest taki, jaki był uznany na podstawie przepisów dotychczasowych. Niemniej jednak analiza treści pozostałych przepisów rozdziału dziewiątego ustawy o uzdrowiskach wskazuje w sposób oczywisty, że przy interpretacji jej art. 59 ust. 1 przyjąć należy wariant drugi. Ta część ustawy zawiera bowiem zapisy, które można podzielić na dwie grupy: 1) regulacje, na podstawie których usunięte zostaną rozbieżności w zakresie wymogów formalnych, jakie musiały spełniać dane obszary, by uzyskać status uzdrowiska na podstawie przepisów dawnych, w porównaniu z wymogami wskazanymi w rozdziale piątym ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.. - zawarte w treści art. 59 ust 2), 3) i 4 ) ustawy; 2) regulacje umożliwiające wszczęcie procedury pozbawienia statusu uzdrowiska, wskazanej w art. 44 ustawy — zawarte w treści art. 59 ust. 5 ustawy. Ustawa o uzdrowiskach przyjmuje zatem, że dotychczas istniejące uzdrowiska przeszły już procedurę spełnienia warunków formalnych decydujących o uzyskaniu statusu uzdrowiska oraz przekroczyły pułap związany z procedurą uzyskiwania tegoż statusu, włączając w to sam akt jego uzyskania. Jednocześnie zawiera regulacje pozwalające na usunięcie niektórych rozbieżności, jakie wynikły z odmiennych wymogów formalnych stawianych przez obie ustawy obszarom ubiegającym się o nadanie statusu uzdrowiska. Jedną z takich rozbieżności jest niewątpliwie obowiązek sporządzenia operatu uzdrowiskowego, w którym w szczególności uwzględnione zostaną trzy strefy ochronne, wskazane w art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach. Poprzednie regulacje prawne, tj. ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150, z późn. zm.) takiego wymogu nie stawiała, obecnie natomiast sporządzenie dokumentu w postaci operatu uzdrowiskowego jest warunkiem koniecznym do uzyskania statusu uzdrowiska. Podobnie rzecz przedstawia się z obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to swoiste novum w zakresie planowania przestrzennego, albowiem przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. obowiązku takiego nie było. Niemniej jednak ustawodawca różnice powyższe zniwelował niejako wybiórczo. O ile bowiem art. 59 ust 2 i 3 nakłada na już istniejące uzdrowiska obowiązek sporządzenia operatu środowiskowego oraz statutu, zakreślając im stosowny termin, o tyle brak jest analogicznego okresu dotyczącego uzupełnienia dokumentacji o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niezamieszczenie stosowych regulacji dotyczących obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozdziale dziewiątym ma — zdaniem skarżącego— doniosłe znaczenie prawne. Przede wszystkim należy stwierdzić, że z uwagi na stosowania interpretacji rozszerzającej o przepisy nakładające na gminy obowiązki, katalog zadań, co do zostały zobowiązane gminy uzdrowiskowe ze względu na położenie dotychczasowych uzdrowisk, zamieszczony w rozdziale dziewiątym ustawy o uzdrowiskach należy traktować jako zamknięty. Co więcej, jeśli przyjęta zostałaby wykładnia art. 38 ust. 2 prezentowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (oraz Burmistrza Gminy K.), w istocie doszłoby do tworzenia sytuacji patowej. Z uwagi bowiem na fakt, że termin dwuletni, wskazany w art. 38 ust 2 ustawy o uzdrowiskach i liczony od dnia uzyskania przez gminy statusu uzdrowiska, stosunku do wielu uzdrowisk (w tym uzdrowiska K.) upłynąłby na wiele lat przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostałby zawieszony w próżni. Jednocześnie skarżący wskazuje, iż biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg prac nad sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ich długość, obawia się, że może być on liczony nawet w latach. Jest to kolejny argument przemawiający za tym, iż organ, który wydał zaskarżone postanowienie, naruszył w sposób istotny art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach, dokonując jego błędnej interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna i jako taka prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2006 r. Burmistrza Gminy K. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Przede wszystkim należy podnieść, iż w ocenie Sądu zaskarżone w sprawie postanowienia wydane zostały z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. art. 10 § 1 Kpa. Zasada ta nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować szereg uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art. 78 § 1, art. 79), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem orzeczenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. art. 81). Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, iż uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Przy czym absencja strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obejmuje zarówno przypadki, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach przygotowawczych organu. Z nadesłanych sądowi akt sprawy wynika zaś, iż zaskarżone postanowienia jak również postanowienie organu I instancji nie zostały właściwie doręczone jednej ze stron postępowania tj. E. D. Na adnotacji poczty zawartej na zwrotnym potwierdzeniu zawiadomienia organu I instancji o wszczęciu postępowania w niniejsze sprawie znajduje się informacja, iż adresat wyprowadził się, oraz podany jest nowy adres, pomimo tego, zarówno organ pierwszej jak i grugiej instancji przesłał rozstrzygnięcie na nieaktualny adres strony. Mając na uwadze, iż powyższe naruszenie stanowi przesłankę do wznowienia postępowania trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uzasadnia konieczność uchylenia przez Sąd obu rozstrzygnięć organu zapadłych w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy uznać, iż słusznie strona skarżąca wywodzi, iż w zaskarżonym w sprawie postanowieniu organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, na jakiej postawie przyjął, iż przepis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399, zwanej w dalszej części ustawą) w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska tub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu, znajduje zastosowanie również do uzdrowisk, które uzyskały ten status już przed wejściem w życie niniejszej ustawy. Wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Obowiązek taki — stosownie do art. 14 ust. 7 tejże ustawy — istnieje wtedy, gdy wymagają tego przepisy odrębne. A zatem nie budzi wątpliwości, iż obowiązek taki nakłada art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Kluczowym zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy gmina K. w dacie orzekania przez organy posiadała status uzdrowiska. Art. 2 pkt 3 ustawy definiuje pojęcie "uzdrowiska" jako obszar, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, wydzielony w celu wykorzystania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych, spełniający warunki, o których mowa w art. 34 ust. 1, któremu został nadany status uzdrowiska. Jak wywiódł organ Załącznik do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (M.P. Nr 45, poz. 228, z późn. zm.) wśród miejscowości zaliczonych do uzdrowisk wymieniał m.in. S. Przepisy owego zarządzenia zachowywały — stosownie do art. 62 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych — moc obowiązującą do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie rzeczonej ustawy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia owej ustawy w życie, tj. od dnia 2 października 2005 r. Tym samym w/w wykaz miejscowości posiadających statut uzdrowiska w dacie orzekania przez organy posiadał moc obowiązującą, na marginesie należy wskazać iż zarządzenie to utraciło moc z dniem 2 kwietnia 2006r., a więc po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy. Powyższe oznacza zatem, że w chwili orzekania przez organy administracji publicznej K. posiadał status uzdrowiska. Zaś stosownie do art. 2 pkt 2 powołanej ustawy, jak słusznie uznał organ orzekający w niniejszej sprawie obszar gminy K. stanowił gminę uzdrowiskową w rozumieniu przepisów tejże ustawy. Niemniej jednak organ nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, iż przepis art. 38 ust. 2 ustawy znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, iż w uzasadnieniu organ uznał, iż uzdrowisko K. uzyskało swój status na mocy zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska, tymczasem przepis art. 38 ust 2 ustawy stanowi, iż gmina uzdrowiskowa ma obowiązek sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Wobec powyższego organ rozpoznając ponownie sprawę, winien wyjaśnić na jakiej podstawie przyjął, iż w przypadku gminy K. w/w termin obecnie biegnie. Mając na uwadze powyższe wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.